Streukelerzijl en Galgenrak

Om het regenfront te ontlopen zetten we koers naar het zuiden. Via Zwartslui en Hasselt kwamen we over landelijke weggetjes terecht in de buurtschap Streukel. Volgens Jetske was hier nog een oud gemaal in bedrijf …

En zo was het ook, er staan zelfs twee gemalen. Op de onderstaande foto’s is op de achtergrond het gemaal Streukelerzijl uit 1925 te zien. Op de voorgrond is nog net iets van de buitenkant van het gemaal Galgenrak te zien. Het kleinere vijzelgemaal Galgenrak is gebouwd in 1978. Dit gemaal zorgt voor het peilbeheer van de noordelijke polders. Beide gemalen samen zorgen bij hoog buitenwater ook voor de bemaling van de Dedemsvaart. Het water wordt afgevoerd via het Zwarte Water, het Zwarte meer en uiteindelijk geloosd op het IJsselmeer. …

Het bijna 100 jaar oude gemaal Streukelerzijl zorgt voor de afwatering van de achterliggende zuidelijke polder Haerst-Genne, waarvan het water aangevoerd wordt door de Groote Grift. Het was aanvankelijk uitgerust met twee schroefpompen die aangedreven werden door dieselmotoren. Tegenwoordig heeft het gemaal een hybride aandrijving van zowel elektro-, als dieselmotoren. Het gemaal heeft dan wel een 100 jaar oude jas, de machinerie in het hart is helemaal bij de tijd. De dieselmotor is nog steeds inzetbaar. Daarmee is het gemaal een belangrijk stuk cultuur historisch watererfgoed … 

Ik sluit af met een foto van het mechanisme, waarmee een stuw bij de gemalen kan worden geopend of gesloten …

Verkoeling en rust

Gelukkig is het vandaag weer wat koeler dan de voorgaande dagen. Een verkoelend windje en wolken die de zon temperen zullen ook het vee in de wei goed doen. Lekker rustig grazend liggen ze samen in de wei …

De verkoeling doet mij ook goed. Maar de hitte is mijn systeem toch alweer dieper doorgedrongen dan ik zou willen. Nadat ik gisteren een vrijwillige rustdag had, komt er vandaag nog een verplichte rustdag achteraan om de kracht in mijn benen terug te laten keren …

Visdiefjes boven de Leijen

Terwijl we door de kijkgaten het komen en gaan van de vogels voor de hut in de gaten hielden, was er ook achter de wand naast het vlonderpad iets gaande. Verschillende keren hoorde we daar kort en duidelijk een vogel zingen of roepen. Hoe we ook zochten, hij bleef verborgen in het dichte bladerdek van de struiken achter de wand …

Op en boven het meertje bleef het donker. De grote bladeren van de waterlelie en de gele plomp deinden zacht op en neer op de lange golfslag rond de vogelkijkhut. Een paar futen leken een late balts voor ons te willen opvoeren, maar daar bleek al snel niets van terecht te komen …

De zwarte stern en het visdiefje vlogen zo ongeveer om de beurt voor de vogelkijkhut langs. Tot eind vorig jaar was ik al blij, wanneer ik met de Canon SX70 HS af en toe eens een scherpe foto maakte van zo’n snelle passant. Met de Sony RX10 gaat dat allemaal een stuk beter. Vooral met de laatse foto ben ik erg blij …

Zwarte sterns bij de ‘Blaustirns’

Met uitzondering van enkele passerende visdiefjes en een paar futen in de verte, was het rustig rond de vogelkijkhut. Echt stil werd het niet, het water klotste tegen de palen van de hut en het riet ruiste rondom. Een donkere wolkenmassa kwam vanuit het zuidwesten kwam langzaam wat dichterbij, maar we hielden het nog steeds droog …

De vogelkijkhut bij de Leijen heet ‘Blaustirns’, dat is de Friese naam voor de zwarte stern. De zwarte stern staat als ‘bedreigd’ op de Rode Lijst van Nederlandse broedvogels. Hier bij de Leijen zie ik ieder jaar wel een aantal. Bij gebrek aan voldoende natuurlijk nestmateriaal zoals krabbescheer, worden er tegenwoordig op diverse plaatsen kunstmatige nestvlotjes voor zwarte sterns geplaatst. Of en waar die bij de Leijen liggen, weet ik eerlijk gezegd niet. Maar de zwarte sterns waren er wel …

Ik moest er even op wachten, maar ook deze keer maakte ‘de Blaustirns’ zijn naam weer waar. Met onregelmatige tussenpozen vloog er een zwarte stern van noord naar zuid langs de vogelkijkhut. Omdat ik nog niet echt scherp was, ging hij tijdens de eerste passage natuurlijk veel te snel voor me, maar daarna kreeg ik er weer vat op …

Een donkere dag

Het is dan toch eindelijk zo ver, we krijgen een ultrarechtse regering die alleen maar ellende zal brengen. Het is een donkere dag. Ik voorzie zeer donkere tijden voor alles aan natuur, milieu en cultuur en wat dies meer zij waar de meesten van ons hier op Bluesky zo van houden …

Ik had een mooie en goede week tot dusver, met mooie ritjes op mijn milieuvriendelijke iLarkje. Maar na de presentatie van het hoofdlijnenakkoord voor de nieuwe regering staat het huilen me nu echt nader dan het lachen. De sloop van ons land en de verdere afbraak van natuur & milieu kunnen beginnen met een reeks aan ronduit idiote plannen … ;-(

– Laten we hopen dat het mogelijk blijft om tegengas te geven en onze rechtsstaat overeind te houden.

Een torenvalk boven de Mieden

Vandaag vlieg ik er even tussenuit. Er staat een dagje met fotomaatje Jetske op het programma. De laatste keer hebben we samen een ritje naar de Surhuizumermieden gemaakt om grutto’s te fotograferen. Vlak voordat we van die locatie zouden vertrekken, kwam er een torenvalk op ons af, die een tijdje in de buurt rond bleef vliegen. Ter compensatie van het feit dat ik hier vandaag verder niet ben, zijn de foto’s zijn vandaag allemaal aanklikbaar tot groot formaat …

We gingen die dag met donker en licht regenachtig weer van huis. Maar het bleef droog en de zon liet zich gaandeweg de dag zelfs regelmatig tussen de wolken door zien. Ik teken ervoor als het ook vandaag weer zo loopt …

Wolken boven de Mieden

Er hing een zwaar, donker wolkendek boven Fryslân toen Jetske en ik vrijdagochtend bij de Surhuizumermieden aankwamen. Maar het was droog, en dat bleef het gelukkig ook …

De grutto’s zaten net als een week eerder nog ver weg in het plasdrasland. Zodra de zon door het wolkendek brak, heb ik mijn zoomlens eens in stelling gebracht …

Niet veel later vloog er een grote groep kieviten op. Een tijdlang vlogen ze op sierlijke wijze onder de donkere wolken heen en weer…

En ineens kwamen ook de grutto’s tot leven. In kleine groepjes vlogen ze op om luidruchtig roepend ergens rondom ons een plekje in het weiland te zoeken …

– Morgen meer grutto’s