Gisteren in de tuin, vandaag in Den Haag … oranje boven …
Natuur & milieu …, minima & chronisch zieken beneden …
Tagarchief: vlinder
In de luwte
Zo onstuimig als het dinsdag was op de westelijke Belterwijde, zo rustig was het op het oostelijke deel van dat water aan de andere kant van de weg …
Terwijl het zonnetje even doorbrak, hebben we daar een tijdje in de luwte gezeten. Een zweefvliegje kwam er even gezellig bij zitten …
Vlak naast me zat een spin in een opgerold blad te wachten tot een vliegje verstrikt zou raken in haar spinsels …
Het lukte zelfs om er nog even een groot koolwitje te kieken …
Kortom: het was genieten daar in de luwte, want ook het uitzicht was er mooi …
Wolkenstraten boven de Merskenheide
Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …
Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …
Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …
Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …
Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …
Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …
Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.
Skywatch Friday 161
We hebben een donkere en trieste zomer gehad hier in Nederland …
We’ve had a very bad and sad summer in the Netherlands …
We hebben de zon bar weinig gezien, meestal was het grijs en bewolkt …
We have hardly seen the sun, most of the time it was grey and cloudy …
Gisteren -de eerste dag van de meteorologische herfst- was ook weer zo’n dag …
Yesterday -the first day of the meteorologic fall- was such a day again …
Deze foto’s heb ik gistermiddag rond 15:00 uur gemaakt aan de noordkant van het meertje de Leijen bij Eastermar …
I made these photos yesterday around 15:00 o’clock at the northern side of Lake Leijen …
Toen ik rond 15:30 uur weer naar de auto kuierde, was er plotseling een geaderd witje om me nog even wat op te fleuren …
When I walked back to the car around 15:30 o’clock, there was suddenly a small butterfly to cheer me up …
Voor vandaag verwachten de meteorologen zonnig weer. Dat zou mooi zijn, want we gaan een dagje het water op. Hopelijk is het zo mooi als op 2 augustus … 🙂
For today the meteorologics have predicted sunny weather. That would be nice, because we are on the water today. I hope it ‘ll be like august 2nd … 🙂
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
Op pad met Tijmen – deel 2
Terwijl we genoeglijk op het bankje bij de dobbe zaten te babbelen en te genieten van de meegebrachte versnaperingen, schroefde ik het ministatiefje onder mijn camera. Nieuwsgierig als altijd hield Tijmen goed in de gaten waar ik mee bezig was.
“Waarom doe je dat, pake?” vroeg Tijmen, toen ik de camera op het statiefje voor ons in het gras zette.
“Zal ik ons eens samen op de foto zetten?” antwoordde ik, terwijl ik weer naast Tijmen op het bankje ging zitten.
“Dat kan toch niet …,” klonk het enigszins vertwijfeld.
“Oh nee … nou, let maar eens goed op …,” zei ik, terwijl ik de afstandsbediening van de camera tevoorschijn haalde.
Piep piep piep … klik … klonk het vanuit het gras.
“Oh heb je de afstandsbediening van te tv meegenomen …?” zei Tijmen lachend.
Het uitzicht was mooi, de koekjes waren lekker en we zaten gezellig te babbelen, maar daar waren we niet voor gekomen. Er moest gefotografeerd worden, en dus begaven we ons door het lange gras, nadat ik met Tijmen had afgesproken dat hij niet te dicht bij het water zou komen …
Al snel zag ik een geaderd witje zitten. Voorzichtig kwam ik wat dichterbij om het beestje te fotograferen …
“Wat zet je op de foto. pake?”
“Kom maar eens heel voorzichtig wat dichterbij,” zei ik, “daar zit een vlinder.”
Jammer genoeg vloog de vlinder net op, toen Tijmen afdrukte, maar hij staat er mooi wel op …
Omdat er verder weinig leven te bespeuren viel, bedacht ik een onderwerp om te fotograferen.
“Als jij nu hier blijft staan, dan loop ik daar naar toe,” zei ik tegen Tijmen, “dan kunnen we elkaar mooi op de foto zetten …”
“Ik zie twee pake’s,” kraaide Tijmen even later van plezier …
Ik zag op mijn beurt twee Tijmen’s.
Toen we aan het eind van de middag de foto’s bekeken, ontdekten we dat er precies ter hoogte van de weerspiegeling van Tijmen’s gezicht bellen op het wateroppervlak te zien waren. “Daar zat vast een kikker bellen te blazen,” was Tijmen’s reactie …
Nadat we zo nog een tijdje hadden rondgestruind, nam ik de lucht even in ogenschouw. Op dat moment zette Tijmen mij nog even en profil op de foto, terwijl hij zelf stoer tegen de zwerfkei leunde, die naast het bankje ligt. Zulke mooie foto’s zijn er lang niet van me gemaakt. Goed werk, Tijmen!
