Op de eerste februari heb ik jullie kennis laten maken met Witte Veder …
Sindsdien had ik hem een tijdlang niet meer gezien …
Vorige week zag ik hem ineens weer bij de vijver zitten …
Aan het begin van de maand had hij duidelijk twee witte staartpennen …
Nu, een vier weken later, lijkt hij nog maar één witte staartpen te hebben …
Zouden die staartpennen langzaam verkleuren, of hebben we hier te maken met Witte Veder’s tweelingbroer ..?
Ik blijf het voor u volgen.
It is hjoed de “Dei fan de memmetaal“. Dizze dei is troch de UNESCO yn it libben roppen en stiet yn it teken fan it taalkundige en kulturele ferskaet. Foar de UNESCO binne talen it instrumint om it kulturele erfguod yn libben te hâlden. Troch de memmetaal yn eare te hâlden, bliuwt de taalkundige en kulturele tradysje bestean, en wurdt men him bewust fan de ferskillen tusken de ferskate minskengroepen. Dit soe liede ta mear begryp.
Foar my is it Frysk de memmetaal. Dêrom skriuw ik myn stikje hjoed mar ris yn it Frysk. Dat jowt ek wat tsjinwicht tsjin de ûntjowing dat der de lêste tiid stadichoan mear Nederlanske weblogs binne dy’t oergean op it brûken fan de Ingelske taal. Ik fyn dat skande, want wy moatte wiis wêze op ús beide rykstalen. We ha der úteinlik mar twa: it Nederlânsk en it Frysk, en we moatte op beide sunich wêze. Mar goed, dat moat elkenien ek sels mar witte.
Jim witte no yn elts gefal hoe’t ik der oer tink. 🙂
Hawar, genôch eamele …, litte we it mar oer de foto’s ha.
Ferline wike tongersdei seach ik yn’e omkriten van Aldeboarn in pear swannen yn in feart …
In eintsje fierder sette ik de auto yn’e berm, en wylst ik werom rûn nei de swannen, makke ik al fêst in foto fan de lêste swan. Fuort neidat ik dy earste foto makke hie, gyngen de trije oare swannen in eintsje fierderop mei in soad leven op’e wjuk …
Om net yn oanrekking te kommen mei de beammen, draaiden se fuortendalik doe’t se út it wetter wiene nei rjochts. In swan dy’t oan de oare kant fan’e dyk yn’e greide siet, sette it op in draven doe’t de trije swannen oer him hinne fleagen. Doe’t er genoch gong hie, gyng ek dizze swan de loft yn…
Twa by twa fleagen se leech oer it lân fuort. Ik koe beide spantsjes noch in skoft neisjen …
It wie net myn doel om dy moaie grutte fûgels skrik oan te jeijen, mar it hat my wol wer in pear aardige plaatsjes opsmiten …
No jim ha it wol begrepen, tink?
Ja, it falt ek wol in slach ta. As jo Ingels kinne, dan is it Frysk ek wol te dwaan … 🙂
Je hebt stijgers en je hebt dalers. De zilverreiger die hier gisteren neerstreek in een boom, was duidelijk een daler. Een andere daler was de kans op poollicht. Er is weliswaar gisteren een schokgolf met zonnedeeltjes bij de aarde aangekomen, maar dat was veel te zwak om in onze regionen voor poollicht te zorgen. Voorlopig zijn de kansen op poollicht dan ook even tot het nulpunt gedaald, maar er zitten nog steeds een paar mooie, actieve vlekken op de zon, dus wie weet, misschien stijgen die kansen binnenkort wel weer …
Een echte (op)stijger was de buizerd die donderdagmiddag in de buurt van Aldeboarn in een weiland zat. Hij zat wat sneu om zich heen te kijken, alsof hij net een prooi in de vorm van een veldmuisje of iets van dien aard had gemist …
Het duurde dan ook niet lang voordat hij zich weer van de grond verhief om zijn heil en zijn voedsel elders te gaan zoeken …
Omdat we in de afgelopen nacht een theoretische kans hadden om ook in Nederland “Aurora Borealis” – beter bekend als poollicht of noorderlicht – weer eens te kunnen zien, had ik gehoopt dat ik daar vandaag wat actuele foto’s van kon laten zien. Helaas is de voorspelde zonnestorm tot nu toe helaas uitgebleven. Daarom rest me niets anders dan een paar foto’s te tonen, die ik gistermiddag tijdens een ritje over het Friese platteland heb gemaakt.
