Het was mistig in Fryslân gisteren …
Zo’n dag waarop kleurenfoto’s zonder enige bewerking al bijna zwart-wit zijn …
En in die mist wordt zo’n vrijage nog mooier … 🙂
Categorie archief: Nevel & mist
Time out
Het is weer tijd voor … pak ‘m beet, ongeveer een kleine time out …
Tussen de rietschoven
Terwijl de rietsnijders aan de lunch zaten, verkenden Jetske en ik het gemaaide rietveld. Op de foto hieronder is een deel van het materieel van de rietsnijders te zien …
Zodra het riet gemaaid is, worden de kleine bosjes riet eerst in schoven bijeen gezet, wachtend op verdere verwerking …
Jetske heeft zich even tot de rand van het gemaaide deel gewaagd …
Een voorbij vliegende ooievaar leek het einde van de lunchpauze aan te kondigen, want meteen daarna gingen de rietsnijders weer aan het werk …
– wordt vervolgd –
Terug bij de rietsnijders
Na onze tussenstop aan de mistige waterkant vervolgden Jetske en ik onze weg naar de rietsnijders. Het viel nog niet eens mee om ze te vinden, en dat lag niet aan de mist. Daar waar we ze hadden verwacht, waren ze in geen velden of wegen te bekennen, zodat het mobieltje er aan te pas moest komen. Na kort telefonisch overleg wist Jetske waar we de mannen konden vinden. Een kwartiertje later liepen we door een weiland naar het rietveld …
Kijkend naar de lading riet op de wagen, hadden de mannen deze ochtend al flink hun best gedaan. Voorbij de tractor moesten we over een paar ‘dansende’ planken de sloot oversteken …
We kwamen mooi op tijd, want een van de rietsnijders had net rookpauze. Dat spreekt mij altijd wel aan, want samen roken is toch altijd net wat prettiger dan alleen roken …
Na de pauze namen de mannen hun werkzaamheden weer op. Jetskes’ neef Bert richtte zich weer op het kammen van het riet. Daarmee wordt het afval uit de kleine rietbosjes gekamd …
Collega rietsnijder Klaas Jan was bezig om het afval op kleine hoopjes te verzamelen, zodat straks de fik erin kan …
Intussen kwam het opperhoofd der rietsnijders ook terug op de werkplek. Jetskes’ zwager Klaas had de lunch gehaald voor de mannen. Bij het grote rietveld waar Jetske en ik vanochtend eerder waren, nuttigen de mannen hun meegebrachte boterhammen meestal in de schaftkeet waar ze daar over kunnen beschikken …
Vandaag stond er voor de verandering patat met een gehaktbal en/of een kroket op het menu. Het was weliswaar mistig, maar echt koud was het niet, zodat de mannen het er op en rond de kleine tractor even lekker van namen …
Jetske en ik benutten de lunchpauze om even verderop in het rietveld rond te kijken …
– wordt vervolgd –
Pijnvrij de mist in
Nadat ik drie maanden achtereen vrijwel elke dag erg veel last heb gehad van pijn in mijn rug, nek en zij, ben ik sinds vorige week eindelijk weer eens vrij van pijn. Niet dankzij de neuroloog – daar zullen we volgende week dan ook eens een serieus gesprek mee voeren, sprak hij dreigend – maar wel met grote dank aan de huisarts. Die schreef me ruim twee weken geleden een paardenmiddel voor, waar ik eerst zeker een week niet mee mocht autorijden, maar dat had ik er graag voor over, want het voelt intussen als een bevrijding …
Vrij van pijn kon ik vorige week vrijdag dan ook eindelijk weer eens in de auto stappen voor een helaas mistig ritje naar mijn fotomaatje. Samen zouden we een bezoekje brengen aan de rietsnijders in de Weerribben. Daar was ik al te lang niet meer geweest, omdat het weer en/of mijn lijf dat vorig jaar regelmatig verhinderde. Onderweg maakten we op mijn verzoek een tussenstop aan de waterkant, waar het riet vaag werd weerspiegeld op het wateroppervlak. Terwijl we door de mist stonden te turen, landden er net een paar eenden …
Na hun veilige landing in de mist dobberden de eenden langzaam bij ons vandaan. Nadat we nog even van de rust in het mistige landschap hadden genoten, stapten we in de auto om onze weg naar de rietsnijders te vervolgen …
Een flets zonnetje
Het ziet er niet naar uit dat we de zon op deze grijze en druilerige zondag nog te zien krijgen. Om dat gemis een heel klein beetje goed te maken, laat ik even een foto zien die ik op 5 november heb gemaakt, toen de zon rond het middaguur heel voorzichtig door de mist heen probeerde te prikken …
Fryslân in de mist
Het was een kleine wereld toen ik vanmorgen wakker werd, Fryslân was in mist gehuld. Daarom ben ik na een eerste bakje koffie meteen maar in de auto gestapt om her en der wat mistige landschapjes vast te leggen …
Het glijbaantje bij het strandje van Smalle Ee werd strak weerspiegeld in het volkomen rimpelloze water. Het riet verdween verderop in het niet …
Een roodbonte koe stond wat afgezonderd van de rest van de kudde te grazen in de wei …
Een paar paardjes stonden lange tijd roerloos tegenover elkaar …
Een eenzame boom langs de flauwe bocht van een stille landweg bleef gelukkig staan waar hij stond …
Ook een boom langs de Boorn is in nevelen gehuld …
Rond het middaguur probeerde de zon voorzichtig door de mist heen te prikken, hoog tijd voor een tweede bakkie …
Afanja's Weblog 