Behalve kalveren vinden ook veulens het lekker om in het zonnetje in de wei te liggen …
Als mama in de buurt is tenminste, want het moet wel veilig zijn …
Als er dan ineens iemand aan de rand van het weiland staat, wil je als veulen best even overeind komen …
Eens even kijken wat die vreemde snuiter van me wil …
Ojee, die man blijft daar maar staan … Dan toch maar wat dichter bij mama gaan staan … veiligheid voor alles …
Het is en blijft een mooi gezicht om koeien in de wei te zien. Als die koeien dan ook nog eens hoorns blijken te dragen, levert dat helemaal fraaie plaatjes op. Het beeld wordt tot slot helemaal afgemaakt door kalfjes die in het weiland bij moeder mogen drinken …
Dit zijn dan ook geen melkkoeien, zoals Hendrika vanmorgen al in reactie op het vorige logje schreef. Deze koeien worden enkel gehouden voor de vleesproductie. Nu niet meteen allemaal zeggen dat dat zielig is, want deze dieren hebben tot hun dood een prima leven in de wei …
Waar kun je op een grijze junidag als kalf nou het best liggen …?
Natuurlijk, lekker dicht tegen je stoere en lieve mama aan in de wei … 🙂
Met een paar foto’s van paardenhoofden in close-up wil ik nog even terugkomen op die prachtige Friese paarden in de zon. Natuurlijk zullen de paarden die in de zon staan meer last hebben van de warmte dan de paarden die de beschikking hebben over een plekje in de schaduw. Maar we moeten het toch niet overdrijven, lijkt me …
Het ging vorige week vrijdag om één dag met een maximumtemperatuur rond de 30 ºC, en dat lijkt aanstaande vrijdag niet anders te zijn. Ik vergelijk het maar met mezelf, ik kan de laatste jaren bar slecht tegen temperaturen boven de 25 ºC. Maar van één dag met een temperatuur boven de 25 graden heb ik betrekkelijk weinig last. De problemen ontstaan pas, wanneer het meerdere dagen achtereen zo warm is. Dan hoopt de warmte zich met een verlammende werking op in het lichaam …
Ik ga er vanuit, dat het bij paarden en koeien op een vergelijkbare manier werkt. Natuurlijk is het fijn als er een schaduwrijke plek voorhanden is aan de rand van een weiland, maar ook daar zonder zullen paarden en koeien van zo af en toe eens een flink warme dag betrekkelijk weinig last hebben, neem ik aan. Het wordt een ander verhaal, wanneer er sprake is van een warmte- of hittegolf, dan zullen deze dieren zonder schaduw in de wei beter af zijn in de stal.
Mocht mijn redenatie niet kloppen, dan hoor ik dat natuurlijk graag van één van de hier meelezende boeren of boerinnen.
Op een tropische dag als vorige week vrijdag is een beetje schaduw van harte welkom …
De paarden aan de ene kant van deze boompjes in de Jan Durkspolder hadden geluk, zij hadden schaduw …
De paarden aan de andere kant hadden pech, voor hen was er slechts een plekje in de volle zon …
Ik stel voor dat ze in de aanloop naar de volgende warme vrijdag maar even van plaats ruilen …
In Fryslân staat de grutto bekend als de “kening fan de greide” oftewel de “koning van de weide”. Helaas gaat slecht met de grutto, die al vanaf 1960 hard in aantal achteruit gaat. Rond de jaren zestig waren er nog ca 125.000 broedparen in ons land, dat aantal was in 2011 nog maar 40.000. De belangrijkste oorzaak van de daling is dat er jaar na jaar te weinig jonge grutto’s overleven …
Elk jaar streef ik er naar om een koning op zijn troon midden in de weilanden te kunnen fotograferen. Vorige week vrijdag lukte dat bijna op dezelfde plaats waar ik twee weken eerder het luchtshowtje van een buizerd kon fotograferen. Echt tevreden ben ik nog niet over deze opnamen, want bij de nadering van een enorme plensbui lag er een grijze waas over het land. Afijn, het seizoen is nog niet voorbij, misschien krijg ik binnenkort nog wel eens een kansje …
De afgelopen jaren stonden de maanden mei en juni voor mij meestal in het teken van de macrofotografie. Dit jaar is dat er in mei nog nauwelijks van gekomen. Enerzijds is dit te wijten aan het feit dat mijn favoriete insectenrijke struiken in het Weinterper Skar zijn verdwenen, anderzijds heeft het alles te maken met mijn kwakkelende gezondheid de laatste tijd. Een echte fotokuier heb ik al een tijdje niet meer kunnen maken, macrofotografie kost nog veel meer energie …
Daarom ben ik dit jaar eerder dan te doen gebruikelijk overgestapt op de bermfotografie, het fotograferen van onderwerpen in en vanuit een bij voorkeur bloemrijke berm. Normaal deed ik dat de afgelopen jaren vooral tijdens perioden met zomerse of tropische warmte, want een ritje maken met de airco aan en tussendoor een koel plekje ergens in een berm zoeken, lukt eigenlijk altijd wel …
De komende tijd zullen er hier dan ook zeker nog meer bermfoto’s met o.a. paarden verschijnen, maar daarnaast zullen ook de weercijfertjes over de maand mei en de laatste stand van zaken rond de tunnelbouw aan de Peelrug de revue passeren. Vandaag doe ik het verder – net als dit mooie Friese paard – lekker rustig aan.
Afanja's Weblog 