Hoewel het echte voorjaarsweer nog op zich laat wachten, is op verschillende plaatsen in Drachten weer een kleurrijk voorjaarstapijt uitgerold …
Niet ver van ons huis kleurt een plantsoen paars en wit …
Duizenden krokusjes zo ver het oog reikt …
Samen vormen ze een fraai geheel, maar ook afzonderlijk mogen ze er zijn …
Een inwoner van Earnewâld heeft vandaag tot twee keer toe het eerste kievitsei van Fryslân gevonden. Het is mijn hobby nooit geweest, dat kievitseieren zoeken. Een paar ooms van me leefden er in hun jongere jaren in het voorjaar helemaal voor. Zodra de eerste kieviten werden gesignaleerd, waren die mannen zo ongeveer dag en nacht in het veld te vinden, en steevast kwamen ze dan thuis met een pet vol eieren …
Ik kan me herinneren dat ik eens een dag met één van mijn ooms mee ben geweest om eieren te zoeken. Aan de rand van een weiland nam de man het weiland een tijdlang in ogenschouw. Na verloop van tijd zei hij dan tegen mij: “Loop maar eens 50 flinke stappen die kant op, en daarna ongeveer 15 stappen naar rechts.” Volgzaam en hoopvol ging ik dan op pad, maar zelfs met die hulp heb ik nooit een ei gevonden, terwijl ik nota bene toch echt een paar maal bijna op het nestje stond …
Tegenwoordig heb ik zelfs al moeite om kieviten te vinden, om over hun eieren maar niet te spreken. Zowel gisteren als vandaag heb ik alleen maar vrijwel lege weilanden gezien. Dat lijkt me overigens niet verwonderlijk, want de straffe noordoosten wind maakte het ook vandaag weer akelig koud op de vlakte. Als ik kievit was, dan was ik eerst nog maar weer even terug gevlogen naar zuidelijker oorden …
De bovenstaande foto’s heb ik al op 2 maart gemaakt. Een grote groep kieviten was die dag – pas terug vanuit het warme zuiden – blijkbaar neergestreken aan de Fjûrlânswei bij Aldeboarn. Daar waren ze samen met een groep spreeuwen en enkele meeuwen aan het foerageren. Sindsdien heb ik vrijwel geen kievit meer gezien.
Er was ons een mooie, zonnige voorjaarsdag in het vooruitzicht gesteld, maar daar kwam weer niets van terecht, althans niet hier in het noorden. Terwijl in het zuiden de temperaturen oplopen naar 17 graden, moeten we het hier doen met een graad of tien …
Het zonnetje liet weer geheel verstek gaan, zodat er een grijze deken over de landerijen bleef liggen …
Dat het toch echt voorjaar is, blijkt slechts uit het feit dat her en der weer boeren op het land aan het werk zijn. En daar varen de meeuwen weer wel bij …
Nu het voorjaar zijn intrede heeft gedaan, is het hoog tijd om het weerbeeld van de afgelopen winter nog eens even te schetsen. Daar ben ik overigens vrij snel mee klaar, want het was geen winter die lang in het geheugen zal blijven hangen.
De winter begon zo mooi, met een lange vorstperiode die rond 24 november begon. December was met een gemiddelde temperatuur van -2,6 ºC in ons tuintje de koudste wintermaand in 40 jaar, maar na de jaarwisseling ging de winter echter als een nachtkaars uit. Zowel januari als februari waren relatief zacht …
Door de extreme kou in december gaat de winter van 2010-2011 toch nog de boeken in als een koude winter. In ons tuintje ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 1,0 ºC, tegen normaal ca. 2,6 ºC. Het KNMI in De Bilt kwam uit op een gemiddelde temperatuur van 2,3 graden, tegen 3,3 ºC normaal. De afgelopen winter telde in ons tuintje 56 vorstdagen, waarvan 29 in december. Een vorstdag is een dag met een minimumtemperatuur onder nul. Het kwam slechts eenmaal tot strenge vorst, en de winter telde 20 ijsdagen, waarvan 19 in december. Op een ijsdag blijft het de hele dag vriezen …
Het temperatuurverloop zag er in ons tuintje als volgt uit:
Toch even vergelijken met de lange witte winter van 2009-2010:
In het rijtje van de winters van 2003 tot en met 2011 staat de winter van 2010-2011 op een mooie tweede plaats …
Behalve relatief koud, was de winter met landelijk gemiddeld 165 mm tegen 194 mm ook tamelijk droog. Maastricht was het natste KNMI-station, met 216 mm tegen 181 mm normaal. In De Bilt werd 193 mm afgetapt, vrijwel de normale hoeveelheid van 191 mm. In ons tuintje heb ik slechts 125 mm afgetapt, tegen normaal ca. 185 mm …
Hoe droog de winter hier in het noordoosten was, is goed te zien in de grafiek van de neerslagcijfers in de winters van 2003 tot en met 2011:
In december viel de neerslag eigenlijk alleen in de vorm van sneeuw. Daardoor lag er in grote delen van het land in december op vrijwel alle dagen een sneeuwdek. Op vrijdag 17 december viel met name in de Randstad en Zeeland ca. 5 tot 20 cm sneeuw. Die sneeuwval leidde tot een verkeersinfarct op het spoor, op de weg en in de luchtvaart. De dagen daarna groeide het sneeuwdek in het westen en midden van het land op veel plaatsen verder aan. Op 23 en 24 december sneeuwde het langdurig in het zuidoostelijk deel van het land.
