Vorige week woensdag heb ik samen met mijn fotomaatje een ritje langs de kliffen aan de Friese IJsselmeerkust gemaakt. De eerste stop was bij het Oudemirdumerklif. Daar werd ik bij het hek en de stroommat halverwege het Minne Minnespaad, dat van de parkeerplaats naar het klif aan de kust leidt, verrast door een nieuwheid …
Aan weerszijden van het pad zijn in begin 2014 tuinwallen aangelegd, die vervolgens zijn ingezaaid met wilde bloemen …
Niet alles bloeit momenteel, maar ik vind die wallen toch wel een verrijking van het landschap op het klif …
Om een beter zicht op de wallen te krijgen, ben ik even op de zuidelijke wal geklommen, in de verte lonkte meteen het IJsselmeer …
Ook Jetske kon de rijk begroeide wallen duidelijk ook wel waarderen, zij wist er meteen een vlinder te scoren …
Ik verheugde me tussen de korenbloemen door kijkend intussen eerlijk gezegd vooral op de bankjes met uitzicht op het water aan het eind van het pad …
Mijn fotomaatje (en gids in het rietland van de Weerribben) Jetske verraste mij onlangs met een prachtig cadeau. Op 28 mei was ze met vele rietsnijders en andere ingezeten van de Weerribben uitgenodigd voor de presentatie van het boek “RIET, en zo doen we ‘t” in het Kalenberger Gemeenschapshuis. Op haar weblog heeft Jetske uitgebreid verslag gedaan van deze feestelijke presentatie …
Foto: Susan Oosterlaar
Schrijfster Aletta Jongschaap en fotografe Susan Oosterlaar, allebei woonachtig in het midden in Nationaal Park Weerribben-Wieden gelegen Kalenberg, hebben in het boek in woord en beeld ruim 70 rietsnijders geportretteerd, die in de periode 2011-2015 werkzaam waren in de Weerribben. Maar er is meer, want er wordt ook uitgebreid aandacht geschonken aan het ontstaan, de ontwikkeling en de huidige situatie van het gebied rond Kalenberg/Hoogeweg (de Weerribben). Zoals het een goed RIETboek betaamt, is er daarnaast natuurlijk veel aandacht voor het ambacht van het rietsnijden en het proces van de verwerking van het riet, voordat het naar de dakdekker gaat. Dit mooie, in kleine oplage uitgegeven boek is gebonden, full color met harde kaft (30 bij 23 cm) en telt net geen 290 bladzijden, waarvan ongeveer 200 pagina’s met prachtige foto’s en 90 pagina’s tekst …
Foto’s: Susan Oosterlaar
Zoals op bovenstaande en onderstaande foto’s te zien is, zijn in dit prachtige standaardwerk over de rietcultuur in de Weerribben ook twee pagina’s toebedeeld aan Klaas Pen en zijn schoonzoon Klaas-Jan, de rietsnijders die al sinds december 2009 regelmatig op mijn weblog voorbij komen. En dat zal – ijs en weder dienende – ook in winter en voorjaar van 2017 vast wel weer het geval zijn. Het RIETboek zal daarbij vast nog wel eens van pas komen als welkom naslagwerk. Jetske, ook via deze weg nog eens hartstikke bedankt voor dit prachtige cadeau, dat ongetwijfeld nog lang zijn waarde zal houden …
Foto’s: Susan Oosterlaar
Ik sluit mijn serie over de rietoogst van 2016 af met een korte video, waarin nogmaals te zien is hoe het binden van het riet tot bossen met een omvang van 46 cm in zijn werk gaat. Om aan te sluiten bij de eerder gemaakte fotoserie, heb ik ook de video geconverteerd naar het wat sfeervollere zwart-wit …
Juni is de tijd om te genieten van de bijzondere witte waas die hier en daar zachtjes over het landschap wordt gelegd door bloeiend veenpluis (moark in het Fries), zoals hieronder in het piepkleine, maar o zo mooie natuurgebied ‘de Kapellepôle‘ …
Om de schoonheid ervan te kunnen zien, moet je het eigenlijk van (heel) dichtbij bekijken. Dat valt echter vaak nog lang niet mee, want voordat je het weet sta je tot je enkels in het water of zak je ineens diep weg in zachte veengrond. Veenpluis is bestand tegen wisselende waterstanden, zolang de grond maar een beetje vochtig blijft. Als gevolg van ontginning en ontwatering kan veenpluis steeds minder geschikte standplaatsen vinden …
Gelukkig hebben we hier in de omgeving her en der nog wel wat plekjes waar veenpluis zich thuis voelt. Ook in het Weinterper Skar duikt het veenpluis elk jaar weer op een aantal plaatsen op …
Tot mijn grote vreugde bloeide het veenpluis dit jaar ook vlak naast het zuidelijk pad in it Skar, zodat ik nu eens geen echt halsbrekende toeren hoefde uit te halen om er een paar macro-opnamen van te maken …
Het wordt de hoogste tijd om weer eens aandacht te besteden aan het werk van de rietsnijders. Nadat ik hier in april het een en ander heb laten zien over het maaien van het riet en het transport naar de loods van de rietsnijders, vandaag wat beelden van het binden van het riet, waar de mannen zich sindsdien mee bezig hebben gehouden …
In voorgaande jaren huurden de mannen daarvoor enige keren het prototype van een semi-automatische bindmachine, zoals die te zien is op de bovenstaande foto. De werking hiervan is o.a. te zien in de korte promo “Werk in het Weerribbenriet“. Omdat die machine niet echt vlekkeloos liep en voortdurend door minimaal twee mensen moest worden bemand, zodat er nauwelijks tijdwinst te halen viel, hebben Klaas en Klaas-Jan er dit jaar voor gekozen om het riet maar weer met de hand te binden. In de onderstaande diashow is te zien hoe dat in zijn werk gaat …
Deze slideshow vereist JavaScript.
Na wekenlang hard werken is de loods sinds half juni weer leeg. Toen ik op 1 juni de laatste foto’s en wat video-opnamen maakte, hadden de mannen al vele duizenden bossen riet door handen gehad …
Het riet is weer keurig gebonden in bossen met een omvang van 46 cm – soms een centimetertje meer – afgeleverd bij de rietdekker. De rietsnijders zijn gedurende de rest van het jaar weer in dienst van hun respectievelijke werkgevers. Op naar het nieuwe rietseizoen, want het jonge riet groeit alweer razendsnel door het riet heen dat in het afgelopen seizoen niet gemaaid kon worden …
Ik sluit het rietseizoen hier een dezer dagen af met een logje, waarin een videootje en een prachtig boek over de rietsnijders in De Weerribben de hoofdrol spelen.
Foto’s: Susan Oosterlaar
Afanja's Weblog 