Up, up and away

Tot op dat moment had ik altijd het standpunt gehuldigd, dat ik wel vleugels gehad zou hebben als het nodig was geweest om te vliegen. Dat ik nog eens via het poollicht in een vliegtuigje zou opstijgen vanaf de vliegbasis Leeuwarden, had ik dan ook nooit verwacht …

Maar het kwam er wel van. Nadat de piloot de checklijst had afgewerkt en we allebei een headset hadden opgezet, taxiden we naar de startbaan …

Daar gingen we dan … Sneller dan verwacht waren we los van de grond. Up, up and away …

Het voordeel van de motorzwever was dat we niet afhankelijk waren van thermiek. De piloot had me vooraf gevraagd of ik nog een bepaald doel had om naar toe te vliegen. Dat was nog lastig. Enerzijds leek een korte vlucht boven de Waddenzee me wel mooi, anderzijds zou ik ook ons eigen huis en onze eigen omgeving wel van boven willen zien. Ik koos voor het laatste. Daarom vlogen we met een ruime bocht over Leeuwarden heen om daarna in zuidoostelijke richting te koersen. Hieronder wat foto’s van Leuwarden …

  • wordt vervolgd

Bij de zweefvliegclub

Op 29 mei 2004 meldde ik me aan het begin van de middag aan de poort van de vliegbasis Leeuwarden. Daar heeft zweefvliegvereniging de Friese Aero Club haar uitvalsbasis. In een klein konvooi volgden we de leader of the pack naar de plaats van handeling …

Omdat er sprake leek te zijn van een dubbele boeking van groepen, was er in het eerste deel van de middag maar één toestel voor ons beschikbaar. Dat betrof het lesvliegtuig met hulpmotor, later op de middag zou onze groep ook gebruik kunnen maken van het echte zweefvliegtuig …

Onder het aloude luchtvaartmotto ‘safety first’ offerde ik me al snel op om een vluchtje te maken met de Super Dimona. Ik had tenslotte nog nooit gevlogen, daarom leek die hulpmotor me wel een veilig idee. Er waren nog een paar mensen die er zo over dachten. Voordat de eerste kandidaat omhoog kon, moest de motor van de Dimona echter eerst nog aangeslingerd worden met behulp van de piloot zijn auto …

Het was geen geruststellende gedachte dat het vliegtuig op die manier gestart moest worden, maar volgens de piloot was dat deugd. “Het is niet anders dan bij een startprobleempje met je auto als gevolg van een lege accu,” zo redeneerde hij …

Nadat de eerste twee deelnemers met een brede lach vertelden over hun vlucht en hoe mooi ze het hadden gevonden, was het mijn beurt. Nadat ik me met enigszins knikkende knieën in de cockpit had gehesen en een plekje voor mijn benen had gevonden, gespte ik me grondig vast …

  • wordt vervolgd

Terug naar april 2004

Kijkend naar de lange termijn weersverwachting zitten fotokuiertjes er voorlopig nog niet in. Het is en blijft op hoofdlijnen te mooi en te warm voor mij. Bij gebrek aan ‘verse’ foto’s ben ik daarom het archief maar eens ingedoken om een al wat ouder verhaal en bijbehorende foto’s wat af te stoffen.

Mijn al wat langer durende queeste naar het noorderlicht werd in oktober 2003 nieuw leven ingeblazen tijdens een periode waarin de zon plotseling buitengewoon actief werd. Om er meer van te ontdekken, kwam ik op een chatbox over noorderlicht terecht …

Daar heb ik vervolgens een dag of vijf zo ongeveer dag en nacht doorgebracht. En met mij een groepje andere fanatici. Het was niet alleen gezellig, maar vooral ook erg leerzaam. Ik leerde er veel over de zon en het ontstaan van poollicht. Ik leerde de metertjes en grafiekjes op internet, die kunnen helpen bij de zoektocht naar poollicht, te doorgronden en te interpreteren. Dit alles resulteerde erin, dat ik op 29 en 30 oktober 2003 volop heb kunnen genieten van een fantastische poollichtshow boven ons land …

