Terug bij de pijnpoli

Ruim twee maanden na mijn vorige qutenza-behandeling tegen de almaar aanhoudende buikpijn ten gevolge van de Acnes waarmee ik sinds een kleine 3 jaar ben behept, hadden we gistermorgen weer een afspraak op de pijnpoli …

Die afspraak kwam ook niets te vroeg trouwens, want de qutenza-pleister had zijn werking alweer een paar weken verloren. Voor mijn gevoel was de werking ditmaal wat minder diepgaand en minder effectief geweest. Mijn theorie dat de MS mogelijk een nadelige invloed heeft op de werking van de qutenza, werd wel gedeeld door de anesthesioloog …

Daarnaast verandert pijnbeleving naar mate de pijn zich meer chronisch in het lichaam nestelt, aldus de anesthesioloog. Afijn, tweemaal chronische klachten, dat gaat dus weer lekker dubbel op. Zo groen van pijn en ellende als de giraf in de wachtkamer bij de pijnpoli ben ik gelukkig nog niet. Dat gevoel heb ik dankzij de qutenza-behandeling al een klein half jaar niet meer gehad. Het blijft behelpen, maar dat zie ik dan toch maar als winst …

Op dit moment pas ik mijn activiteiten en levenswijze weer even wat extra aan, en dat is geen enkel probleem sinds de weeromslag. Volgende week maandag mag ik me weer een uurtje uitstrekken op de pijnpoli om weer een pijnlijke, maar toch bevrijdende pleisterbehandeling te ondergaan. Als het meezit, ben ik ongeveer een week daarna weer van de ergste pijn verlost. Met behulp van mijn foto-archief van februari lukt het tot die tijd nog wel om het weblog rustig voort te laten kabbelen. Daar zal ook de stoere jongen in de wachtkamer op de onderstaande foto me niet van weerhouden …

Ze zijn overigens goed bezig bij ziekenhuis Nij Smellinghe. Een groot deel van het parkeerterrein is intussen overdekt met zonnepanelen. Dat zouden ze op meer plaatsen moeten doen …

Kunst in Park Vijversburg

Na de fotosessie bij de kleurrijke palen aan de voet van het ooievaarsnest was het tijd om weer wat koelte op te zoeken. Door het bos liepen we in de richting van Villa Vijversburg. Onderweg werd deze uitgebloeide paardenbloem wel erg mooi door de zon uitgelicht tegen de schaduwrijke bosrand …

Bij een van de vele vijverpartijen kregen we een eerste glimp te zien van het statige landhuis …

Voordat we bij de villa waren, kwamen we o.a. langs een aantal hardstenen beeldhouwwerken van Hans Kohnen getiteld ‘Reflecties’. Ook Bacchus liep er te pronken in de zon. Aan de overkant van de snelweg konden we nog net het bovenste deel van ‘De Kelk’ zien, een bouwwerk van cortenstaal van Ruud van de Wint, dat daar in de Overtuin van Vijversburg staat …

– wordt vervolgd –

Ooievaarsnest Vijversburg

Park Vijversburg is een historisch landgoed uit de 19e eeuw bij het Friese dorp Tytsjerk. Het bestaat uit een publiek toegankelijk park – vroeger ook wel bekend als het Bos van Ypey – rondom de villa Vijversburg en een aan de noordzijde van de rijksweg N355 gelegen Overtuin …

Omdat we al snel waren uitgekeken bij de golfbaan ten zuiden van het park, maakten we na enige tijd de oversteek naar het ooievaarsnest aan de noordkant van het park. Dat ooievaarsnest staat op de plek waar op de bovenstaande plattegrond de ooievaar vliegt …

bij het ooievaarsnest

In werkelijkheid zat de ooievaar op dat moment amechtig hijgend op het nest. Zoals ik gisteren al schreef was de maximumtemperatuur in onze tuin in de schaduw die dag ruim 27 graden. Op dat ooievaarsnest in de volle zon zal het ruim 30 graden geweest zijn, schat ik …

Aan de voet van het ooievaarsnest staat langs de N355 een groepje gekleurde palen, waarvan ik (nog) niet heb kunnen achterhalen wat het zijn. Het lijkt me een of andere kunstinstallatie. Maar het kunnen net zo goed vreemd een soort snuffelpalen zijn of een communicatiecentrum voor het buitenaardse. Ik heb geen idee, maar ik vond het wel een mooi rijtje om fotografisch even wat mee te spelen …

Wat verder in westelijke richting lokte een opvallende rode beplanting. Eigenlijk had ik er wel even naar toe gewild, maar dat leek me gezien de warmte niet verstandig. Op de website van Vijversburg las ik later:

“In het parkdeel “Ooievaarsnest” heeft de Duitse kunstenaar Tobias Rehberger een kunstzinnig landschap aangelegd met als titel “get lost on the way home, finding ways in the nothingness”. Als inspiratiebron gebruikte hij de tuin die zijn oma had: spannend, veel fruit, geen paden en heel anders dan bij zijn klasgenootjes. Achter elke hoek een nieuw avontuur, een nieuwe verrassing, een tuin die je zelf moet ontdekken. Een tuin die als een zelfstandig eiland in de vorm van een ruit ligt.

