Een bijzonder bruggetje

Nadat Jetske en ik vorige week dinsdag tijdens onze fotokuier in het bos bij de Poostweg de mountainbiker uit zicht hadden zien verdwijnen, lieten wij het fietspad achter ons …





We vervolgden onze weg in westelijke richting en staken enkele minuten later de Scherpschutterslaan over. Wat een verschil met eind oktober, waar toen de bomen nog voorzien waren van een kleurrijk bladerdek, leek nu de kerstversiering al te zijn opgehangen …





Ineens herinnerde ik me dat we nu op een pad kwamen dat er eind oktober niet al te best bij lag, en dat was nu -bijna twee maanden later- weinig anders. Het eerste stukje ging nog wel …





Enkele meters verderop restte ons niets anders dan voetje voor voetje langs de haag te schuifelen, want bij een misstap zakte je tot de enkels in de modder. Jetske had daarbij het geluk dat ik voorop liep, waarbij ik zo ongeveer alle sneeuw van de haag in mijn nek kreeg …





Nadat we deze hindernis hadden genomen, kwamen we uit bij het bruggetje met die bijzondere overkapping en het hek in met midden, dat ik eind oktober voor het eerst had gezien …





Aan de zuidkant was de sneeuw van de overkapping al gesmolten, aan de noordkant gaf het laatste beetje sneeuw het poortje nog net wat meer cachet …





Dichterbij gekomen zagen we dat er voetafdrukken in het dunne laagje sneeuw op het bruggetje stonden …





Ik weet het … het hoort niet, maar ik kon het niet laten … De voetafdrukken liepen door aan de andere kant van het hek, en dus kon ik het niet laten om even aan het hek te voelen. In oktober zat het op slot, nu zwierde het in één keer open …





Tja, en dan kruipt het bloed waar het eigenlijk niet kan gaan … Of we nu wilden of niet, we moesten nu toch even met eigen ogen zien wat er zich aan de andere kant van hek en heuvel bevond …





Wel, ik kan jullie vertellen dat we het intussen weten, maar uit privacy-overwegingen gaan we daar nu eens lekker niks over zeggen …





Wil je weten waarom het jaartal 1748 op het hek staat? Dan verwijs ik je naar het logje over het rondje Lauswolt dat ik eind oktober heb geschreven.

Een rondje Lauswolt

Intussen had ik weliswaar al een vermoeden waar ik me bevond, maar dat werd pas bevestigd toen ik even later aan de bosrand stond. Aan mijn linkerzijde strekte zich een glooiende en gladgeschoren golfbaan uit, aan mijn rechterzijde stond het vermaarde Hotel Lauswolt. Het beste nieuws was echter nog, dat er een bankje stond waar ik een tijdje lekker heb kunnen zitten, zodat mijn benen weer wat kracht konden verzamelen, want het was duidelijk dat ik nog een flinke wandeling voor de boeg had …

Enigszins uitgerust heb ik korte tijd later mijn weg weer vervolgd. Kijk, hieronder staat het beroemde Koetshuis op het Landgoed Lauswolt, waar in januari 2007 de basis werd gelegd voor het kabinet Balkenende (CDA), Bos (PvdA) en Rouwvoet (ChristenUnie) …

Voor de oorsprong van het Friese landhuis Lauswolt moeten we terug naar de zeventiende eeuw. Het landgoed is genoemd naar de oorspronkelijke bezitters, de familie Lauswolt uit Beetsterzwaag. Naar verluidt liet de welgestelde herenboer Jan Janszoon Lauswolt, grootgrondbezitter te Beetsterzwaag hier in 1748 een met geboomte omgeven boerderij bouwen. Het ontoegankelijke eilandje en het hek op de brug met het jaartal 1748 zijn denkelijk alles wat nog herinnert aan die oude boerderij …

Lauswolt bestond op dat moment behalve uit boerengrond nog grotendeels uit heideveld en woeste grond, en dat zou zo blijven tot het moment dat Jonkheer Augustinus Lycklama à Nijeholt er in 1868 voor negentigduizend gulden een groot herenhuis liet bouwen. Naast het herenhuis verschenen een stal, het eerder genoemde koetshuis en een koetsierswoning. Later volgden een park, bloemenkas, groentetuin en tuinmanswoning. De parken zijn in de loop der jaren alleen maar omvangrijker geworden en er werden bossen aangelegd …

Van het einde van de negentiende eeuw tot halverwege de twintigste was het landgoed achtereenvolgens in het bezit van Rijnhard Baron van Harinxma thoe Slooten (neef van Lycklama) en zijn dochter Adriana Janke, maar in het begin van de jaren vijftig ging het bezit naar de Algemene Friesche Levensverzekering Maatschappij. Deze heropende het pand in 1954 in de functie die het nog altijd heeft: als hotel …

Tegenwoordig maakt Lauswolt onderdeel uit van de Bilderberggroep. De officiële benaming luidt nu Bilderberg Landgoed Lauswolt. Het hotel is niet vrij toegankelijk, maar als je de juiste paden weet te bewandelen, ben je toch zo binnen, volgens mij …

In de voortuin van het hotel bevinden zich al enkele jaren een paar kunstkoeien. Het laagje goudverf zal wel symbool staan voor de gouden kranen die badkamers, wastafels en toiletten waarschijnlijk sieren …   😉

Morgen het laatste stukje van deze verrassende fotokuier, dan wuiven we even naar Rutger …   🙂

Meer informatie over de geschiedenis van Lauswolt e.o. is hier te lezen.

Op onbekend terrein

Terwijl ik voor dat hek stond, was ik even helemaal het spoor bijster. Dit was duidelijk niet Rutger Hauers’ woonstede, want die bevindt zich veel dichter bij de Poostweg, en bovendien leek het er niet eens op. Maar wat was het dan wel …, waar bevond ik me nu precies …?

Omdat ik net over een pad was gekomen waar ik bijna tot mijn enkels in de modder zakte, zag ik het niet zitten om via dezelfde weg terug te keren. Ik besloot mijn weg maar gewoon te vervolgen, ik zou wel zien ik waar ik uit zou komen …

Een paar minuten later zag ik ineens een bruggetje, dat verscholen in het bos over een sloot of gracht leidde. Intussen was elke stap extra me eigenlijk al teveel, maar desondanks kon ik de verleiding niet weerstaan om dat bijzondere bruggetje eens wat nader te bekijken …

Het bleek te gaan om een oud ijzeren bruggetje met een houten dek, dat net als de bospaden was bedekt met een laag bladeren. Midden op de brug stond een wel heel bijzonder ijzeren hek. Stapje voor stapje de draagkracht van het bruggetje testend ben ik even tot aan dat hek gelopen …

Het hek leek beter in de verf te zitten dan de brug, maar het zat op slot, en wellicht is dat al sinds 1748 het geval. Het erachter gelegen eilandje bleef zodoende onbereikbaar voor me, en misschien was dat maar beter ook …

Nadat ik nog even een foto vanaf de noordkant had genomen, heb ik mijn weg maar weer in zuidelijke richting vervolgd. Daar lonkte zo te zien het licht van een open vlakte en daar werd me even later ook ineens duidelijk waar ik was …

Wordt vervolgd …