Gezien vanuit ons tuintje: Is het een vogel …? Is het een vliegtuig …? Of is het Van Persie …?
Nee, het is een wolk! 🙂
Seen from our garden: Is it a bird …? Is it a plane …? Or is it Van Persie?
No, it’s a cloud! 🙂
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Het zal de oplettende lezer allicht zijn opgevallen, dat er sinds enkele dagen een “Stop schaliegas” logo in de header van mijn weblog staat. Daar heb ik niet voor niets voor gekozen. Als het aan onze Minister van Economische Zaken Henk Kamp ligt, wordt er over niet al te lange tijd schaliegas gewonnen in ons land. Vorige week heeft hij onderzoek naar de winning ervan aangekondigd. Uit informatie die de minister vorige week aan de Tweede Kamer heeft gestuurd, blijkt dat o.a. vrijwel heel Oost-Fryslân in beeld als potentieel wingebied voor schaliegas. Eerder werd de Zuidoosthoek al aangemerkt als kansrijk. De nu toegevoegde Friese schaliegasgronden liggen in de gemeenten Smallingerland, Achtkarspelen en Tytsjerksteradiel. De minister baseert zich op onderzoek van TNO, dat in opdracht van EZ de mogelijke wingebieden voor schaliegas in kaart heeft gebracht …
Dat plotseling ook de Friese Wouden op de schaliegaskaart staan ingetekend, valt het provinciebestuur rauw op het dak. Gedeputeerde Sietske Poepjes wist nog van niets en voelt zich door Kamp gepasseerd. “Merkwaardig dat deze informatie zomaar over de schutting wordt gegooid.” Al in een eerder stadium had Poepjes de minister laten weten dat Fryslân niets voelt voor schaliegaswinning. “Wij dragen al een behoorlijk steentje bij met de gas- en zoutwinning. Daar komt bij dat we nog te weinig kennis hebben over de effecten voor de volksgezondheid en het milieu …”
Schaliegas is geen stap voorwaarts, het is een stap achteruit waarmee we misschien tijdelijk weer wat meer gas hebben, maar ook schaliegas raakt net als aardgas en aardolie een keer op. Deze fossiele brandstof kan grote lokale milieuvervuiling veroorzaken en schijnt door o.a. methaanlekkages nog belastender voor het klimaat te zijn dan steenkool. Bij de winningstechniek is er een reële kans op aardbevingen. Behalve bovengrondse schade aan gebouwen kunnen die aardbevingen ondergronds grote schade aanrichten, doordat chemicaliën die onder hoge druk in de aarde worden gespoten in het grondwater terechtkomen, met alle gevolgen van dien voor drinkwater, natuur en landbouw. Tegelijk is de voorraad klein, en de winning in Nederland niet of nauwelijks rendabel …
Of het nu om schaliegas of welke andere fossiele brandstof gaat, het blijft allemaal korte termijndenken. Alleen het onderzoek naar schaliegas kost weer handen vol geld, geld dat beter gebruikt kan worden voor projecten die een alternatief voor fossiele brandstoffen vormen. Op verschillende plaatsen in de wereld is al aangetoond dat schaliegas grote nadelige gevolgen heeft. Misschien moesten we maar eens een voorbeeld nemen aan Duitsland waar het veel beter gaat met de energievoorziening dan in Nederland dankzij zonnepanelen, windenergie, enz.