Maar daar gaat het nu niet om. Wie mijn zoektocht naar het poollicht nog eens wil lezen, kan dat hier doen. Waar het wel om gaat, is dat de kern van de bezoekers van de chatbox een tijdlang contact met elkaar hield en er werden vervolgafspraken gemaakt. Zo zijn we o.a. met een aantal mensen naar een lezing over poollicht geweest bij de Sterrenwacht Lattrop en hebben we t.g.v. de eerste ruimtereis van André Kuipers in maart 2004 een bezoek gebracht aan de Space Expo in Noordwijk …

Tot zover de inleiding. Nu kom ik bij het verhaal, dat ik in het begin al even aanstipte. Een van de mensen uit het ‘poollichtgroepje’ bleek zweefvlieger te zijn, hij nodigde ons in mei 2004 uit bij de Friese Aero Club bij Leeuwarden …

  • wordt vervolgd

Even een knipperke

Een onaangenaam stevige en frisse wind dwong Jetske en mij er gisteren toe om ons programma aan te passen. We ruilden het open veld en waterkant in voor de beschutting in de bossen van Beetsterzwaag en Olterterp.

Het was als vanouds een gezellige dag. En ik heb er nog wat van geleerd ook. Een beetje aan de late kant ontdekte ik namelijk dat het inschatten van afstanden in het bos heel wat anders is dan in het open veld.

Daarom doe ik het vandaag eens lekker heel rustig aan, zoals pake en heit dat op zijn tijd ook wel deden. Een ‘knipperke’ noemen we dat hier wel …

Uit de doka

Ik zit hier tussen honderden nog goeddeels ongeordende oude foto’s. Afgelopen weekend ben ik namelijk begonnen met het digitaliseren van mijn foto’s uit het analoge tijdperk. Dat begint met foto’s uit mijn moeders’ kindertijd en het eindigt met vakantiefoto’s tegen het eind van de vorige eeuw.

In de periode 1987-1995, toen ik tussen twee relaties een flatje bewoonde, had ik in de badkamer een donkere kamer. Uit die tijd dateert de onderstaande foto van een eenzame boom …. Zelf genomen, zelf ontwikkeld en zelf afgedrukt …

Pauze bij het bruggetje

Het straatnaambordje aan het eind van de Commissiepolle staat nog net als tijdens mijn vorige bezoek op een hoogte van pakweg 40 cm. Bovendien verkeert het deels in de greep van de gele lis …

Terwijl de jongens op het bruggetje stonden te genieten van het uitzicht over de Middenvaart en de omliggende landerijen, vertelde ik zo aan de gezichten op de middelste foto te zien, nog een sterk verhaal uit de jaren 60 …

Nieuwsgierigheid naar het onbekende lonkte, en dus liep Nils na enige tijd met beide jongens het doodlopende pad langs de Middenvaart in …

Dat stelde mij in de gelegenheid om vanaf het bruggetje nog eens in alle rust het landschap van noord via oost naar zuid in me op te nemen …

Daarna nestelde ik me in afwachting van de rest van de familie nog even lekker op het bankje aan de waterkant …

  • wordt vervolgd

Terug naar de oorsprong

Vandaag ga ik met Nils en de beide jongens terug naar mijn geboortegrond. Aan de hand van de onderstaande foto’s hoop ik ze ter plaatse wat te kunnen vertellen over hoe het leven er voor mij als opgroeiend kind eind jaren 50, begin jaren 60 uitzag op het Friese platteland …

Op mijn weblog heb ik het hele verhaal al eens uit de doeken gedaan in een 3-delige serie. Voor de gemiddelde blogger voldoet dat prima, maar voor de jongens zal een stukje ‘aanschouwelijk onderwijs’ op locatie vast beter beklijven. Voor belangstellenden die het nog niet kennen, is de driedelige serie hier terug te vinden:

> Echten – Commissiepolle <