Het achterste deel van de Ecokathedraal spreekt mij nog altijd het meest aan, en zeker met de bekroning van het goudgele bladerdek heerst er een bijzonder sfeertje …
Ik laat jullie nog even lekker ronddwalen … als er vragen of opmerkingen zijn, hoor ik het wel …
Eindelijk liet de zon zich vandaag weer eens volop zien. Ik heb de gelegenheid te baat genomen door het nuttige en het aangename maar weer eens te verenigen. Na een vluchtig oprit- en terrasbezoekje om mijn fotomaatje te verrassen, heb ik voor het eerst sinds eind september weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam …
In het voorportaal werd nog steeds driftig gebouwd aan diverse nieuwe stapelwerken, maar die besloot ik vandaag over te slaan. Ik had mijn zin erop gezet om vandaag weer eens tot bij de oude ‘Inca-tempels’ achterin de Ecokathedraal te komen, en om dat te halen kon ik maar beter niet teveel rond dwalen …
Nadat ik de majestueuze Porta Celi was gepasseerd, lachten de zon en een zee aan herfsttinten me toe. Ik laat jullie zonder verder commentaar even lekker rond dwalen tussen de oude tempels onder het zonnig herfstig bladerdek …
De foto’s van de koeien in de mist in november 2011 werden gisteren door velen in fotografisch opzicht wel gewaardeerd als vooruitgang ten opzichte van het saaie weer van de laatste weken, maar de hinder voor het verkeer drukte de pret voor menigeen …
Daarom probeer ik het vandaag eens over een andere boeg, want november kent vele gezichten. Zo saai als het weer deze novembermaand verloopt, zo wisselend verliep het in november 2005 …
Op 18 november 2005 trok er een fotogeniek buiengebied over de provincie. Een paar uur lang heb ik het gebied ten westen van Drachten die middag doorkruist, op zoek naar mooie wolkenformaties en fraaie valstrepen van neerdalende regen …
Pas tegen zonsondergang, toen er nog slechts donkere wolkenmassa en zwarte schimmen tegen de horizon te zien waren, ben ik die middag met een tevreden gevoel huiswaarts gekeerd …
Ook vandaag is het weer naargeestig, grijs en saai weer. Als het dan toch grijs moet zijn, laat het dan ook maar echt grijs zijn wat mij betreft. En daarmee bedoel ik, laat het dan maar eens een dagje mistig zijn …
Mist is weliswaar lastig voor het verkeer, maar het kan ook mooie plaatjes opleveren. Er is alleen één probleem: het aantal dagen waarop het mistig is, is de afgelopen 30 jaar flink afgenomen …
Het is natuurlijk nog wel eens mistig, zoals op 3 en 4 november, maar de mist die er nog wel is, is niet meer zo dik als vroeger. Dat is geen gevolg van de klimaatopwarming, maar het heeft wel gevolgen voor de klimaatopwarming …
Dat er minder mist is, komt vooral doordat de luchtkwaliteit beter is vergeleken met vroeger. Dit komt door de afgenomen luchtvervuiling, voornamelijk zwavel, die bij de stook van steenkolen en vuile olie vrijkwam. Mist ontstaat als waterdeeltjes zich kunnen hechten aan iets anders, zoals zwevende stof- en roetdeeltjes. De vorming van een mistdruppeltje begint als er zich water afzet op een stofdeeltje, zonder stofje kan zich geen druppel vormen. En zonder druppeltjes geen mist …
Doordat er minder mist is, warmt de aarde weer wat sneller op. Mistdruppeltjes houden namelijk zonnestraling tegen, zodat het overdag koeler blijft. De afname van nevel en mist heeft daarmee een kleine bijdrage geleverd aan de snelle opwarming in Europa sinds de jaren 1980 …
De foto’s stammen uit november 2011 en november 2014.
Bron: KNMI: https://www.knmi.nl/kennis-en-datacentrum/achtergrond/mist-en-nevel-afname-in-europa
November verloopt hier tot nu toe uitermate grijs en somber. Geen fotogenieke buien, druppels in de zon of fotogenieke mist …, het is allemaal niks de laatste tijd. Daarom heb ik maar even een greep in het archief gedaan …
Deze foto’s heb ik in november 2006 gemaakt van een enkele druppel, die achter in de tuin hing te schitteren aan een knop van de haagbeuk. En dan zie je wat een beetje zon kan doen …
Kijk, op zo’n moment valt er ook in november wat te beleven. Omdat er voor de komende nog geen weersverbetering op het programma lijkt te staan, morgen weer wat anders uit het novemberarchief ……
Ik heb vanmorgen eerst maar eens een blik op de stoppenkast geworpen. De spanningen liepen de afgelopen dagen al tijdens de eerste gelekte berichten over de aangescherpte coronamaatregelen her en der weer flink op. Dus toch maar even checken of de stoppen er vannacht niet uit geknald zijn …
Omdat ik zo ongeveer de enige inwoner van dit land lijk te zijn, die geen verstand heeft van Corona en de bestrijding ervan, leg ik me eerst maar weer neer bij de maatregelen zoals ze gisteravond zijn aangekondigd. Ik heb ook weinig keuze nu is gebleken, dat de zestigers die zijn gevaccineerd met het AstraZeneca-vaccin, nu aanzienlijk minder antistoffen tegen het coronavirus hebben dan gevaccineerde mensen in andere leeftijdsgroepen. Dus kom maar op met dat booster vaccin …
Het zal me trouwens ook nu waarschijnlijk weer betrekkelijk weinig moeite kosten om me aan die maatregelen te houden. De 1,5 m afstand houd ik al ruim anderhalf jaar aan en op drukke plaatsen – waar ik overigens zelden of nooit kom – heb ik nog altijd een masker op. Het kan hooguit zo zijn, dat ik de komende tijd wat minder fotokuiertjes maak. Maar dat wordt meer bepaalt door het weer en de conditie van mijn onderdanen dan door de coronamaatregelen. Maar wees gerust, wanneer ik wat minder recent gemaakte foto’s heb, doe ik af en toe een greep in het archief …
Omdat we intussen na ruim anderhalf jaar nog steeds geen stap verder zijn met corona, sluit ik maar af met vrijwel dezelfde hartenkreet die ik hier ook op 15 maart 2020 in een ‘Ode aan onze zorgverleners‘ ook al eens heb gedaan:
Lieve artsen en verpleegkundigen, jullie staan nog steeds voor een immense klus. Aan jullie inzet en toewijding twijfel ik nog steeds niet. Maar pas de komende tijd behalve op jullie patiënten vooral ook goed op jezelf en elkaar. Bedankt voor jullie inzet en toewijding! Heel veel sterkte nog steeds voor de komende tijd!
Terug op de brug (Google Maps) besloot ik eens wat foto’s te maken van de remmingwerken aan weerszijden van de brug …
Een remmingwerk is een constructie waarmee schepen worden afgeremd als ze een kunstwerk zoals een brug of sluis naderen of dreigen aan te varen. Ook kan een vaartuig gebruik maken van een remmingwerk om er te wachten tot de doorvaart vrij is …
Hier in de Goaiïngahüster Sleat, waar slechts sprake is van kleine recreatievaart, kan worden volstaan met kleine traditionele houten remmingwerken …
Waar het gaat om beroepsvaart, zoals hieronder bij de Hooidamsloot tussen Drachten en Earnewâld, worden tegenwoordig forsere stalen remmingwerken gebruikt …
Afanja's Weblog 