De heksenbol in ’t licht

Een van mijn verjaardagscadeaus dit jaar was een prachtige rode heksenbol, die ik van mijn fotomaatje heb gekregen. Die heksenbol is een glazen bol waarin rode en enkele gele vlekken zijn meegeblazen. Dat geeft overdag een mooi effect wanneer hij uit de schaduw van de hazelaar tevoorschijn komt. Hij staat met de daarvoor bedoelde opening naar beneden op een stok in de tuin. …

Omdat ik in die tijd vanwege gezondheidsperikelen maar heel weinig blogde, heb ik daar op mijn weblog eigenlijk nog helemaal geen aandacht geschonken. Dat gemis probeer ik nu goed te maken …

Nadat ik er onlangs wat led-lampjes in had gedaan, speelde de heksenbol gisteren de hoofdrol in de korte video ‘Wiete kryst – Wet christmas’. Vandaag laat ik hem nog even schitteren met wat speels fotowerk. De eerste vier foto’s heb ik gemaakt op een regenachtige avond …

De heksenbol heeft een prominent plekje bij de vijver gekregen. Dat biedt extra mogelijkheden om er in fotografisch opzicht wat mee te spelen. Gisteren was in de video al te zien dat de weerspiegeling mooie bewegingen kan opleveren. Daartoe heb ik buiten het zicht van de camera af en toe een paar druppels water in de vijver laten vallen. De laatste drie foto’s zijn op een windstille namiddag gemaakt …

Op de foto hierboven zou je kunnen denken dat je omhoog kijkt, maar het tegendeel is waar …Je kijkt naar de roerloze weerspiegeling in de vijver. De foto van die weerspiegeling heb ik vervolgens nog eens gespiegeld, zodat het lijkt alsof je omhoog kijkt. Een wide-shot vanaf dezelfde plek laat mooi de heksenbol èn zijn weerspiegeling zien. Samen met de verlichting van het voederhuisje hebben wij zo kerstsfeer genoeg in de tuin …

Nogmaals dank voor het mooi cadeau, Jetske, je ziet dat je heksenbol zomer en winter van pas komt. Want zeg nu zelf … is het zo niet net een echte kerstbal …!?

In de aanloop naar kerst

Versieringsgewijs maken we hier nooit veel drukte van de kerst. Tot nu toe bleef het altijd beperkt tot wat door één van ons beiden zelf gefröbelde kerststukjes en hier en daar een extra kaars of theelichtje …

Dit jaar heb ik voor de gelegenheid voor ’t eerst iets met verlichting in de tuin gedaan. Dat leverde in fotografisch opzicht dit beeld op in het weekend …

De laatste blaadjes

Het ziet er niet naar uit dat we de zon vandaag te zien krijgen. Daarom gooi ik er op deze zondag maar een paar zonnige plaatjes uit eigen tuin tegenaan …

De foto’s dateren van begin december. Sindsdien is de situatie ter plekke enigszins gewijzigd. De laatste blaadjes zijn verdwenen, er hangen nu alleen nog wat besjes …

Voor de mensen die meer van rechtlijnigheid houden, heb ik de volledige versie van “‘Deltawerk 1:1’ – De Deltagoot in het Waterloopbos” online gezet. Veel kijkplezier en een fijne zondag verder!

Winterkoning bij de krabbenscheer

Ook in de vijver lag de waterspiegel er gisterochtend volkomen roerloos bij. Een mooie gelegenheid om even een blik te werpen op de ‘verdronken’ krabbenscheer. Ik blijf het boeiend vinden om te zien hoe die wonderlijke waterplanten in het najaar naar de bodem zakken, om in het voorjaar weer naar de oppervlakte te komen …

Toen ik daar zo stond, hoorde ik ineens een geluid dat ik nog niet eerder in onze tuin had gehoord. Ik kende het echter wel … volgens mij had ik het al eens bij mijn fotomaatje Jetske in de tuin gehoord. Het leek me de roep van een winterkoninkje. Terwijl ik me op de hazelaar richtte, hoorde ik even later niet alleen het wat tikkende geluid weer, maar toen herkende ik ook het kenmerkende staartje van de winterkoning. Hij zat onder in de hazelaar …

Natuurlijk had hij een plekje in fel tegenlicht uitgekozen. Het zijn dan ook geen wonderschone plaatjes geworden, maar omdat het ’t eerste portret van een winterkoning in eigen tuin betreft, kan het wat lijden vind ik. Daar komt nog bij, dat hij op de laatste foto net een sprongetje teveel omhoog maakte, waardoor hij een gescalpeerde indruk maakt, maar een kniesoor die daar op let …

 

Hoog in de hazelaar

Hoog in de hazelaar zijn de meeste bladeren intussen weggewaaid. Daarmee komt net als voorgaande jaren ook nu het duivennest dat daar in voorjaar en zomer is gebouwd weer tevoorschijn …

Ons duivenkoppeltje heeft het nest van vorig jaar ditmaal als basis gebruikt. Dat blijkt een goede keuze te zijn geweest, want in tegenstelling tot voorgaande jaren is het nu eens een stevig en stabiel bouwwerk geworden. En dat is maar goed ook, want hoewel het door ’t dichte bladerdek van de hazelaar moeilijk te zien was, zijn er afgelopen zomer zeker drie, maar waarschijnlijk vier jongen groot gebracht …

Daarmee heeft de hazelaar voor dit jaar zijn werk wel weer gedaan. In het heetst van de zomer heeft hij volop schaduw gebracht in ons tuintje. Daarnaast bood zijn dichte bladerdek een veilig plekje voor het jonge duivengezin. Als ik dan nog even inzoom op de laatste bladeren die nu nog aan de hazelaar hangen, zien we dat de katjes voor volgend jaar alweer klaar hangen. Laat maar komen dat voorjaar …     😉