De buitenrand bestaat uit rode bomen en struiken, er is geen enkele hint wat er binnen te vinden is. Wie zich er aan waagt, betreedt een sprookje en kan zomaar een diepe kuil ontdekken of een tunnel, een meertje met een steiger en waterlelies, hangmatten met een boekenmachine in de buurt of geweven fruitbomen …”

Dat lijkt me voldoende reden om nog eens in de herhaling te gaan, maar op dat moment leek het me beter om eerst maar weer de schaduw op te zoeken …

– wordt vervolgd –

Kunst achter de wringe

De ‘wringe’, het hek dat ik hier gisteren liet zien, is in het Nederlands een wringhek. In het Drents is het volgens boerin Hendrika ook een wring(e) of draaihek. Op de site van ‘De Hekkerij‘ staat over het wringhek:

“De Hekkerij ontwerpt, maakt en plaatst eikenhouten wringhekken. De hekken worden op maat gemaakt en hebben een landelijke uitstraling. Elk hek is uniek. Dit karakteristieke hek stond van oudsher op plaatsen die niet dagelijks geopend werden, zoals bij de ingang van weilanden en percelen. Het wringhek of boerenhek heeft als kenmerk dat de bovenligger bestaat uit een bezaagde en gedisselde inlands eikenhouten boomstam met een natuurlijke vorm. Deze bovenligger steekt aan beide zijden over. Aan de ene kant als contragewicht en aan de andere kant als handvat en sluiting. De zwaarste kant rust op een eiken draaipaal die aan de bovenzijde is voorzien van een rond draaipunt. Deze draaipaal bestaat uit één geheel, dus geen ingeslagen houten pen of ijzeren pen waar de paal uiteindelijk zwakker van wordt. De dunne kant rust in de gaffelpaal die een natuurlijke en karakteristieke Y-vorm heeft …”

170522-1101x

Achter deze wringe bij het Drentse Dalen gaat een project schuil van Natuurkunst Drenthe – een kunstwerk op het platteland – GreenArtSpot Driftplein. Het betreft een aantal rechtlijnige ontwerpen van het Rotterdamse kunstenaarscollectief Observatorium

170522-1121x

Van het intussen flink toegetakelde informatiepaneel werd ik niet veel wijzer. Wat ik wel weet, is dat het geheel tot stand is gekomen in overleg met omwonenden. Toevallig ken ik één van die omwonenden: boerin Hendrika. Zij heeft van 17 maart tot 19 juni 2014 op haar weblog uitgebreid verslag gedaan van de totstandkoming van ‘GreenArtSpot Driftplein‘, zoals het project uiteindelijk is gaan heten. In deel 1 van haar reeks over de geboorte van het kunstwerk schrijft boerin Hendrika: …

“GreenArtSpots zijn kunstprojecten die zich laten inspireren door de locatie en omgeving en/of er een dialoog mee aangaan. Dat kan een ingreep in het landschap zijn, een toevoeging of verwijdering van onderdelen. Het doet iets met de cultuurwaarden van de locatie (van het heden, de toekomst of de historie), versterkt dit of staat er juist mee in contrast. De kunstenaar is vrij om zijn of haar eigen invalshoeken te kiezen waarbij ook de sociale, culturele, economische of politieke context van de locatie mee kunnen spelen. GreenArtSpots laat je door de kunstprojecten anders naar de omgeving kijken. Je kunt het van afstand aanschouwen, maar je er ook in of bij verplaatsen. Beleving ter plekke is essentieel. Daarnaast is de fysieke houdbaarheid van het kunstproject van minimaal tien jaar een voorwaarde.”

170522-1106x

De drie driehoeken stellen drie gebouwen uit de directe omgeving voor. Het hoogste gebouw stelt een grote amusementshal voor (Plopsaland Indoor Coevorden), de laagste een vakantiewoning op een bungalowpark (Center Parcs de Huttenheugte) en de middelste een van de boerderijen in het aangrenzende beekdal. Er zijn drie materiaalsoorten gebruikt: hout, staal en beton. Afijn, wandel maar even wat rond …

Mijn oordeel: het heeft wel wat. De robuuste materialen passen wel in de omgeving en de bouwwerken zijn voor mij wel herkenbaar. Ik vind het alleen jammer dat het geheel dicht bij de omringende bomen staat. Dat gaat ten koste van het strakke lijnenspel en vooral het stalen bouwwerk valt goeddeels weg tegen de bomen.

