Koud, hè …? IJskoud!
Maandelijks archief: februari 2021
Miniatuur sneeuwsculptuur
Bij het sneeuwruimen heb ik een deel van de sneeuw maandagmiddag tamelijk achteloos van het pad in de borders geschoven en gegooid …
Gistermiddag zag ik, dat een kluitje sneeuw heel mooi stond te balanceren in één van de borders. Ik kon het niet laten om even een kleine serie te maken van deze miniatuur sneeuwsculptuur …
Paars in het wit
Ergens halverwege de tuin staat nog steeds een plant met paarse bloemen fier te bloeien. Het is een Hebe-soort, misschien wel de ‘Struikveronica’ Hebe …
“Het liefst staat de struikveronica op een beschutte plek in een koele omgeving,” zo lees ik. Wel, met een gemiddelde temperatuur van -1.9 °C deze week, is dat wel aardig gelukt …
“Als je ’s zomers zo nu en dan de uitgebloeide bloemen wegknipt, is de bloeiperiode van de struikveronica relatief lang: van juli tot en met oktober.” Aangezien hij nu nog steeds staat te bloeien, kunnen we dat ook afvinken. Aafje zal vorig jaar vast al veel uitgebloeide bloemen hebben weggeknipt …
In de volgende alinea lees ik: “De struikveronica is groenblijvend, maar in beginsel niet winterhard. Gelukkig kan ze niet al te strenge winters prima overleven. Bij flinke vorst (meer dan -10 °C) heeft de plant wel bescherming nodig.” Kouder dan -8,2 °C is het hier deze week nog niet geweest. Dus eh … ik weet niet of ik dit weekend nog wel op de schaats kom, maar onze Hebe zal de winter wel overleven … 😉
IJskristallen
Voor de liefhebber van winterse verschijnselen als sneeuw en ijs zijn het topdagen. Voor mij geldt dat zeer zeker. Gisteren heb ik eerst een wandeling gemaakt in de met sneeuw bedekte Ecokathedraal. De foto’s daarvan houden jullie nog even tegoed. Vandaag wil ik even terug naar de kern, de kern van de sneeuwvlok …
Terwijl ik gistermiddag achter de pc zat, zag ik dat het heel licht begon te sneeuwen. Met de macro-voorzetlens op mijn camera ben ik naar buiten gelopen, waar ik vervolgens enige tijd bezig geweest ben om wat van die hele kleine sneeuwvlokjes in beeld te vangen. De meeste sneeuwvlokjes bestonden op dat moment gelukkig uit één enkele ijskristal, dat maakte het in feite gemakkelijker om ze in beeld te kunnen brengen. Sommige waren onderweg naar beneden al begonnen samen te klonteren tot een wat grotere sneeuwvlok, dan zijn de structuren veel minder goed zichtbaar …
IJskristallen ontstaan in koude lucht waar veel water in zit. De watermoleculen hechten zich aan stofdeeltjes die in de lucht zweven. Sneeuw bestaat uit aan elkaar geklonterde ijskristallen. Door botsingen onderling van de ijskristallen op hun weg naar beneden groeien deze ijsdeeltjes tot sneeuwkristallen. Ongeveer 4.000 van deze uiterst minieme kristallen zijn nodig voor de vorming van één sneeuwvlok. Wanneer de lucht onder de wolk onder het vriespunt ligt, hebben we op de grond sneeuw. Is de lucht in de onderste honderden meters boven nul dan hebben we regen. Dit is het resultaat van die koude lucht gisteren, en er waren geen twee ijskristallen gelijk aan elkaar …
Bron: ‘Het ontstaan van ijskristallen, sneeuwkristallen en rijp’
Ondergesneeuwd klokje
Zaterdag liet ik hier een foto zien van het eerste bloeiende sneeuwklokje in de tuin. Na de sneeuwjacht kon ik dit zoekplaatje van hetzelfde sneeuwklokje maken …
Het sneeuwklokje is een ondergesneeuwd klokje geworden …
Katjes in de sneeuw
Toen vorige week werd aangekondigd dat we een pak sneeuw zouden krijgen, hoopte ik de katjes van de hazelaar zachtjes te zien wapperen met sierlijke sneeuwhoedjes op hun kruin …
Het pakte anders uit. Minuscule sneeuwvlokjes flitsten in volle vaart horizontaal voorbij aan de eveneens vrijwel horizontaal uitgestrekte katjes …
Na de sneeuwjacht dwarrelden de katjes moegestreden neer in de sneeuw. Kijkend naar de gelaagdheid hieronder, kwam de een eerder terecht dan de ander …
De vijver bij sneeuw en vorst
Toen het diep in de nacht van zaterdag op zondag licht begon te sneeuwen, lag de vijver nog open. Omdat een pompje lucht in de vijver blaast, had de lichte vorst er tot dat moment nog geen vat op gekregen …
Zondagochtend rond koffietijd was er nog maar een klein rond wak overgebleven. Halverwege de middag was dat wak nog wat kleiner geworden, daarom heb ik het vastgevroren sneeuwijs – kwalsterijs noemen we dat hier ook wel – er maar een afgeschept met behulp van de sneeuwschuiver …
Terwijl het nog steeds stilletjes door bleef sneeuwen, was de vijver aan het eind van de zondagavond alweer dichtgewaaid en -gesneeuwd, zoals op de onderstaande foto is te zien. De wind hield het paadje in de tuin mooi schoon, dus daar had ik geen werk van. Tegelijkertijd werd er een fotogeniek duintje gevormd op het terras. Maar ook de vijver was alweer mooi dichtgewaaid …
Vanmorgen kon ik weer opnieuw aan de slag, want de vijver lag nu echt bijna helemaal dicht …
Vanmiddag heb ik dus de strijd met het ijs nogmaals aangebonden. Zonder hakken, maar met gepast geweld, heb ik het intussen al dik aangekoekte sneeuwijs weer weggehaald. Voor vannacht worden er opnieuw wat sneeuwbuien verwacht, in dat geval zal ik morgen waarschijnlijk nog eens aan de slag moeten. Als het niet weer gaat sneeuw, dan laat ik het vanaf nu maar aan de natuur over. Wanneer we echt strenge vorst krijgen, dan lukt het zonder hakken toch niet meer om de vijver open te houden. En dat hakken wil ik de vissen niet aandoen …
Afanja's Weblog 