Tussen besneeuwde bomen

Na een vergeefs ritje naar de Merskenheide reed ik door naar de volgende locatie die ik in gedachten had voor een vlucht met mijn drone. Zo’n 15 km ten zuidoosten van het Noordergemaal parkeerde ik de auto aan de Tsjerkereed bij Wijnjewoude …

De foto’s, die ik eerder die dag bij het Noordergemaal langs de vaarweg naar Drachten had gemaakt, toonden een veel kaler landschap dan hier. Nadat ik Flip tussen de besneeuwde bomen had laten opstijgen, liet ik hem om te beginnen van het zuidoosten via het westen naar het noorden over het sneeuwlandschap uitkijken …

Winter rond de Bûtendiken

Na de koffie ben ik dinsdag in de auto gestapt om eerst een ritje naar de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop te maken. Daar kon ik de auto parkeren op het nog bijna maagdelijke sneeuwdek op het kleine parkeerplaatsje voor het Noordergemaal (kaart OpenStreetMap)

Een paar minuten later hing Flip op ruim 100 m hoogte. Erg lang duurde dat niet, al snel kreeg ik een waarschuwing voor harde wind en het advies om af te dalen naar een veiliger hoogte. Nadat er even later op ca. 80 m hoogte opnieuw een waarschuwing oplichtte, ben ik afgedaald naar ongeveer 40 m.

Op de eerste 3 foto’s hieronder, kijken we van west naar oost uit over het vaarwater naar Drachten. Op de laatste twee foto’s is te zien dat eenden en zwanen gezamenlijk een groot wak open houden in It Krûme Gat vlak voor het gemaal …

Wit Fryslân van boven

Het was een goede keuze om gisteren in de auto te stappen om een ritje over het platteland te maken. Fryslân lag er met zon en in de verte wat wolken prachtig bij onder de witte deken …

De eerste halte was bij het Noordergemaal aan de Bûtendiken (foto 1 en 2), dit is de omgeving waar ik in oktober mijn eerste vluchten heb gemaakt. Daarna ben ik naar de Merskenheide gereden. Daar waren zoveel wandelaars dat het me niet raadzaam leek om de stilte er wellicht te verstoren met de DJI Flip. Daarom ben ik doorgereden naar de Weinterp waar ik o.a. foto 3 en 4 te heb gemaakt …

Vanmorgen lag Fryslân goeddeels plat door de sneeuwval.

In de besneeuwde tuin

Het was gisterochtend meteen duidelijk, dat een ritje naar het buitengebied om een dronevlucht boven het platteland te maken geen goed plan was. Er lag zo’n 15 cm sneeuw in de tuin. En niet alleen daar. Op de weg was het een puinhoop, waardoor het openbaar vervoer in Fryslân de hele dag stil lag. Omdat ik het me niet kan permitteren om ergens vast komen te zitten, besloot ik me maar te vermaken in en rond de tuin. En dat is weer prima gelukt …

Vandaag heb ik Flip weer meegenomen naar buiten, maar dat is voor later …

Een witte wereld

Nadat ik de drone had laten opstijgen, maakte ik eerst op een paar meter hoogte een paar foto’s van de directe omgeving. Op de eerste foto zijn van links naar rechts onze hazelaar, de Japanse kers en de onder een laag sneeuw diep door gebogen bamboe te zien …

Even een blik naar links, waar de fietsen van de buren in de sneeuw staan. En dan een blik naar rechts, waar nog rechts mijn weerstation te zien is …

Vervolgens laat ik de drone verder stijgen. Op een hoogte van ca. 80 meter maak ik eerst een foto in zuidoostelijke richting waar linksonder nog net een deel van de kinderboerderij te zien is. De laatste twee foto’s geven een blik in noordelijke richting, waar net een sneeuwbui passeert …

Ik had gehoopt vandaag even buiten Drachten te kunnen vliegen. Maar na het dikke pak sneeuw van vanmorgen is het hier nogal een puinhoop op de weg. Eerst de tuin maar even in.

Vanuit de tuin omhoog

Ik ben de dag vandaag begonnen met een korte vlucht van de DJI Flip vanuit onze besneeuwde tuin …

Een langere vlucht durfde ik niet te maken, vanwege een naderende sneeuwbui. Bovendien viel de verbinding met de drone op een bepaald moment weg tussen de bebouwing. Maar een blik over onze besneeuwde omgeving van bovenaf was toch wel even de moeite waard …

De eerste sneeuw van 2026

Vlak nadat ik gistermorgen het vogelvoer had ververst en aangevuld, begon het te sneeuwen. Grote dikke vlokken kleurden de tuin al snel wit …

Een koolmeesje trotseerde de sneeuwbui om even een kijkje bij de kleine voedertafel te nemen. Dat was nou sneu, het verse laagje voer lag bedekt onder een laagje sneeuw. Lang duurde dat overigens niet. Toen ik even later de tuin in liep, zakte de smeltende sneeuw over de heksenbol naar beneden …

In het voorbij gaan, zag ik mijn vriend de dode sprinkhaan ook nog hangen. Hij hangt al sinds begin oktober aan een zaaddoosje van de blauwe iris. Nadat ze eerst langzaam verkleurden, vallen zijn restanten nu in weer en wind langzaam uiteen. Het achterste deel is verdwenen en een deel van het middelste stuk hangt nu onderaan het zaaddoosje …

Ik blijf het volgen … 😉