Na een tip van een meelezer op Bluesky, heb ik vandaag rond het middaguur besloten om het album met de dronefoto’s, dat ik gisteren had opengesteld voor bezoekers, eerst maar weer even op slot te doen i.v.m. technische onvolkomenheden. Ik kom hier later nog op terug …
Donderdag heeft het hier met tussenpozen een groot deel van de dag licht gesneeuwd. Dat ik er overdag nog steeds niet toe kon komen om naar buiten te gaan om te fotograferen, is tekenend voor mijn vermoeidheid van de laatste tijd. Dat is me als kind van de winter me nog niet eerder overkomen. Maar er is altijd hoop …
Het bloed blijft kruipen waar het niet kan gaan. Nadat Aafje naar bed was gegaan, lokte de gestaag, in het licht bij de vijver neerdwarrelende sneeuw, me ’s avonds laat toch naar buiten. En ik besloot het dan ook maar meteen goed te doen, blootsvoets. Niet ver hoor, even tot achter in de tuin …
In vroeger jaren liep ik bij voorkeur op blote voeten in en rond huis. Sinds ik MS heb, heb ik echter veel eerder en vaker last van koude voeten. Maar als ik even blootsvoets in de sneeuw heb gelopen, dan heb ik de rest van de avond meestal heerlijk warme, tintelende voeten. En zo was het ook ditmaal …*
* ’t is een wondere wereld
Veel was het niet, maar ook vandaag werden we hier weer wakker met een laagje sneeuw. Onder normale omstandigheden zou ik één dezer dagen vast een ritje naar Mildam hebben gemaakt om daar ‘Sneeuwrandjes in de Ecokathedraal’ te fotograferen. Om dat te compenseren heb ik vanmorgen weer eens gebruik gemaakt van de patronen die er bij een dun laagje sneeuw vaak op het terras ontstaan …
Het troosteloze koude en grijze weer en de voortslepende vermoeidheid van lijf en leden weerhouden me er nog steeds van om de natuur weer eens in te gaan. Daarom heb ik ook voor vandaag maar weer een paar toepasselijke foto’s uit het archief tevoorschijn gehaald …
Dit kapotte houten hek en een verroest hek van metaal hebben het ook niet makkelijk. Ze zijn provisorisch samengebonden met pakjestouw om het weiland af te kunnen sluiten.
Samen staan ze wel ongeveer voor de staat van mijn lichaam en geest, aangetast en traag. Maar ik heb één voordeel, ik word nog niet met touwtjes bij elkaar gehouden …
Berekoud … ijskoud! ❄️
Zo, weer een code oranje voorbij, ditmaal vanwege ijzel. Het was weliswaar lokaal glad, maar over het algemeen lijkt het reuze mee te vallen. Zelfs mijn MS-medicatie werd vanmorgen al kort na achten afgeleverd vanuit de landelijke apotheek.
Nee, dan de ijzel van januari 2016. Toen hadden we in de drie noordelijke provincies vier dagen achtereen code rood. Dat ging gepaard met de nodige ongemakken zoals ‘stroomdipjes’, maar het heeft mij vooral een mooie fotoserie opgeleverd. Net als de afgelopen week ben ik ook toen niet verder gekomen dan de tuin. Maar toen heb ik wel mooiere foto’s kunnen maken dan nu …
De foto van gisteren is een bewerking van een foto uit januari 2006. Er zaten op dat moment veel luchtbellen gevangen in het ijs op onze vijver. Op de eerste foto zie je er een aantal schuin van boven. Op de tweede foto was ik op zoek naar een compositie. En dat werd de derde foto, die ik gisteren heb gekozen voor een bewerking …
Nadat ik er wat mee had zitten spelen in mijn intussen 18 jaar oude Photoshop 7.0, was dit na enige tijd het uiteindelijke resultaat …
Afanja's Weblog 