De baanveger van de JD-polder

Van de beloofde sneeuwval is hier gisteren niets terecht gekomen. Maar gelukkig ben ik nog altijd niet door de foto’s van het landschappelijk schoon van Fryslân in ’t wit van vorige week donderdag heen. Vandaag aandacht voor de baanveger en de eerste schaatsers op de besneeuwde ijsvlakte in de Jan Durkspolder …

Nadat ik de reeën achter me had gelaten, duurde het niet lang voordat ik de eerste vermetele schaatsers op de noordelijke ijsvlakte van de Jan Durkspolder in het vizier kreeg. Het was hard werken voor de baanveger. Er lag 3-5 centimeter sneeuw en de baan moest met ouderwets handwerk vrij worden gemaakt. Eerder die ochtend was de veegmachine van IJsclub Lyts Begjin door het ijs gezakt. Vanwege het dunne ijs was het later op de dag nog een hele klus om hem er weer uit te krijgen. Er werd een houten constructie met een katrol gebruikt om hem met man en macht weer op het ijs te trekken, aldus een bericht met foto in de Leeuwarder Courant …

De bovenstaande foto’s heb ik vanaf de zuidkant van de ijsvlakte gemaakt, terwijl ik bij de windmotor stond die op de foto’s hieronder is te zien. De foto’s hieronder heb ik gemaakt, terwijl ik even later voor het kleine bestelbusje op de bovenstaande foto stond.

Kunt u het allemaal nog volgen? Maakt niet uit, geniet maar gewoon even van de schaatsers op die mooie witte vlakte. Wie weet, misschien blijken de eersten ook de laatsten te zijn geweest dit jaar …

In de winter van 2010-2011 kenden de schaatsers en de baanveger van de Jan Durkspolder betere tijden.

Zes reeën in de sneeuw

Een sprong reeën in de sneeuw, dat was al even geleden …

Vorige week donderdag zag ik er zes stuks bij de Jan Durkspolder …

Al snel hief één van de ranke dieren de kop even attent op …

Op grote afstand werd er geen gevaar in mij gezien …

Rustig grazend, bewogen ze zich gestaag in de richting van hun veilige bosschage …

Intussen heb ik dezelfde sprong reeën gisteren opnieuw gezien … In hetzelfde weiland, in een heel andere (groene) sfeer.

Torenvalk in ’t wit

Zo lang mijn benen me maar enigszins willen dragen

zo lang het vertrouwd is om me de weg op te wagen

zo lang blijven sneeuwtochtjes en -kuiertjes me behagen

Niet ver van de plek waar ik in november een hooghartig torenvalkje fotografeerde, trof ik vorige week donderdag opnieuw een torenvalk – reade wikel in het Fries – aan in de wijde witte wereld in de buurt van de Jan Durkspolder. Best mogelijk dat het dezelfde vogel was, want dit exemplaar vertoonde hetzelfde hooghartige gedrag, alsof ik er niet was …

Het was in elk geval ‘t eerste van veel mooie fotomomenten op die prachtige dag, waarop de wereld even wit was …

Skywatch Friday 451

Ook deze week overheerste het grijs in de Friese lucht …

Also in this week the gray dominated in the Frisian sky …

Maar gelukkig viel er dinsdag een paar centimeter sneeuw en dat maakte het landschap een stuk lichter …

But luckily there was a few inches of snow on Tuesday and that made the landscape a lot lighter …

Na een paar koude nachten verschenen gisteren de eerste schaatsers op het dunne ijs in de Jan Durkspolder …

After a few cold nights yesterday the first skaters appeared on the thin ice in the Jan Durkspolder …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Sneeuw- en ijspret

“MS … de ene dag is de andere niet …,” luidde Willy’s reactie op mijn blogje van gisteren. Daarmee sloeg hij de spijker precies op zijn kop, want zo ervaar ik het deze week ook weer. Vanmorgen vertoonden mijn onderdanen gelukkig alweer veel meer kracht en souplesse dan gisteren. En dus ben ik meteen na de koffie in de auto gestapt om eens een mooie rit te maken. Die rit voerde me eerst naar de ijspret in de Jan Durkspolder. Erg druk was het daar nog niet, want er lag nog geen baan over de besneeuwde ijsvlakte. De veegmachine bleek door het ijs gezakt, en dus moest er op de schaats en met de hand sneeuw worden geruimd …

Nadat ik tijdens het vervolg van de rit in de buurt van Earnewâld o.a. nog wat reeën, pony’s en paarden had gefotografeerd, ben ik richting Mildam gereden. Het bloed kroop weer eens waar het niet kon gaan, en dus heb ik me toch maar heel behoedzaam in de besneeuwde Ecokathedraal gewaagd …

Mocht de dooi nu invallen – wat ik niet hoop – dan kan ik voorlopig even vooruit met een keur aan winterse foto’s.