Donkere luchten met af en toe een straaltje zon vallen ons ten deel de laatste dagen …
Veel neerslag hebben die wolken ons nog niet gebracht, maar dat zou de komende dagen wel eens kunnen veranderen …
Koude lucht en sneeuwbuien komen vanuit Scandinavië langzaam maar zeker onze kant op …
In de landelijke media is het E-woord gisteren al diverse malen gevallen, maar dat lijkt me toch zwaar overdreven.
Nadat de dag zonnig was begonnen, pakten zich gistermiddag donkere wolken samen boven het Friese land …
Op een akker tussen Luxwoude en Langezwaag werd met zwaar materieel gewerkt om de laatste aardappelen te rooien, voordat de winter in de loop van de week zijn intrede doet …
Twee rooimachines – een Dewulf 3060 en een Grimme Varitron 270 – ploegden zich met moeite voort door het nog steeds natte land …
Hoe moeilijk die indrukwekkende machines – waar ik nog altijd als een kind naar kan staan kijken – het hadden, is goed te zien op het filmpje dat ik ervan heb gemaakt …
Nadat ik maandagmiddag in de Ecokathedraal het geluk had om een bonte specht en een boomklever te fotograferen, kreeg ik tijdens de fotosessie van dinsdagmiddag bij de Leijen opnieuw een vreemde vogel voor de camera. Vanuit het prieeltje bij Doktersheide wordt de blik eigenlijk altijd automatisch naar het verderop gelegen eilandje getrokken. ‘Eilandje’ is wellicht wat veel gezegd, want veel meer dan een paar bomen en een rietkraagje lijkt het niet te zijn. Maar dit terzijde. Vaak worden de bomen bevolkt door aalscholvers. Ditmaal echter niet …
De zoomfunctie moest eraan te pas komen om te zien wat er boven in één van de bomen zat, en zelfs toen viel het nog niet mee. Dat lijkt me in dit geval echter geen schande, want toen ik de situatie ter plekke eens even bekeek op Google Maps, kwam ik tot de conclusie dat de bomen zich op ruim 750 meter van het prieeltje bevinden …
De digitale zoom moest er dus aan te pas komen om goed te kunnen zien dat ik hier te maken had met een grote zilverreiger op niveau. De foto’s zijn ook nu weer niet van hoogstaande kwaliteit, maar ik wilde jullie dit tafereeltje niet onthouden …
Vorige week liet ik in Skywatch Friday een paar foto’s zien, die ik aan de oost- en noordkant van de Leijen had gemaakt tijdens stormachtig weer.
Dinsdagmiddag ben ik even naar het prieeltje aan de westkant van de Leijen gegaan …
In last week’s Skywatch Friday I showed some photos I made on the east and north side of the small lake the Leijen in stormy weather.
Last Tuesday afternoon I went to a cabin on the west side of the same lake the Leijen …
Dit was het beeld, terwijl ik in het prieeltje zittend naar buiten keek …
This was the view when I was sitting in the cabin …
En dit was het uitzicht terwijl ik staand naar het oosten keek …
And this was the view when I was standing, looking east …
… en naar het zuidoosten …
… and looking southeast …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend!… – … Enjoy your weekend!
Ter hoogte van de boom, die de zware sneeuwlast van maart 2005 niet kon dragen, hoorde ik plotseling het geroffel van een specht …
Dankzij een paar nieuwe roffels zag ik hem wonderwel snel zitten. Juist op het moment dat ik hem ook door het oog van de camera in beeld had, draaide hij zich om en vloog hij weg …
Toen ik een half uurtje later even lekker in het zonnetje van een rokertje zat te genieten, zag ik ineens iets bewegen op een boomstam iets verderop …
Het duurde even, maar uiteindelijk kreeg ik toch de bron van die beweging in het vizier. Heel even zat ik oog in oog met een boomklever …
Terwijl het beestje weer ijverig over boomstam en takken heen en weer flitste, lukte het om nog twee foto’s van hem te maken …
Alsof het allemaal nog niet mooi genoeg was geweest, begon de bonte specht ook nog weer te hameren. Ditmaal kreeg ik hem in een mooie karakteristieke houding voor de lens. Het was alleen jammer dat de zon op dat moment net achter de wolken verdween …
Kwalitatief halen mijn vogelfoto’s het nog steeds niet bij die van een aantal andere bloggers, maar met een bonte specht en een boomklever binnen een uurtje was mijn dag weer helemaal goed. 🙂
We verlaten de ‘nieuwbouw’ van de Ecokathedraal en gaan op weg naar de oudere bouwwerken, die hier en daar al flink zijn overwoekerd door diverse planten, vooral bodembedekkers en klimmers doen het goed. De door het bos slingerende paadjes worden enigszins begaanbaar gehouden, door al te hinderlijke wildgroei af en toe wat bhij te snoeien, maar verder wordt er geen onderhoud gepleegd. Goed schoeisel is aan te bevelen, want de paadjes slingeren zich niet alleen tussen de bomen en bouwwerken door, maar er moet ook gedaald en geklommen worden, en dat valt zeker met de veelal glibberige herfstbladeren op de paadjes nog lang niet mee …
Enfin, de foto’s spreken voor zich, daarom laat ik jullie verder zonder commentaar even ronddwalen in de kleine jungle van de Ecokathedraal …
Morgen nog een paar vogels die ik maandag in de Ecokathedraal heb gespot.
