‘De kunst ligt op straat’ hoor je wel eens. In Drachten blijkt de kunst deels uit het straatbeeld te zijn verdwenen, zo heb ik de afgelopen dagen ontdekt. Maar gelukkig ligt de kunst niet alleen op straat …
Op de oever van het meertje De Leijen trof ik na een winderig weekend aan lagerwal eens een fraai drijvend rietmozaïek aan …
Behalve ‘Moeder die haar kind leert zwemmen’ en ‘Kwebbelende vrouwen’ heeft er nog een beeld van beeldhouwer Kees Verkade in Drachten gestaan. Dit beeld – ik noem het gemakshalve even ‘Ouders met kind’ – was volgens mij het eerste beeld van Kees Verkade dat begin jaren 70 geplaatst werd in de Zuiderbuurt-Promenade.
Om het trio vol te maken had ik dit beeld ook graag willen fotograferen, maar het lijkt helaas te zijn verdwenen. Meer dan een oude krantenfoto heb ik er niet meer van terug kunnen vinden. Omdat het ook niet meer op de lijst met beelden van de gemeente staat, vermoed ik dat de gemeente dit beeld intussen heeft verkocht …
Vanaf het Franse Pleintje wandelde ik naar het carillon, dat precies in het centrum van het oude Drachten staat. Tot de demping van de Drachtster Vaart halverwege de jaren 60 lag hier een ophaalbrug om van noord naar zuid te kunnen komen …
Tussen 2012 en 2015 is de Drachtster Vaart vanaf het centrum in westelijke richting heropend. Ten tijde van de turfwinning bracht ’t water welvaart, tegenwoordig hoopt men een graantje van het watertoerisme mee te pikken …
Aan de waterkant staat een beeld van Peije Rasp (1879- 1941), gemaakt door Mindert Wilstra. Peije was een in Ureterp als Freerk de Jong geboren straatmuzikant. Hij was de laatste echte speelman die bijna veertig jaar door Zuidoost-Fryslân zwierf met zijn trekharmonica. Hij speelde wat de mensen wilden: “Wat moat it wêze, in psalmke of in walske?” was zijn gebruikelijke vraag. Hij speelde op bruiloften en partijen, maar scharrelde ook als straatmuzikant zijn kostje bij elkaar. Hij begeleidde reisjes van ouden van dagen en zorgde ’s winters voor sfeer op het ijs. Bekend is het verhaal dat hij eens op zijn knieën voor het open raam van een ziek kind een uur lang zachtjes muziek maakte. Geen wonder dus dat Peije een eervol plekje in het centrum van Drachten heeft gekregen op de plek waar hij veel heeft gespeeld …
Op de draagbalken van het carillon staat een tekst van de schrijver en dichter Harmen Wind. Deze tekst verwijst naar de vier elementen: aarde, vuur, water en lucht en is zowel in het Nederlands (buitenkant) als in het Fries (binnenkant) aangebracht. Ook de relatie van Drachten met de turfwinning en het belang van de Drachtster vaart liggen in de tekst besloten…
Gisteren liet ik hier al het beeld ‘Moeder die haar kind leert zwemmen’ zien. In de Noorderpromenade in Drachten staat een tweede beeld van Kees Verkade. Op één van de bankjes rondom de plataan op het Franse Pleintje zitten sinds 1973 twee ‘Kwebbelende vrouwen’ …
Het kunstwerk stelt onmiskenbaar twee winkelende vrouwen voor, die even uitrusten op een bankje. Zonder gedetailleerd te werk te gaan, beeldt de kunstenaar met simpele lijnen en vormen de beide vrouwen heel goed uit. De bronzen bank is onderdeel van de bankjes rond de boom. Op een drukke, zonnige dag vallen de twee kwebbelende vrouwen nauwelijks op tussen het winkelende publiek dat rondom hen plaatsneemt …
Hoewel alle hectiek in Amerika gisteren voor mij niet helemaal onverwacht kwam, heeft het er wel voor gezorgd dat het later werd dan voorzien, voordat ik bed kwam. Na vijf uurtjes slaap had ik er halverwege de ochtend behoefte aan om eerst maar eens een frisse neus te halen …
