Behalve veel waterjuffers waren er ook genoeg libellen te zien op en langs het vlonderpad aan de oever van het Witte Meer …
Het eerste wat ik aantrof was het lege jasje van een uitgeslopen libel. Daar niet ver vandaan hing een smaragdlibel en iets verderop zat een gevlekte witsnuitlibel op het houtwerk. De laatste twee zijn viervleklibellen, zij waren die dag in de meerderheid bij het Witte Meer …
De laatste tussenstop tijdens onze tocht op fiets en iLark maakten Jetske en ik bij het Witte Meer, ook wel bekend als de ijsbaan van Beetsterzwaag. In het recente verleden moest ik eerst een kleine 500 meter lopen, voordat ik het meertje had bereikt. Tegen die tijd begonnen mijn onderdanen al flink tegen te sputteren, en bleef ik in de buurt van de bankjes aan de noordwest kant van het water. Nu ik er met de iLark kon komen, kon ik ook eindelijk een fotokuier maken over het nieuwe vlonderpad …
Dat leverde de nodige foto’s van waterjuffers en libellen op. Wat de waterjuffers betreft werd het beeld vooral bepaald door watersnuffels, zie de eerste drie foto’s hieronder. Verder heb ik nog een tangpantserjuffer en een vuurfuffer in beeld weten te vangen. Morgen komen de libellen aan de beurt … *
* naamgeving onder voorbehoud, want dat blijf ik moeilijk vinden …
Voor de derde maal in korte tijd kwam ik tijdens het ritje met Jetske langs de uitkijktoren ‘de Skarrekiker’ aan het Himrikerpaed (Google Maps). We maakten er ieder ons eigen hoogtepuntje van …
Voor Jetske werd het letterlijk een hoogtepuntje. Nadat ze de constructie van het bouwwerk goed had bekeken, klom ze ondanks haar hoogtevrees naar de bovenste verdieping om daar vandaan wat foto’s van het uitzicht over de Hemrikkerscharren te maken. Ik nestelde me intussen op een bankje in de schaduw onder de toren om daar met wat foto’s van de lijnen en vlakken van het bouwwerk mijn eigen hoogtepuntje te creëren …
Nadat we ter hoogte van de Lippenhuisterbrug wat libellen hadden gefotografeerd, vervolgden Jetske en ik onze weg in zuidelijke richting over de Ald Hearrewei. Die Ald Hearrewei (vertaald: Oude Herenweg) bestaat uit weinig meer dan een eeuwenoud zandpad en een schelpenpad voor fietsers. Het pad krijgt zijn charme van een mooie kruidenrijke middenberm, die van noord naar zuid vol bloemen staat …
Links en rechts omgeven door struikgewas voert het pad dwars over de Liphústerheide. Bij een klein vennetje naast het pad, maakten we weer even tijd voor een tussenstop om wat foto’s te maken (Google Maps). Nadat we wat orchissen, kleine ratelaars en een paar passerende fietsers hadden gefotografeerd, konden we ook nog een glimp van een ringslang vastleggen …
Voor deze serie gaan we even terug naar half mei. Het was een bewolkte en ’s ochtends licht regenachtige dag. Toen het ’s middags begon op te klaren, besloot ik nog even naar de Jan Durkspolder te rijden …
Daar viel weinig te beleven, vogels waren er vanuit de hut nauwelijks te zien. Daarom besloot ik al snel nog even door te rijden naar Earnewâld. Voordat ik in de auto stapte, werd mijn aandacht echter getrokken door een kikker in een sloot langs de Geau. Vlak voor mijn ogen en camera zwom hij een sierlijk rondje door de sloot …
Deze Campi Houseboat, een varend vakantiehuisje, voer over de Wijde Ee tussen Smalle Ee en de Veenhoop, toen ik daar vorige week even aan de waterkant zat (Google Maps). Op het voordek zat een jonge deerne te lezen (foto 1). Welgeteld 58 seconden later was zij uit beeld verdwenen (foto 2). Toch jammer, ze zat net zo lekker in de zon. Wat was hier gebeurd …?
Maak het verhaaltje zelf verder af en kleur de plaatjes …
Nadat we eerder onderweg al een wat wonderlijk ooievaarsnest hadden gefotografeerd, maakten Jetske en ik tijdens onze fietstocht half juni pas bij de Lippenhuisterbrug over het Alddjip (Google Maps) de eerste echte tussenstop …
Nadat we een boterham hadden gegeten, zochten we allebei een plekje op de oever van het kleine riviertje. Erg veel waterjuffers en libellen lieten zich niet zien, maar ik wist toch een grote roodoogjuffer en een een viervlek in beeld te vangen …
Toen er even later twee hondeneigenaren aan kwamen, waarvan er eentje zijn hond het water in stuurde om een stok te apporteren, was het gedaan met de rust aan het stroompje …
Ten afscheid nog een libel, waarvan Obsidentify zegt dat het gevlekte witsnuitlibel is. En wie ben ik om dat dan tegen te spreken …
Afanja's Weblog 