In voorgaande jaren gebruikte ik de donkere dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw nog wel eens om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar nu we hier in het noorden nog volop in de winter zitten, vandaag kwam de maximumtemperatuur weer niet hogen dan -4,1 ºC , kom ik daar deze week niet aan toe. Zo lang het echt winterweer is, wil ik daar zoveel mogelijk van genieten. Gisteren heb ik dat volop gedaan met mijn makker Johan. Tijdens de koffie besloten we voor een dagje ijspret te gaan. Daarbij konden we kiezen voor de drukte bij de 100 van Earnewâld of voor de rust van de Leijen. Het werd het laatste …

Ik had wel zin om het prieeltje, dat bij Doktersheide met zijn voeten in het water van de Leijen staat, nu eens vanaf de andere kant te bekijken. Onder normale omstandigheden is dat prieeltje alleen bereikbaar over een vlonderpad dat door het riet loopt, zoals dat op de foto hierboven te zien is. Van het uitzicht over de Leijen vanuit het prieeltje heb ik in de loop der jaren al heel wat foto’s laten zien op mijn weblogs. Dit was het beeld dat ik er op 18 december heb vastgelegd …

Gisteren besloten we niet over het vlonderpad naar het prieeltje te lopen, maar over de vaart, die vanaf het parkeerplaatsje aan de doodlopende weg naar de Leijen loopt. Toen ik – bijna bij de Leijen – een tak uit het ijs zag steken, werd het tijd om Johan tot voorzichtigheid te manen …

Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, want een opengebarsten kistwerk had voor een fiks wak gezorgd. Zo’n kistwerk ontstaat vaak als gevolg van het draaien of toenemen van de wind, waardoor water en ijs in beweging komen. Op sommige plaatsen komen ijsmassa’s met elkaar in botsing en wordt het ijs opgestuwd. Gelukkig was er inmiddels op de wal tussen het riet al een veel gebruikte bypass aangelegd, zodat we er probleemloos omheen konden lopen …

Na het passeren van het wak moesten we nog even een aantal moeizame meters afleggen over samengeklonterde en hard bevroren sneeuwresten, maar dat was te overzien met het beeld van de lokkende ijsvlakte op de Leijen voor ons …

Zodra we op die vlakte waren, was duidelijk dat het echt winter was. Niet alleen werd er volop geschaatst, de wind die over de ijzige vlakte blies maakte het ook akelig koud. Maar goed, niet gezeurd, we wilden winterweer en dat hadden we! Intussen had ik mijn doel bereikt: zicht op het prieeltje zoals ik het nog niet eerder had gezien …

We hebben hier eigenlijk de hele winter nog maar weinig sneeuw gehad. De weinig sneeuw die er is gevallen, is op de Leijen allemaal naar deze westelijke oever gewaaid en licht opeengehoopt in het riet …

Het ziet er zo op het eerste oog allerminst aantrekkelijk uit om op te schaatsen, maar dat viel alleszins mee. Langs de oever van het meer is rondom een prachtige baan geveegd. Tijdens het oversteken van de baan konden we vaststellen dat het weliswaar werkijs was, maar dat het gezien de omstandigheden toch nog mooi hard en glad was …

Aan de overkant van de baan hebben we spoorzoekertje gespeeld op weg naar het eilandje. Daarover morgen meer. Vandaag ga ik verder maar wat op mijn lauweren rusten, want deze en de volgende ijskuier hebben me weer meer kracht gekost dan ik gisteren in eerste instantie vermoedde …