Laten we met zijn allen tegengas geven aan Kamp. Dat kun je o.a. doen door op het linkje hieronder te klikken voor het ondertekenen van de
Na de februaristaking in 1941 was de april-meistaking van 1943 de tweede grote staking in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze april-meistaking was een reactie op een bekendmaking van de Duitse bezetters, die inhield dat alle bijna 300.000 Nederlandse militairen, die in mei 1940 tegen de Duitse invallers hadden gevochten, zich opnieuw moesten melden en teruggevoerd zouden worden in krijgsgevangenschap. Bij de Machinefabriek Stork in Hengelo brak een wilde ongeorganiseerde staking uit, die zich als een olievlek over het land verspreidde. Vooral in de noordelijke provincies werd het protest met veel geweld neergeslagen door de Duitsers. In heel Nederland vielen 175 dodelijke slachtoffers, waarvan zestig in de drie noordelijke provincies: 22 Friezen, 31 Groningers en 7 Drenten …
Een van de grootste drama’s voltrok zich op maandag 3 mei 1943 bij de buurtschap Trimunt op de grens van de provincies Fryslân en Groningen. Daar bij Trimunt werkten de Duitsers aan het radarstation “Löwe”. Soldaten ontdekten daar enkele dwars over de weg liggende bomen, kennelijk omgehakt om met melkbussen geladen wagens de weg naar de zuivelfabriek te versperren. “Sabotage!”, concludeerden zij opgewonden …
De SD in Groningen werd gewaarschuwd en spoedig arriveerde een overvalwagen. Als represaillemaatregel tegen de van sabotage verdachte bevolking werden zestien mannen die zich toevallig in de buurt ophielden door de Duitsers opgepakt en in een militaire barak bij het radarstation opgesloten. Niet lang daarna gaf de commandant het moorddadige bevel: “Erschieβen …”
Andries Hartholt, zijn 3 zoons Dirk, Albert en Hendrik Hartholt en zijn aanstaande schoonzoon Berend Assies, Eeuwe de Jong, Sibbele de Wal, de broers Karst en Jan Doornbosch, Gerrit van der Vaart, Geert Jan Diertens, de onderduikers Frits van de Riet en Johannes Glas en de broers Uitze, Jelle en Steven van der Wier werden standrechtelijk doodgeschoten. De dertienjarige Steven van der Wier, die van z’n moeder even mocht gaan kijken wat er aan de hand is, zet het op een lopen, met z’n klompen in de hand. Tevergeefs, hem wordt een salvo achterna gejaagd en de jongen overlijdt ter plaatse …
Ter herinnering aan dit afschuwelijke drama is er een monument opgericht aan de Kloosterweg bij Trimunt. Het monument bestaat uit een gedenksteen van rode natuursteen, omgeven door veldkeien en zestien eiken …
Omdat vrijheid nog altijd niet vanzelfsprekend is, staan we vanavond weer twee minuten stil ter nagedachtenis aan allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.
Het lege pindakaaspotje hangt er al enige tijd nutteloos bij, maar bij het insectenhotel is het af en toe een drukte van belang …
Regelmatig meldt zich een nieuwe gast om in te checken …
Maar er zijn ook gasten die – al dan niet tijdelijk – uitchecken …
En zo af en toe meldt zich een vreemde en minder geliefde gast …
Hoe verdrietig de aanleiding vaak ook is, naar mate de jaren verstrijken gaan begrafenissen en crematies steeds meer de rol van familiereünies vervullen …
Dat was ook gisteren na afloop van de indrukwekkende afscheidsdienst voor nicht Corrie weer het geval …
Het was goed om diverse familieleden weer even te zien en wat bij te praten met deze en gene …
Of deze zwanen in de Vlierboschsloot bij Warniahuizen ook op een familiereünie waren, weet ik niet, maar het had er zeker alle schijn van …
Vandaag nemen we afscheid van een vorige week overleden familielid.
Dag Corrie, je was een geweldig leuke en lieve vrouw, en dat zul je in mijn herinnering altijd blijven ….
Nu Tijmen hier vier dagen achtereen in het middelpunt van de belangstelling heeft gestaan, zal menige vaste bezoeker zich wellicht afvragen waar Pepijn is gebleven. Wel, terwijl Tijmen en ik door de Friese natuur struinden, had Pepijn een prima middagje met beppe bij de kinderboerderij. Toen ik ’s avonds aan Aafje vroeg of ze nog foto’s had gemaakt bij de kinderboerderij, keek ze me aan alsof ze water zag branden …
“Waarmee dan …?” luidde haar reactie: “ik heb toch geen camera …”
“Ik dacht dat jij op je verjaardag een iPhone had gekregen,” repliceerde ik.
Tja, dat daar een prima camera in zit om kinderboerderijkiekjes te maken, daar had Aafje even niet aan gedacht …
Hoe dan ook, Pepijn had zich uitstekend vermaakt bij de kinderboerderij. En ook op zondag heeft hij zich geen moment verveeld, hij ging zoals zo vaak weer volledig op in zijn spel met de autootjes …
Zodra hij in de gaten kreeg dat hij op de foto kwam, zette hij het lachend op een lopen …
“Nee pake, nu even niet … ik heb het veel te druk …” 🙂
Afanja's Weblog 