Vorige week zaterdag liet ik hier al een dikkopje zien, dat lekker van de dopheide zat te snoepen …
Twee dagen later kreeg ik opnieuw wat dikkopjes voor de lens …
Op zich is dat niet zo verwonderlijk, want dikkopjes zijn de vlinders die ik hier de laatste weken het meest zie fladderen …
Of paren -zoals dit koppeltje- zodat er in de toekomst weer een nieuwe generatie dikkopjes zal rondfladderen in het Weinterper Skar…
Vorige week donderdag heb ik samen met Jetske een fotokuiertje gemaakt op de heide in het Weinterper Skar …
Het belangrijkste doel van deze kuier: het fotograferen van heideblauwtjes …
En daarin slaagden we weer ruimschoots …
Diverse heideblauwtjes waren bereid om in alle mogelijke standjes en posities voor ons te poseren …
Het is tot nu toe nog steeds droevig gesteld met ’t aantal vlinders dat ik dit jaar heb kunnen fotograferen …
Behalve witjes heb ik de afgelopen week vooral dikkopjes gezien …
Dit exemplaar hing geruime tijd te snoepen van het lekkers dat de dopheide te bieden heeft …
Voor echte fotokuiertjes vind ik het eerlijk gezegd al weer aan de warme kant momenteel, maar je hoort me nog geenszins klagen over het weer. Integendeel, het zijn prachtige omstandigheden om tuin en Tour wat af te wisselen …
En als er dan op het juiste moment ook nog eens voor het eerst dit jaar in mijn aanwezigheid een geaderd witje op de lavendelstruik op het terras neerstrijkt, terwijl er vooraan in de koers nog steeds twee Nederlanders meedraaien, dan is mijn dag weer helemaal goed … 🙂
Ook gistermiddag ben ik weer even naar het Weinterper Skar geweest. Ik kom er tegenwoordig bijna dagelijks, maar het is er momenteel ook echt enorm mooi. Na het heidekartelblad en de brede orchis, die ik hier onlangs al heb getoond, bloeien intussen ook de eerste ratelaars. Het mooist van alles vind ik echter de honderden echte koekoeksbloemen, die als een roze deken over een deel van het landschap lijken te zijn gedrapeerd …
Van die fleurige en kleurige kleurenpracht laat ik binnenkort nog wel wel eens wat zien. Vandaag laat ik een aantal insecten de revue passeren, die ik de afgelopen dagen heb weten te scoren langs het pad aan de zuidkant van de weg. Om te beginnen een zweefvlieg die zijn toilet lijkt te maken op een uitgebloeide paardenbloem …
De microvlinder op de onderstaande foto is amper een centimeter lang, het was dan ook puur toeval dat hij me opviel tussen de bladeren van een struik. Voor zover ik heb kunnen nagaan is het een nachtvlinder die de naam geisha of geishamotje (Olethreutes arcuella) heeft gekregen …
Ook bladhaantjes laten zich de laatste tijd weer veelvuldig zien, zij het wat minder dan in voorgaande jaren, omdat er vorig jaar nogal wat struikgewas langs de paden is weggehaald. Wat ik met het onderstaande bladhaantje – waarschijnlijk een elzenhaantje (Agelastica alni) – ook probeerde, hij bleef me zijn achterkant toekeren, maar zijn schilden glansden daar gelukkig niet minder om …
Tot slot nog een vlieg waar ik geen naam voor heb kunnen vinden. Het zou een dansvlieg kunnen zijn, maar ja … daarvan zijn er ook weer zoveel, en ze lijken vaak ook nog eens op elkaar. Hoe dan ook, hij staat er haarscherp op, en daar gaat het me toch vooral om …
Aan het begin van de middag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een fotokuiertje gemaakt bij de Merskenheide. Op een zonnige dag als vandaag zijn daar rond deze tijd van het jaar altijd wel wat vlinders en diverse andere insecten te vinden …
Bij het zuidelijke pad kreeg ik diverse keren een groentje voor de lens. Het zonlicht werkte lekker mee om dit kleine vlindertje tot in de kleinste details vast te kunnen leggen. De strakke noordoosten wind was echter de grote spelbreker, waardoor ik uiteindelijk maar twee foto’s heb kunnen maken, die met enige moeite door de blogballotage zijn gekomen …
Het frisgroene is er al wat af, de vleugeltjes beginnen al wat roestplekjes te vertonen, maar het groentje kan me in 2013 in elk geval niet meer ontkomen … 🙂
Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag.
Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Vlak voordat ik er was, zag ik een ree in de berm staan. Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen …
Bijna drie minuten lang bleef de ree rustig staan grazen, regelmatig ging daarbij het kopje omhoog, zodat het schrandere dier de omgeving in zich op kon nemen. Er ontging haar duidelijk niets. Een paar maal stonden we oog in oog, na enkele ogenblikken boog ze zich dan weer voorover om haar maaltijd voort te zetten. Totdat er vanuit het pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken. Daar was de ree niet op gesteld, met enkele soepele sprongen was ze verdwenen in het bos …
Een klein half uurtje later liep ik door het Diakonieveen. In het beboste deel zag ik de onderstaande paddenstoelen staan. Ieder jaar zit ik er weer tegenaan te hikken om de eerste paddenstoel de fotograferen, dat wilde ik dit jaar maar eens zien te voorkomen. “Klik,” zo, die herfsthobbel is maar vast genomen …
Het duurde langer dan ik had gehoopt en verwacht, voordat ik bij het bankje op de oever van een van de vennetjes aankwam. En toen ik het bankje eindelijk in zicht kreeg, bleek het helaas nog bezet te zijn ook. Toen ik op een paar meter afstand van het bankje een foto van het vennetje had genomen, zag ik wie er op het bankje zaten: het stel met het hondje.
“Als u een mooie foto wilt maken, dan moet u dat hier vandaan doen,” zei de vrouw in mijn richting, terwijl zij en de man opstonden, “u gaat toch voor de hoofdprijs, neem ik aan …?” voegde ze er met een lach aan toe.
“Die hoofdprijs heb ik al binnen,” zei ik, terwijl ik de man en de vrouw de foto’s van de ree liet zien. Toen ik vertelde dat er aan die fotosessie een eind was gekomen toen de ree hun hondje had gespot, maakte de vrouw uitgebreid excuses. Dat was wat al teveel van het goede, zo liet ik hen weten, ik was al lang blij dat ik even op het bankje kon zitten …
Terwijl het stel met het hondje verder liep, genoot ik van het uitzicht dat ik vanaf het bankje had. Man man … wat een fantastisch mooi plekje. Je zou hier toch een hutje timmeren en er nooit meer weg gaan …
Het was er voortdurend een komen en gaan van juffers en libellen. Alles wat paren kon, leek op de valreep voorafgaand aan het echte herfstachtige weer, nog te willen paren …
Het enige minpuntje dat ik kan bedenken, is dat het bankje helaas geen rugleuning heeft. Dat noopte mij er na een tijdje dan ook toe om toch maar weer op te staan en de terugweg te aanvaarden. Dat bleek nog moeilijk genoeg, want mede vanwege het wat geaccidenteerde terrein in het Diakonieveen werd het nog een hele kuier om weer bij de auto te komen, maar het is weer gelukt …
Toen ik aan het eind van de middag met een bak koffie op het terras zat na te genieten van de fotokuier, verscheen er weer een juffertje dat een lekker fotogeniek plekje opzocht: op een van de druivenbladeren, mooi scherp afgetekend tegen de strakblauwe lucht …
En alsof dat alles nog niet genoeg was, zag ik een paar minuten later een gehakkelde aurelia door de tuin fladderen. Ook deze prachtige vlinder bleek belangstelling te hebben voor onze druif …
Nadat hij een tijdje had zitten pronken op een van de bladeren, dook hij helemaal weg in een tros druiven. Dat was voor mij het sein om de camera eerst maar eens een tijdje terzijde te leggen. Het was een prachtige dag vol cadeautjes …
Afanja's Weblog 