Het water lag er letterlijk en figuurlijk spiegelglad bij, toen ik over de Wolwarren reed. Als op een presentatieblaadje kreeg ik een weerspiegeling aangeboden, die in eerste instantie ‘gefragmenteerd’ werd door een hek met het logo van de Friese natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea …
Meestal zoom ik in bij een serie, ditmaal doe ik het weer eens andersom. Beginnend bij het hek, wordt er langzaam meer van het landschap zichtbaar. Ergens halverwege de serie komt er een zo ongeveer perfecte weerspiegeling getiteld ‘rust aan de Wolwarren’ voorbij …
Ik sta regelmatig even stil bij dit hek aan het begin van de Jan Durkspolder. Je hebt er een mooi zicht over het rietland in de zuidoost hoek van de Jan Durkspolder. Er is wat met dat hek, daarom wilde ik er al lang eens een paar foto’s van maken. Toen ik dinsdag de dreigende wolken achter het hek zag, wist ik dat dit het moment was …
Wat op de eerste foto niet goed te zien is, is dat het hek omgekeerd of achterstevoren tussen de palen hangt. Normaal gesproken is dat niet zo erg, maar hier staat een tekst op. Maar vanaf de weg is de tekst onder het logo van ‘IT FRYSKE GEA’ nu niet te lezen. Niet dat dat erg is, maar ik vond het wel grappig om er even gebruik van te maken …
De titel van het blog was ‘Omstekeard’ naar het in Fryslân bekende liedje van zanger Marcel Smit. Matroos Beekschreef er gisteren in haar reactie al over. Tot twee jaar geleden bestond het woord ‘omstekeard’ officieel niet. Toen de jonge Marcel zijn jas vroeger eens binnenstebuiten aan had, zei zijn vader tegen hem: ‘Dyn jas sit omstekeard.’ Marcel dacht daarom dat het een bestaand Fries woord was voor ‘omgekeerd’. Maar dat is in het Fries ‘omkeard’.
Intussen is ‘omstekeard’ een normaal Fries woord in de spreektaal geworden. Daarom is het woord anderhalf jaar geleden door de Fryske Akademy opgenomen in het Frysk wurdboek. Om dat te vieren nogmaals een video van ‘Omstekeard’ van Marcel Smit, nu samen met Jelle B. …
Met een foto van een gewone oeverlibel die op het pad neerstreek, rondde ik het fotokuiertje in de Jan Durkspolder af. Hij had bepaald geen fotogeniek decor uitgezocht, maar ik deed het er maar mee. Mijn missie om verschillende insecten te fotograferen was hiermee wel volbracht voor die dag …
Eenmaal in de auto besloot ik langs de Eastersânning even te stoppen op de laatste dam voor het bruggetje. Dat is een mooi plekje om even uit te kijken over het rietland en tegelijk mijn medicijnen in te nemen en een stukje koek te eten. Dat bleek een goeie keuze te zijn. Ik had het raampje nog maar nauwelijks naar beneden laten glijden, of er kwam een boerenzwaluw op het hek met het logo van It Fryske Gea naast de auto zitten …
Nadat het vogeltje zich met een bevallig hupje had omgedraaid, begon hij omstandig zijn veren te poetsen. Even dacht ik dat hij het voor de foto’s deed, maar dat bleek al snel een misvatting te zijn. Hij deed het voor de visite die even later naast hem neerstreek. Kort daarna vlogen ze samen weg …
Terwijl ik nog wat foto’s van Klaas Jan bij de kammachine maakte, was Jetske al verder het rietland in gelopen. Even later volgde ik haar. Onderweg kwam ik een klein mannetje in overall tegen. Het is de zoon van de rietsnijder, die zichzelf graag ziet als zijn leerling en assistent. …
Zoals Jetske in haar jongste jaren als het even kon met haar vader het rietland in ging, zo is dat ook bij de jonge Klaas het geval. Op deze zaterdag kon Klaas ’s ochtends niet meteen met zijn vader mee, daarom was hij na de fotosessie bij de lammetjes met Jetske en mij meegereden …