Toen we vorige week hoorden dat beeldhouwer Kees Verkade op 29 december was overleden, bedachten wij ons dat er ook beelden van hem in Drachten staan. Omdat de motregen toch niet uitnodigde om ergens in de natuur een fotokuier te maken, besloot ik vanmorgen wat foto’s van die beelden te maken …
Bij zwembad ‘de Welle’ in Drachten staat sinds 1975 het bronzen beeld ‘Moeder die haar kind leert zwemmen’. Het verbeeldt op realistische, maar losse wijze de zwemles die de moeder haar kind geeft. Met simpele lijnen en vormen drukt de kunstenaar heel goed de zwemles uit. De druppels vormden vandaag een leuk extraatje …
Achteraf bekeken hadden zowel Aafje als mijn fotomaatje het woord ‘verrassing’ de laatste tijd al eens min of meer terloops laten vallen. Omdat dat voorafgaand aan Sinterklaas was, besteedde ik er geen aandacht aan. Ik ben al van jongs af aan gewend om me eind november-begin december maar bij verrassingen en geheimpjes neer te leggen. Meestal kruipt de aap rond de vijfde wel uit de mouw.
Ditmaal gebeurde dat echter niet. Ik was het alweer vergeten, toen Aafje in de week na Sinterklaas op een dag vroeg of ze wel met de auto naar haar werk mocht, omdat ze iets groots voor mij moest ophalen. Ik was volledig overbluft en overdonderd, toen ze me aan het eind van de middag deze tekening liet uitpakken. Zo hangt hij nu aan de muur, en ik ben er echt heel erg blij mee …
De tekening is gemaakt door Kirsten Krijthe, activiteitenbegeleidster bij Revalidatie Friesland en als zodanig inmiddels een oud-collega van Aafje, maar ook zeer actief als kunstenares. Omdat Aafje mij graag mee wilde laten delen in haar pensionering, heeft ze Kirsten gevraagd of zij een tekening van mij wilde maken zoals ik de afgelopen 15 jaar fotograferend door Fryslân gekuierd ben.
Kirsten heeft alle door Aafje voorgestelde elementen op haar geheel eigen wijze op het papier weergegeven. Het skûtsje dat met een witte snor het water doorklieft, de Friese vlag fier in top, een Fries paard dat met wapperende manen door de wei galoppeert, de grutto als ‘Kening fan de greide’ op zijn troon, op de voorgrond de laatste kievit en de schaatser die door het wit berijpte Fryslân onder voortdrijvende wolken blijft trainen voor die ene tocht …
Heel fijn gestipt heeft Kirsten er zelf nog een mooi pompeblêd in de fok aan toegevoegd. Fijn gestipt …? Jawel, op dit formaat is dat niet goed te zien, maar de originele tekening van 30 x 30 cm bestaat volledig uit kleine stipjes …
Al die elementen maken samen Fryslân, waarvan ik weet dat ik er nu niet meer weg wil. Hier ben ik geboren, hier wil ik graag nog een jaar of wat vrij en veilig met mijn camera rondstappen en hier wil ik uiteindelijk ook mijn laatste adem uitblazen.
Morgaine had het verhaal erachter aardig doorzien in haar reactie.
De meest opvallende vraag kwam van OmaBaard, zij vroeg wat ik met paarden heb. Behalve dat ik vooral Friese paarden erg mooi vind, heb ik er niet zo gek veel mee. Zeker sinds het beste paard van stal me eens zand heeft laten happen. Hoe dat zit, kun je lezen in ‘Sinterklaas en het grote zwarte paard’.
En dit is Kirsten zelf …
Meer informatie over Kirsten en haar werk kun je op haar website vinden:https://kirstenkrijthe.nl
Maar natuurlijk kun je haar en haar werk ook op Facebook vinden: Kirsten Krijthe – beeldend kunstenaar
Maak het verhaal zelf af (‘en kleur het plaatje,’ kwam er dan bij Neerlands Hoop achteraan) …
Afanja's Weblog 