“Mij lijkt het heel gevoelig voor de jeugd die het als Lego kan gaan zien …” en “Ik dacht hetzelfde idee als Sjoerd, zou de jeugd niet …”, luidden twee reacties n.a.v. het eerste logje over de Ecokathedraal van gisteren. Wel, gelukkig valt dat tot dusverre reuze mee. Er wordt al bijna 30 jaar aan het project gewerkt, en voor zover ik weet, is er nog nooit sprake geweest van vernieling of baldadig gedrag. De enige jongeren die ik er ooit heb getroffen, waren in oktober 2006 zeer serieus bezig met filmopnamen …
Bankjes staan er niet in de Ecokathedraal, het is dan ook geen attractie in de normale zin des woords. De Ecokathedraal is een werkplaats waar Louis le Roy al vanaf 1982 restmateriaal van stratenmakers (zoals stoeptegels, klinkers, stoepranden en betonnen paaltjes) op elkaar stapelt. Zo bouwt hij een Ecokathedraal. Hij metselt niet, maar stapelt. Zo nu en dan wordt er weer nieuw materiaal gestort, waarmee Le Roy aan het werk gaat. Het werk van Le Roy, die inmiddels 86 jaar is, wordt nu voortgezet door een groepje vrijwilligers …
Dat er geen bankjes staan, kan mij er niet van weerhouden om regelmatig even een fotokuiertje te maken in de Ecokathedraal. Er is altijd wel ergens een muurtje waar ik even op kan rusten. Voorzichtig, dat wel, want alle materiaal wordt zonder gebruik van metselspecie met de hand los opgestapeld …
In een artikel “De koning en zijn ecokathedraal” komt Louis le Roy aan het woord:
“Stel dat de mensen in de Middeleeuwen tijdens hun leven het eindproduct van hun werk wilden zien. Dan zou er nooit een kathedraal gebouwd zijn.” Le Roy is een professor met de eeltige handen van een bouwvakker. Waarom is hij zo scherp op bouwen zonder technische hulpmiddelen? ‘De mens moet weer leren zijn energie te gebruiken,’ meent hij ...
“Dat noem ik vrije energie. We zoeken ons rot naar olie en gas en gooien menselijke energie weg. In de grote steden barst het van de werklozen. Ik heb decennia lang in mijn eentje aan een Ecokathedraal gebouwd en zo zie je dat de mens met zijn vrije energie geweldig kan presteren. Laten we die energie nu eens wereldwijd inzetten, het is een schone energie die nota bene iedereen bezit. Laten we weer menselijke arbeid inzetten en zo de werkloosheid oplossen en een bijdrage leveren aan wat ik een dubbelstad noem, een stad van vrijheid en de echte stad, een plek waar men spelenderwijs kan bouwen.”
Ik kom er graag, omdat de Ecokathedraal in ieder seizoen zijn eigen charme en sfeer heeft. In lichamelijk opzicht moet ik nadien steevast de tol betalen voor de inspanning die het klimmen en dalen me kosten, maar dat is het me elke keer weer waard, want ik kom er in mentaal opzicht steeds weer heerlijk opgefrist vandaan …
Morgen zal ik hier wat bouwwerken laten zien, die in de loop der jaren deel zijn gaan uitmaken van de natuur.
Afanja's Weblog 