In deel 17 van de serie “De lange witte winter” treedt na een laatste portie stuifsneeuw uiteindelijk toch rond 10 maart 2010 het voorjaar in. Zo ver is het op dit moment nog niet, de winter van 2012-2013 is de lange witte winter van 2009-2010 qua lengte intussen voorbij gestreefd, maar dat geldt nog niet voor de gemiddelde temperatuur en de hoeveelheid sneeuw …
Half februari 2010 legde stuifsneeuw nogmaals een fotogenieke witte deken over het land, ook werd er op dat moment nog geschaatst op het landijs bij De Veenhoop. Maar uiteindelijk werd het in maart toch voorjaar.
Gemiddeld werden er over het land 42 dagen met een sneeuwdek geteld. Het langjarig gemiddelde bedraagt 13 sneeuwdekdagen. In het noordoosten van het land lag er plaatselijk zelfs op 55 dagen sneeuw. Een dergelijk groot aantal sneeuwdekdagen was in meer dan 30 jaar, sinds de barre winter van 1979, niet meer voorgekomen. In ons tuintje was het laatste restje sneeuw pas na 69 dagen verdwenen.
In ons tuintje heb ik 68 vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) kunnen noteren, tegen normaal ca. 40. Zeven maal kwam het tot strenge vorst (normaal 4) en ik heb 31 ijsdagen (maximumtemperatuur lager dan 0,0 °C) geteld, normaal zijn dat er ca. 11.
Landelijk waren de verschillen weer groot in ons kleine landje in de winter van 2009-2010. Van noordoost naar zuidwest liepen de gemiddelde temperaturen op de KNMI-stations uiteen van – 0,2 °C in Eelde tot 2,4 °C in Vlissingen. In ons tuintje is de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in de winter van 2009-2010 uitgekomen op -0,4 °C tegen normaal 2,6 °C over de periode 1971-2000. Bij het KNMI in de Bilt was de gemiddelde temperatuur 1,1 °C tegen normaal ca. 3,3 °C.
Resumerend kan worden gesteld dat de winter van 2009-2010 de koudste was in 14 jaar. En daar komt ook de winter van 2012-2013 niet overheen, maar daar kom ik de komende week nog wel op terug …
Deze week hadden we twee keer een kans om de komeet Pan-Starrs te zien. Dinsdagavond ben ik daarvoor naar de Leijen gegaan, de foto’s daarvan kun je hier bekijken: Komeet Pan-Starrs (1). Woensdagavond ben ik na zonsondergang even naar de windmotor De Veenhoop (kaartje Google Maps) gegaan …
This week we had two chances to see the comet Pan-Starrs. Tuesday I went to the small Lake Leijen, the photo’s I made there can be seen here: Comet Pan-Starrs (1). Wednesday I went to countryside near De Veenhoop (Google Maps) just after sunset …
Nadat ik een half uurtje zorgelijk tussen de wolken door naar de lucht had zitten turen met de verrekijker, lukte het me net op tijd om de nieuwe maan en de komeet Pan-Starrs samen op de foto te krijgen. De komeet is als een vaag vlekje rechtsonder op de foto te zien …
After I had been staring at the sky for about half an hour with my binoculars, worrying because of the upcoming clouds, I managed to make a photo of the new moon and comet Pan-Starrs just in time. The comet is visible as a faint spot in the bottom right …
Nog geen minuut later was de show voorbij, vanuit het noorden kwamen donkere wolken opzetten, waar de maan en de komeet al snel achter verdwenen …
Less than a minute later the show was over, the moon and the comet disappeared behind dark clouds that came over from the north …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! Wishing you all a wonderful weekend!
De winter van 2012-2013 gaat de lange witte winter van 2009-2010 aardig achterna. Terwijl we vandaag voor de zoveelste keer een winterse periode in gaan, zijn we in deel 16 van de serie “De lange witte winter” toe aan een afgeslagen dooiaanval …
Begin februari 2010 deed de dooi een poging om een eind te maken aan de lange witte winter. Even leek dat ook te lukken. een groot deel van sneeuw en ijs verdwenen uit het landschap, maar lang duurde dat niet. Omstreeks tien februari kleurde ons tuintje weer wit, en een dag later werd er in de Jan Durkspolder weer geschaatst. De winter leek zich nog lang niet gewonnen te willen geven …
Nou was ik zo mooi en zonder problemen door de winter gereden en gegleden, en dan word je zonder enigerlei waarschuwing op de laatste dag van de meteorologische winter nog even geveld door een virus, dat het midden houdt tussen een flinke verkoudheid en een lichte griep. In combinatie met MS heeft dat letterlijk en figuurlijk een verlammende uitwerking. Donderdag en vrijdag ging het nog wel, maar zaterdag en zondag ben ik een groot deel van de dag toch maar in bed gebleven, want toen was alle kracht uit mijn benen gevloeid …
Intussen heb ik het ergste wel achter de rug. De komende dagen is het zaak om weer geleidelijk op kracht te komen en in de zon vitamientjes op te doen. Daar ben ik vanmiddag al even heel voorzichtig mee begonnen, en daarvan heb ik geleerd, dat klauteren en klimmen voorlopig nog niet aan de orde is …
Ik houd me er maar aan vast dat ik slechts tijdelijk geveld was, en dat geldt helaas niet voor de vele honderden bomen, die de afgelopen maanden ten prooi zijn gevallen aan de zaagmachines van Staatsbosbeheer en andere boseigenaren. Het is duidelijk: er moet geld verdiend worden, want ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er deze winter veel meer bomen zijn gekapt dan noodzakelijk is in het kader van regulier onderhoud … 😦
Vlak nadat we vorig jaar in februari samen een tocht langs het winterse Wad hadden gemaakt, kreeg mijn goede vriend Johan te maken met gezondheidsproblemen. Gisteren was het zo ver dat we er weer eens samen een dagje op uit konden trekken. We pakten de draad weer op alsof er geen tijd tussen had gezeten en het werd als vanouds weer een gezellige, maar ook vermoeiende dag, met een rit die ons langs een deel van de oude Friese Waterlinie voerde …
Het (beeld)verslag van de tocht langs een aantal oude verdedigingsschansen of wat daar nog van over is, volgt binnenkort wel. Dat zal wel een vervolgverhaal worden, waar ik een dag of drie voor nodig hebben, en die tijd heb ik nu even niet. Daarom laat ik het hier op dit moment bij een foto van ons startpunt: de Beckhofschans ten zuidoosten van Oldeberkoop …
Omdat 4 fotokuiertjes inclusief enig klimmen en dalen bij drie oude schansen het nodige van mijn benen heeft gevergd, beperk ik het vandaag tot een kuiertje in eigen tuin …
Het is helemaal geen straf om even in de tuin te zijn, want nu de zon eindelijk weer eens volop schijnt, keert het leven hier na een lange winter weer terug. De sneeuwklokjes staan er al prachtig bij. Ze houden hun kelkjes weliswaar nog gesloten, maar dat is niet zo gek, want het is met ruim 3 ºC nog allerminst warm …
Wie alvast wat ‘voorbereidend huiswerk’ wil doen, zou deze 22 minuten durende korte film “De Fries Waterlinie” kunnen bekijken. Deze film van Karst Berkenbosch en Albert Westerhuis over de Friese Waterlinie geeft een indruk waar de schansen lagen en wat er nu nog van te zien is.
Afanja's Weblog 