Rode poppen in Drachten

De afgelopen weken verschenen er her en der in Drachten manshoge rode poppen op daken en balkons, zo ook op het gemeentehuis …

150525-1446x

Om de een of andere reden deden ze me denken aan de grote rode mieren, die in mei 2010 vanuit verschillende wijken en dorpen rondom Drachten oprukten naar het centrum van Drachten. Dat was indertijd een project van de Drachtster kunstenaar Henk Hofstra ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van Schouwburg de Lawei …

100520-1229x

Naar mate de poppen de afgelopen tijd verder oprukten naar het gemeentehuis en naar Schouwburg de Lawei, was al snel duidelijk dat ook de rode poppen een link hadden met de Lawei. Net als de rode mieren zijn de rode poppen gemaakt door Henk Hofstra, ditmaal ter gelegenheid van de heropening van De Lawei afgelopen zaterdag …

150525-1450x

Daar mocht best even bij gejuicht worden, maar toch ook weer niet al te uitbundig, want de jarenlange verbouwing heeft naar goed Nederlands gebruik naar het zich laat aanzien een kleine € 5 miljoen meer gekost dan was begroot. Dat krijgt de burger de komende jaren ongetwijfeld weer geserveerd bij de gemeentelijke belastingen, en dat valt niet bij iedereen in de smaak …

150525-1508x

Net als de bovenstaande pop trouwens, want er werd alom schande gesproken van het feit dat Hofstra een IS-er met een onthoofd hoofd op een dienblad presenteerde. Zo zal Hofstra dat zonder twijfel niet bedoeld hebben. Wat hij er wel mee wil zeggen, weet ik niet, maar voor mij staat het symbool voor de rekening die de burgers de komende jaren gepresenteerd krijgen voor de uit de hand gelopen verbouwingskosten.

Hoe dan ook, hoewel het gebouw nog deels in de steigers staat, heb ik gistermiddag wat foto’s gemaakt van het legertje rode poppen dat de voorgevel van De Lawei tijdelijk siert. De onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …

 

Een vroege voorjaarsdag

Op deze vroege eerste voorjaarsdag heb ik vanmiddag een tijdlang lekker in de tuin gezeten. In de zon en uit de wind was het goed te doen. Aan fotograferen had ik vandaag eens geen zin, en omdat de lopende serie voor mijn gevoel niet echt bij deze fraaie zondag past, heb ik een beter passend plaatje uit het archief gezocht …

150225-1306x

Anderhalve week geleden ben ik – met dank aan Klaske de Jong – op de valreep nog even naar de expositie van de Friese kunstschilder Gerrit Benner (1897-1981) in Museum Belvédère in Oranjewoud geweest. Dit doek uit 1970 getiteld “Landschap” straalt voor mijn gevoel de vrolijkheid van deze zonnige voorjaarsdag wel uit.

Op een grijze voorjaarsdag zal ik nog wel eens een greep in het archief doen om nog wat foto’s van Museum Belvédère en van werk van Gerrit Benner te tonen.

Maartse ijsstructuren

Vandaag een jaar geleden kwam de maximumtemperatuur ’s middags uit op 17, 3 ºC. Van 20 t/m 25 maart kwam de gemiddelde maximumtemperatuur toen uit op 15,1ºC. Daar kunnen we nu alleen maar van dromen …

Op dit moment is de temperatuur in ons tuintje opgelopen tot 0,2 ºC, maar als gevolg van de gure oostenwind voelt het aan alsof het bijna 10 graden vriest. De gemiddelde maximumtemperatuur over de laatste vier dagen ligt nu op 1,7 ºC …

130323-1003x

Voor de zoveelste keer sinds begin december ligt er een laagje ijs op de vijver, en dus lijken de vissen weer gevangen te zitten onder een glazen dak…

130322-1112x

Ondanks de kou heb ik toch maar weer even de tijd genomen om wat foto’s te maken van de prachtige structuren op het ijs. Van afstand gezien lijkt het vaak een egaal gladde oppervlakte, maar van dichtbij gezien blijkt dat geenszins het geval te zijn. Door de structuren ontstaat er een soort gebroken spiegel, waar ik altijd erg van kan genieten … pure kunst …

130322-1102x

Eigenlijk zou ik nog even naar de westkant van de Leijen moeten rijden, want door de harde oostelijke wind, de lage temperatuur en opspattend water zullen er aan lager wal vast mooie ijzige kunstwerkjes ontstaan, maar het is me toch echt te koud. Ik stel me tevreden met de ijzige maartse kunst in eigen tuin …

130322-1108x

Mijn fotomaatje blijkt toch weer flinker te zijn geweest dan ik: http://tinyurl.com/bs5mubs 🙂