Met sneeuw en gladde wegen in het vooruitzicht zal ik de komende tijd wel wat minder vaak de beschikking hebben over de auto, want ik kan moeilijk van Aafje verlangen dat ze zich zowel ’s ochtends als ’s avonds in de duisternis over glibberige en slecht verlichte wegen op de fiets voortbeweegt. Omdat Aafje vandaag ook al met de auto naar haar werk is, had ik me voorgenomen om vandaag verslag te doen van het ritje dat ik gistermiddag nog heb gemaakt. Bij nader inzien heb ik me echter bedacht, dat ik een aantal van die foto’s maar beter kan bewaren voor Skywatch Friday. Eén foto wil ik jullie echter niet onthouden, daarvoor zat deze werkelijk prachtige buizerd te mooi te poseren tussen de Hooidammen en het westelijker gelegen Sietebuorren. Aan zijn verendek te zien is hij bijna winterklaar …

Wat nog niet winterklaar was, was ons tuintje. Dat bedacht ik me, toen ik vanmorgen ‘ons’ roodborstje weer in de tuin zag rondscharrelen. Omdat ik lekker in mijn vel zat, besloot ik het nuttige en het aangename maar te verenigen. Om te beginnen heb ik de druif zo goed en zo kwaad als het ging een snoeibeurt gegeven. Daar was hij ook wel aan toe, want vorig jaar was het er vanwege alle sneeuw niet van gekomen. Vervolgens heb ik het terras en het tuinpad ontdaan van alle takjes en bladeren. Tot slot heb ik her en der in de tuin wat versnaperingen voor de vogels opgehangen en gestrooid. Dat laatste klusje werd meteen beloond …

Intussen zijn ook een merel, een pimpelmeesje en een paar koolmeesjes al even wezen buurten. Nu resten er nog slechts twee klusjes. Het net moet nog van de vijver, maar daarvoor moet de hazelaar ook zijn laatste bladeren – en dat zijn er nogal wat – maar eens laten vallen. Als dan binnenkort ook de ramen van de schuifpui nog eens een sopje hebben gehad, dan hoef ik niet bij elke foto zoveel vlekjes weg te poetsen als op die van het roodborstje.  🙂

Terwijl ik dit schrijf, dalen de eerste natte sneeuwvlokken nu in ons tuintje neer …