De eerste sneeuw van 2026

Vlak nadat ik gistermorgen het vogelvoer had ververst en aangevuld, begon het te sneeuwen. Grote dikke vlokken kleurden de tuin al snel wit …

Een koolmeesje trotseerde de sneeuwbui om even een kijkje bij de kleine voedertafel te nemen. Dat was nou sneu, het verse laagje voer lag bedekt onder een laagje sneeuw. Lang duurde dat overigens niet. Toen ik even later de tuin in liep, zakte de smeltende sneeuw over de heksenbol naar beneden …

In het voorbij gaan, zag ik mijn vriend de dode sprinkhaan ook nog hangen. Hij hangt al sinds begin oktober aan een zaaddoosje van de blauwe iris. Nadat ze eerst langzaam verkleurden, vallen zijn restanten nu in weer en wind langzaam uiteen. Het achterste deel is verdwenen en een deel van het middelste stuk hangt nu onderaan het zaaddoosje …

Ik blijf het volgen … 😉

Een geslaagde herstart

In de nieuwjaarsnacht ben ik zoals gebruikelijk kort na twaalven naar buiten gegaan. Daar heb ik na de nieuwjaarswensen met de buren over en weer, een tijdlang tegen de voorgevel van ons huis staan leunen om nog één keer naar een uitbundige vuurwerkshow te kijken …

En uitbundig was het dit jaar! In onze straat werd gelukkig nog geen rotje afgestoken, maar rondom in de wijk waren lichtuitbarstingen en daverend geknal welgeteld 25 minuten achtereen niet van de lucht. Het staat op video …

Die 25 minuten is achteraf bekeken ruim te lang geweest. Gisteren heb ik vrijwel de hele dag mijn rechterbeen moe en zwaar voort moeten slepen. Maar toen ik vanmorgen de gordijnen opende, lag er een miniem laagje sneeuw in de tuin. Dat vind ik een hoopvol teken voor een geslaagde herstart, want er zit weer wat leven in mijn rechterbeen …

Een punt achter 2025

Het is weer tijd om een punt achter het jaar te zetten. En dat vind ik in dit geval helemaal niet zo erg, Ik vond het weer geen fantastisch jaar met alle vreemde politieke ontwikkelingen en wendingen, zowel nationaal en internationaal.

Op het persoonlijke vlak heb ik niet echt te klagen gehad dit jaar. Ja, ik sukkel langzaam maar zeker verder achteruit, met name mijn onderdanen laten het wel eens wat te vaak afweten. Maar daar doe je met MS verder niks aan. Gelukkig houdt Aafje me thuis met de meeste zaken nog steeds uit de wind, anders zou de strijd een stuk groter zijn.

Mede dankzij mijn trouwe fotomaatje Jetske is het ook in fotografisch opzicht toch best weer een aardig jaar geworden. Hieronder even een kort overzicht met voor elke maand een foto …

Dank aan alle lezers, likers en reageerders. Zonder jullie bijdragen zou het hier een saaie boel zijn. Mede namens Aafje wens ik jullie allen een rustige & veilige jaarwisseling en een gelukkig & gezond 2026.

Café de Moespot

Moespot is een buurtschap in de gemeente Steenwijkerland. De naam is waarschijnlijk afgeleid van het plaatselijke café De Moespot (OpenStreetMap). De kleine nederzetting was een van de vele dorpjes die vanaf de 16e eeuw ontstonden bij sluizen of herbergen langs de land- en waterwegen als gevolg van de turfwinning in het gebied …

Vanaf ca. 1730 tot 1967 waren er in de buurtschap vlak bij elkaar zelfs twee horecagelegenheden met die naam: het oudste noemde zich “Vanouds de Moespot”. Als café eindigde de oude Moespot in 1967. We staan hier voor de nieuwe Moespot, die in 1879 in handen kwam van de familie Belt.

Vorig jaar overleed Moespot-eigenaar Reinier Belt op 77-jarige leeftijd. Hij was de vierde generatie die sinds 1850 gasten verwelkomde in de kroeg aan de dijk richting Blokzijl. Opvolgers waren er niet en daarom zochten nabestaanden naar een nieuwe eigenaar. Belangstellenden konden een brief schrijven aan de familie met daarin hun plannen voor de authentieke pleisterplaats …

We hadden graag binnen een kop koffie willen drinken, maar wegens verbouwing was de zaak gesloten. De gebroeders Pot van ‘restaurant Robuust’ in Vollenhove zijn de nieuwe eigenaren. Zij laten‘de Moespot’ momenteel verbouwen. Het oude café blijft in oorspronkelijke staat, maar de bijbehorende voormalige koeienstal wordt omgebouwd tot restaurant. We moesten het doen met een spiedende blik naar binnen op het interieur, zoals Jetske hier linksonder laat zien …

Het hele verhaal over de oude en de nieuwe Moespot is hier te lezen met nog enkele interieurfoto’s

Voll. vergunning + ANWB voetpomp

Tijdens ons laatste ritje door de omgeving van de Weerribben en de Wieden kwamen fotomaatje Jetske en ik langs een oud plaatselijke café, dat erom vroeg gefotografeerd te worden. Het pand dateert van 1870, maar er was op deze plek al in de 17e eeuw een herberg gevestigd. Er lijkt sindsdien niet eens zo gek veel veranderd … 😉 

– wordt vervolgd

Op dun ijs

Zo, dat was weer een winterprikje van korte duur. De minimumtemperatuur steeg gisterochtend vroeg weer boven tot boven het vriespunt. Voeg daarbij mistig en vochtig weer, dan weet je dat het met de draagkracht van het ijs snel gedaan was …

De vaste meelezers weten dat ik me zelden zorgen maak over schaatsers op dun ijs in het ondergelopen polderland. Maar zo af en toe maak ik wel eens een uitzondering. Zo zag ik Eerste Kerstdag o.a. een paar volwassenen die met een kind achter een stoel op het ijs bezig waren. Ook zag ik een paar kinderen die zo te zien ongeveer voor het eerst op de schaats stonden. Verder werd er een klein kind op een slee voortgetrokken, als het gezelschap al in beweging was tenminste. Met meerdere personen op één plekje stilstaan, is op dun ijs helemaal uit den boze.

In dat soort gevallen vind dat ondergelopen land toch een slecht gekozen locatie. Er lopen tenslotte ook wat slootjes door het gebied waar het wel wat dieper is dan een halve meter. Je wilt toch niet dat kind en slee daar door het ijs zakt. Een ijsbaan lijkt me in dergelijke gevallen een geschiktere locatie om na anderhalve nacht met licht tot matige vorst het ijs op te gaan …

In februari 2012 heb ik me eens echt opgewonden over onverantwoord gedrag op het ijs.

Schaatsers op Tweede Kerstdag

Als je dit in Fryslân na een nachtje met matige vorst aan de bevroren waterkant ziet liggen, dan kan dat maar één ding betekenen: er wordt geschaatst …

En zo was het ook! Rond 10 uur vanmorgen waren de eerste schaatsers actief op de Wolwarren bij Oudega en in de Jan Durkspolder bij Earnewâld. En natuurlijk stond ik meteen met mijn camera langs de kant …