Daarna was het toch echt tijd om opnieuw vrolijk keuvelend terug te gaan naar de auto. Daar aangekomen was het nog steeds droog, en dus besloot ik, nadat ik Tijmen had vastgegespt, nog even naar de picknicktafel een paar honderd meter verderop te rijden. Daar kon ik Tijmen verrassen met een hartige hap die goed in de smaak viel …
De worstjes waren nog maar net op, toen we ons moesten haasten om droog in de auto te komen. Tijmen maakte onderweg vanaf zijn zetel achterin nog een foto van de plensbui waar we enkele momenten later doorheen reden …
Eenmaal weer thuis vertelde Tijmen in geuren en kleuren aan beppe waar we waren geweest en wat we hadden gedaan. We hebben afgesproken dat we bij een volgende logeerpartij zeker weer samen op pad zullen gaan. En zo lang mijn benen me willen dragen zullen er vast nog vele gezamenlijke fotokuiertjes volgen, want we vonden het allebei erg gezellig.
Oog in oog met een bont zandoogje
Hoewel ons tuintje allerminst een vlinderparadijs is, strijkt er af en toe toch wel eens zo’n kleine fladderaar neer … Zo landde er onlangs op één van de weinige mooie julidagen een bont zandoogje op de rotspartij bij de vijver …
Omdat de camera zoals altijd binnen handbereik lag, kon ik met de zoomfunctie net één foto van hem maken, daarna steeg hij op …
Ik had echter geluk, want hij zocht een zonnig plekje op de klimop naast het terras …
De vlinder ging er eens lekker bij zitten en ik ging er op mijn beurt eens goed voor staan …
Zeker een minuut of vijf stonden we zo oog in oog …
En dat leverde best een aardige serie macro-opnamen op, al zeg ik het zelf … 🙂
De Bessenschuur en de Badhuiskuil
Op de tweede dag zijn we rond 11:00 uur op de fiets gestapt, want het was een prima dagje voor een bezoekje aan het strand. Nadat ik op dag één het hoge duin bij West-Terschelling had overwonnen, moest het ook lukken om het strand bij West aan Zee te bereiken.
Onderweg naar Paal 8 kwamen we langs de monumentale “Bessenschuur”. Naar verluidt is dit de enige originele cranberryschuur in Europa. Van oudsher is dit het middelpunt van de cranberryteelt op Terschelling. Net als twee jaar geleden hebben we hier ook dinsdag even halt gehouden …
Twee jaar geleden bood “de Bessenschuur” een heel ander beeld, niet alleen omdat we toen vanaf de andere kant kwamen, maar vooral ook omdat het toen grijs en regenachtig was. Afijn, de grote waterplas waarin de schuur wordt weerspiegeld, spreekt voor zich …
In 2009 kwamen op weg terug naar ons huisje langs de Badhuiskuil. Daar zijn we indertijd even gestopt om onze regenkleding aan te trekken, want het werd op dat moment echt bar en boos met het weer …
Van het uitzicht hebben we daar toen niet kunnen genieten, dat was afgelopen week gelukkig anders. Ditmaal kwamen we er langs op weg naar het strand, terwijl het zonnetje vriendelijk scheen. Nu was het een prima plekje om even te genieten van het uitzicht en om mijn benen even wat rust te gunnen …
Bij de Badhuiskuil staat een beeldje ter nagedachtenis aan Victor Westhoff (1916-2001). Westhoff was een van de meest invloedrijke natuuronderzoekers en -beschermers in Nederland. Hij was er van overtuigd dat variatie en rijkdom in de natuur gedeeltelijk afhankelijk is van menselijk beheer. Veel van zijn onderzoek voerde hij uit op Terschelling. De Boschplaat werd bezocht, maar ook verschillende natte en droge duinen. Een van deze natte duinen was de Badhuiskuil, bij West aan Zee. Hier werden zijn ideeën over menselijk beheer toegepast. In de beginjaren van zijn onderzoek kwamen er in de Badhuiskuil vele zeldzame plantensoorten voor. Eind jaren tachtig waren al deze soorten verdwenen en alles bijna volledig dichtgegroeid. In 1989 besloot Staatsbosbeheer de Badhuiskuil tot aan de schone zandlaag uit te graven …
Toen Westhoff de Badhuiskuil tien jaar later opnieuw bezocht, vond hij hier dezelfde zeldzame planten weer terug. De Badhuiskuil is de historische proeftuin van de natuurontwikkeling in Nederland, waarvan Westhoff de geestelijk vader is. De Badhuiskuil is een natte duinvallei die is hersteld volgens zijn inzichten. Met een geweldig resultaat: verloren gewaande planten kwamen hier massaal terug, onder meer zeldzaamheden als oeverkruid en draadgentiaan. Dat was het grote voorbeeld voor de natuurontwikkeling die daarna in gang is gezet in de overige duinvalleien …
Normaal gesproken zitten er veel vogels in en rond het meertje, maar nu was het er opvallend rustig. Wel kregen we van een voorbijganger nog een tip m.b.t. een plek verderop waar zich o.a. aalscholvers en lepelaars ophielden, maar daar zijn we toch maar niet meer naar op zoek gegaan …
Terwijl de dames nog genoten van de rust en het uitzicht, heb ik me nog even op een vlinder gestort, die zich tegoed deed aan de lekkernij die een bloeiende distel te bieden had. Het viel nog niet mee om hem enigszins acceptabel op de foto te krijgen, want de wind liet bloem en vlinder nogal heen en weer zwiepen …
Mogelijk betreft het hier een duinparelmoervlinder, maar als iemand hier een ander idee over heeft, dan hoor ik dat natuurlijk graag …
Tijd om verder te gaan. Op naar het strand …
Afanja's Weblog 