Ik heb wel eens mooiere en scherpere foto’s gemaakt, maar het kan niet altijd feest zijn …
Because we had a theoretical chance to see “Aurora Borelais – also known as polar lights or northern lights – in the Netherlands last night, I had hoped to show you some shots of that in our regions rare event. Regrettably the CME or solar storm didn’t reach us untill now. That’s why I decided to publish a few photos I made during a ride in the Frisian countryside yesterday afternoon …
Op een bepaald moment zag ik een zilverreiger vliegen. Terwijl ik hem op de korrel nam zette hij de landing in …
At some moment I saw a flying white heron. While I was making some photos, the heron decided to land …
Hij landde in een boom en bleef daar zitten om te genieten van het uitzicht …
It landed in a tree and sat down there to enjoy the view …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!
Tijdens een van mijn laatste ritjes door de omgeving zag ik aan de linkerkant van de weg een buizerd op een paal zitten …
Nadat ik een foto van hem had gemaakt, keek hij me even recht aan …
Daarna vloog hij op om enkele meters verderop aan de andere kant van de weg neer te strijken in een boom …
Mijn dag was weer goed. 🙂
Nee, dit logje gaat niet over Arendsoog zijn Indiaanse vriend Witte Veder uit de kinderboeken van J. en P. Nowee …
Vanmiddag zag ik ineens een merel met een paar witte staartpennen bij de vijver zitten. Dit schijnt wel meer voor te komen, maar ik zag het vandaag voor het eerst en ik kon er net een paar foto’s van maken …
Hoewel mijn lichaam de laatste week nogal heftig protesteert tegen de temperatuurschommelingen, hebben Jetske en ik donderdag toch even een gezamenlijke fotokuier gemaakt. Omdat het mooi helder weer was, stelde ik voor om even bij de Merskenheide te kijken. Met een beetje geluk zouden we misschien een paar reeën kunnen fotograferen …
De eerste foto’s maakten we bij de deels bevroren vennetjes. Langs de oever had Koning Winter een laagje met prachtige patronen over het water gelegd …
Wat verderop lag het ven nog open, daar vormden wind en water een mooie gebroken spiegel …
Jetske leek er niet uitgekeken te raken …
Toen we bij de heide aankwamen, zag ik in de verte een paar reeën staan. Terwijl ik Jetske op de ranke dieren wees, zagen we dat ze alle drie plotseling met grote sprongen maakten dat ze weg kwamen. De reden van hun gedrag werd al snel duidelijk: er rende een hond dwars over de heide. Daarmee was de kans om de reeën te kunnen fotograferen wel verkeken. Omdat we het allebei bovendien last kregen van de koude wind, besloten we maar rustig aan richting auto te gaan …
Enige tijd later werden we ingehaald door de man die zijn hond maar lukraak over de heide liet rennen. Toen ik de man aansprak op zijn gedrag, beweerde hij dat zijn hond altijd een meter of vier voor hem op het pad blijft lopen en nooit de heide in gaat. Kwader dan door keihard tegen me te liegen kunnen ze mij niet krijgen, want Jetske en ik hadden zowel de reeën als die hond over de heide zien rennen. Daarmee geconfronteerd had ontkennen geen zin meer, daarom gooide de man het over de boeg van de onschuld: “Die hond moet toch even kunnen rennen, en hij doet daar toch helemaal geen kwaad …”
Terwijl ik de discussie aanging, legde Jetske man en hond even vast op de gevoelige plaat. Van de stress die zo’n rond rennende hond bij de reeën veroorzaakt, en over wat er gebeurt als de reeën over enige tijd jongen hebben, had de man geen benul. Aan het begin van het pad heb ik hem nog even gewezen op het niet te missen bordje, waarop in kapitalen “HONDEN AAN DE LIJN” staat.
Ik heb niet de illusie dat deze discussie voor de toekomst veel zal opleveren, maar ik ben wel van mening dat we elkaar moeten blijven aanspreken op dergelijk grensoverschrijdend gedrag, want als we dat volledig overlaten aan de boswachter, dan komt het ook niet goed.
Afanja's Weblog 