In eerste instantie liep hij me slenterend tegemoet, maar al versnelde hij zijn pas, er leek haast bij te zijn …
Niet veel later zag ik rook omhoog kringelen bij de plaats waar de rietsnijder aan het werk was …
Als dat geen cliffhanger is, weet ik het ook niet meer …
Na de fotosessie bij de lammetjes zetten we koers naar het rietland in De Weerribben. Nadat Jetske de auto had geparkeerd, besloten we diagonaal over het weiland te lopen naar de plek waar rietsnijder Klaas-Jan aan het werk was. Dat hadden we beter niet kunnen doen …
Bij het hek dat toegang tot het land gaf, hielden we even halt. Er zat een bordje aan dat we geen van beiden direct thuis konden brengen. Intussen ben ik erachter, het is het logo van ‘Natuurmonumenten’ …
Terwijl ik een paar foto’s van het hek en het bordje maakte, liep Jetske luid soppend al zo ongeveer halverwege het weiland. Lang niet overal zichtbaar stond er als gevolg van de overvloedige regen in februari hier en daar een laag water ter hoogte van de enkels op het weiland. Ik volgde Jetske op ruime afstand, toen ik Klaas Jan lachend hoorde roepen: “Gaat mooi zo! En dan moet je hier voor de sloot straks links aanhouden, want daar ligt de brug … :-)”
Ja, Klaas Jan heeft wel humor. Gelukkig kwam de waarschuwing voor mij mooi op tijd, zodat ik niet zo ver hoefde om te lopen om aan de andere kant van de sloot te komen. Daar lag een mooie stapel riet in transportbossen voor me klaar. De onderste bos bood mij een ideale zitplaats, zodat ik mijn onderdanen even wat rust kon geven …
Het zat er heerlijk, zeker toen de zon er lekker doorkwam. Ik nam het er dan ook nog even van, nadat Jetske me even later weer had ingehaald. Korte tijd later voegde ik me bij Jetske en Klaas Jan …
Zoals we vaker kwamen we weer op het juiste moment: lunchtijd. Alleen de schaftkeet met worstbroodjes ontbrak hier. Maar dat was ook niet nodig met dit mooie weer, en broodjes hadden we uiteraard zelf meegenomen. Zodra Klaas Jan zijn broodtrommeltje opende, stond vriend Rhena meteen aan zijn zijde …
Toen ik na enige tijd uiteindelijk toch was uitgespeeld met het logo, was het tijd om eens te kijken wat er in mijn lunchpakket zat. Voor het geval er zaken in zaten die ik wel kon missen, was er inmiddels hulp verschenen. Een paar meeuwen en een kauw zagen het zo te zien wel zitten om een hapje mee te eten. Vanaf een duintop werden we bovendien gadeslagen door een paar wulpen. Terwijl de wulpen me lieten glimlachen, zag ik Aafjes’ gezicht betrekken. Dat was een niet mis te verstaan teken dat het eind van ons heerlijke uitstapje nu snel naderde …
Toch nog maar even een logje over dat grote gele logo. Om te beginnen was ik er nog niet helemaal mee uitgespeeld, maar ik wil ook nog even iets vertellen over de achtergrond van de tijdelijke plaatsing van dat logo.
Op het eiland was i.s.m. National Geographic in het kader van de ‘Maand van de Aarde‘ het project ‘Sprekend Landschap‘ ingericht. Een fietsroute voerde langs 12 locaties op het eiland waar de beroemde gele kaders van National Geographic stonden. Terschelling heeft een grote variatie aan landschappen: stranden, jonge duinen, oude duinen, heidevelden, bossen, een open polderlandschap en leuke kleine dorpjes. Door elk van de kaders kon je één van deze mooie landschappen zien. Aan ieder frame hing een luidspreker, waaruit op gezette tijden het verhaal over natuur en landschap op de betreffende locatie klonk. Aan de ‘Maand van de Aarde’ was ook een fotowedstrijd verbonden. Ik heb een aantal foto’s van het logo ingestuurd, maar er zat geen winnaar tussen …
Afanja's Weblog 