In Fryslân kwamen we er in tegenstelling tot de lange witte winter van 2009-2010 goed vanaf wat de sneeuw betreft. Veel meer dan een sfeervol laagje lag er over het algemeen niet. Dat zorgde er in combinatie met de vrieskou voor, dat het beste schaatsijs deze winter in het noorden en oosten te vinden was. Onder andere in De Deelen, in de Jan Durkspolder en op de Leijen werden in december schaatstochten georganiseerd. Daarom sluit ik dit overzicht af met een foto van een aantal schaatsers op de Leijen, die ik op 28 december heb gemaakt. De foto is bewerkt op de iPad …
Onder een helderblauwe lucht hadden we in het begin van de week een mengeling van winter en voorjaar, met sneeuwklokjes in de tuin …
Under a clear blue sky we had a mixture of winter and spring in the beginning of the week, with snowdrops in the garden …
Jonge, frisgroene blaadjes aan de bosrand …
Young, fresh green leaves in the forest …
Elzenkatjes, die zachtjes heen en weer wiegden in de wind …
Alder catkins, gently swaying in the wind …
Maar de winter is nog niet helemaal verdwenen, op het water lag weer een dun laagje ijs…
But winter isn’t completely gone, on the water was a thin layer of ice again …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!
Kort nadat ik dinsdagochtend in de tuin een vleugje voorjaar had gefotografeerd, arriveerde mijn fotomaatje voor een gezamenlijke fotokuier. Onder het genot van koffie en koek praatten we bij over de afgelopen tijd en bespraken we het doel van onze kuier. Omdat er nog steeds een koude noordoosten wind waaide, stelde ik voor om de beschutting van het Weinterper Skar op te zoeken, en daar kon Jetske zich wel in vinden …
Ook bij de dobbe leek het wel voorjaar. Kleine golfjes hielden het water onder een strakblauwe hemel zachtjes in beweging. Vanuit een ander standpunt bood de dobbe echter een meer winters beeld. Een deel van het water was nog bedekt met een dun laagje ijs …
Hoe dun het laagje ijs ook was, het was dik genoeg om vanuit de bodem opwellende luchtbellen gevangen te houden. Altijd weer een mooi gezicht die dubbeltjes onder het ijs, maar in deze tijd van het jaar zie ik toch liever een ander beeld …
Het beeld van de eerste frisgroene blaadjes die tevoorschijn komen uit wat toch al weer lange tijd dood hout leek te zijn bijvoorbeeld …
Of de aanblik van elzenkatjes die openspringen en hun eerste stuifmeel door de wind laten meevoeren, om maar eens wat te noemen …
Ook niet verkeerd: het beeld van een paar meerkoetjes die aan de andere kant van de dobbe driftig heen en weer zwemmen …
Toen mijn onderdanen het na verloop van tijd welletjes vonden, ben ik terug gescharreld naar het bankje dat aanlokkelijk in de luwte en in het zonnetje op me stond te wachten. Daar vandaan kon ik mooi in de gaten houden hoe Jetske op zoek bleef naar onderwerpen. Ze had duidelijk weer iets gevonden, dat de moeite van het aanzien waard leek te zijn …
Een beestje zou het vast nog niet zijn in deze tijd van het jaar, dacht ik. Dat idee werd bevestigd toen ze het omhoog hield. Wat het dan wel was …? Dat laat Jetske op haar eigen weblog zien …
Het was een heerlijke zonnige fotokuier!
Over zon en zonnig gesproken, nog even dit:
Vanmorgen rond 7:30 uur is er een schokfront van een explosie op de zon bij de aarde aangekomen. Voor ons was dit een ongunstig tijdstip, omdat het tegen die tijd al bijna licht begint te worden. De impact was overigens ook te zwak om bij ons poollicht te kunnen veroorzaken. Het poollicht was – zoals zo vaak – weer weggelegd voor Amerika en Canada. Hier een paar fraaie foto’s die in Canada zijn gemaakt.
Er is echter nog steeds reden voor optimisme. Zonnevlek 1166 heeft rond middernacht een X1,5 flare voortgebracht. Volgens Spaceweather lijkt het erop dat er een CME (een golf met geladen zonnedeeltjes) op weg is naar de aarde. Ik blijf het in de gaten houden, als er nieuws is, dan volgt er ongetwijfeld een tweetje.
Eerder deze week twitterde ik al dat zon lekker door blijft pruttelen. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want het is al dagenlang een komen en gaan van zonnevlekken, waardoor de zon er met een beetje fantasie uitziet als een krentenbol …
Het zijn overigens niet zomaar vlekken, maar ze borrelen en ze bruisen allemaal van de energie. Sinds maandagochtend hebben zich ongeveer 10 forse uitbarstingen in de M-klasse voorgedaan, waaronder een M4 en een M5. Spaceweather meldt vandaag dat er in elk geval één wolk met geladen deeltjes onderweg is naar de aarde. Het zou hierbij gaan om een zeer snelle CME (schokgolf), afkomstig van zonnevlek 1164, die met een geschatte snelheid van 2200 kilometer per seconde naar ons onderweg is. Daarmee is het de snelste CME is sinds september 2005 …
Deze en op zijn minst één andere CME zou vanavond of morgen mogelijk voor poollicht kunnen zorgen. Of het voldoende is om ook in onze regionen voor een kleurrijk spektakel te zorgen, moet worden afgewacht. Het weer lijkt in elk geval niet echt voluit mee te willen werken, want na een paar heldere dagen en nachten, heeft bewolking op dit moment de overhand …
Het is in elk geval weer spannend genoeg om de grafiekjes en Twitter vanavond te blijven volgen.
Afanja's Weblog 