Vorige week donderdag heb ik samen met Jetske een fotokuiertje gemaakt op de heide in het Weinterper Skar …
Het belangrijkste doel van deze kuier: het fotograferen van heideblauwtjes …
En daarin slaagden we weer ruimschoots …
Diverse heideblauwtjes waren bereid om in alle mogelijke standjes en posities voor ons te poseren …
Het is tot nu toe nog steeds droevig gesteld met ’t aantal vlinders dat ik dit jaar heb kunnen fotograferen …
Behalve witjes heb ik de afgelopen week vooral dikkopjes gezien …
Dit exemplaar hing geruime tijd te snoepen van het lekkers dat de dopheide te bieden heeft …
Tjonge jonge, wat een treurnis dit weekend …
In Amerika schiet een of andere gek 20 kinderen en 6 volwassenen dood …
In ons eigen land wint de ene Johannes een liedjeswedstrijd net niet, en sterft een andere Johannes een langzame dood op een zandplaat …
En op de Merskenheide was het al niet veel beter …
Hoewel het druilerige weer niet echt lokte, heb ik mezelf er zaterdagmiddag toch maar toe gedwongen om even een kuiertje te maken, want alleen maar binnen zitten is ook niet alles. Het werd een fotokuiertje bij de Merskenheide, waar het vooral grijs, stil en kil was …
Om af en toe wat beschutting te vinden tegen de straffe zuidwestelijke wind, koos ik voor het westelijke en het noordelijke pad. De enige levende zielen die ik onderweg tegenkwam, waren een paar wandelaars die net als ik diep weggedoken in hun kraag groetend hun weg vervolgden …
De Merskenheide telt maar één bankje, en dat staat helemaal aan de oostkant. Daar wilde ik met het oog op de wind maar niet helemaal naar toe lopen, want dan zou ik vervolgens de hele terugweg volop tegenwind hebben. Gelukkig was ik uitgerekend op het moment dat het even zachtjes begon te regenen bij de nogal grillig gevormde boom, daar kon ik mooi even overdekt zitten op één van de dikke takken …
Echt lekker zat het er niet, zodat ik al snel in westelijke richting aan de weg terug naar de auto ben begonnen …
In de noordwestelijke hoek van het gebied heb ik het pad even verlaten om aan de andere kant van het kreupelhout nog een paar plaatjes van de heide te schieten. Dat had ik beter niet kunnen doen, want daar trof ik de nog verse bloederige resten aan van een konijntje, dat mogelijk kort tevoren door een buizerd te pakken was genomen. Ik zal jullie de plaatjes besparen, laat ik me beperken te zeggen, dat de ingewanden keurig opzij waren gelegd, zodat het diner zo zou kunnen beginnen …
Zoals ik al zei: wat een treurnis …
En wat het weer betreft lijkt er voorlopig nog geen verbetering in zicht, dat stemt ook al niet vrolijk. Daarom heb ik besloten om met in gang van morgen maar over te schakelen op de eindejaarsmodus. Dat wil zeggen dat ik met dit grijze herfstachtige weer niet meer met frisse tegenzin aan de wandel ga. Voor mijn beweging drentel ik af en toe wel wat in de tuin op en neer, en foto’s haal ik wel uit het archief …
Verder heb ik even zitten rekenen over de serie “De lange witte winter”. Als ik a.s. woensdag deel 3 publiceer, dan kan ik verder eind december 2009 en eind december 2012 vrijwel synchroon laten lopen. Het is maar dat u het weet. 🙂
Zoals ik gisteren al schreef, heb ik na mijn ontmoeting met de adder eerst eens een tijdje lekker op het bankje in de noordoostelijke hoek van de Merskenheide gezeten. Even de adrenaline uit het lijf laten vloeien en wat mijmeren in de zon. Een ontmoeting met een adder is bij de Merskenheide niet echt vreemd. De afgelopen jaren heb ik er al diverse keren eentje op de foto kunnen zetten, gemiddeld tref ik er eigenlijk elk jaar wel een adder, en ik ben er dan ook altijd op adders bedacht. In de meeste gevallen zag ik ze al ruim van te voren lekker opgerold in het zonnetje liggen, maar vrijdag werd ik echt even verrast, omdat de slang pardoes vanuit de heide het pad op kronkelde …
De adder is de enige giftige slang die in Nederland en België voorkomt. Mijn ervaring is dat de adder over het algemeen niet de neiging heeft om tot de aanval over te gaan. Met uitzondering van een ontmoeting met een adder in de Alpen, bleven de adders die ik tegen het lijf liep in eerste instantie rustig liggen. Daarbij houden ze naar mijn idee de omgeving goed in de gaten. Zo lang je de adder niet te dicht benadert, is er niets aan de hand. Het wordt een ander verhaal wanneer je op een adder gaat staan, want dan zal hij zich met zijn giftige beet verdedigen. Dodelijk is een adderbeet in ons land slechts zelden. Volgens Wikipedia werden in Nederland in de periode 1885-1972 138 gevallen van een adderbeet gemeld, waarvan er drie fataal waren. Maar ik speel toch maar het liefst op safe, daarom ben ik bij de Merskenheide altijd extra attent. En hoe spannend kleinzoon Tijmen de foto’s van de adder zaterdag ook vond, voorlopig zit een gezamenlijk fotokuiertje op de Merskenheide er nog niet in, daarvoor is hij nog net wat teveel een ‘spring in het veld’ …
Afijn, genoeg gemijmerd, het werd tijd om de terugweg te aanvaarden, want het was nog een eind wandelen naar de auto. En het pad lag er op het eerste stukje dan wel weer slangvrij bij, maar je weet maar nooit wat er onderweg nog kan gebeuren …
Ik hoefde niet eens zo lang te wachten voordat er weer wat gebeurde. Waar het oostelijke pad bij de rij struiken op de bovenstaande foto met een bocht overgaat in het zuidelijke pad, schoot er ineens weer een reptiel over het pad. Ditmaal was het een veel kleiner en onschuldiger beestje: een hagedis …
Meteen bleef ik stokstijf staan. Terwijl ik mijn ogen over de rechterkant van het pad liet glijden, zag ik hem zitten tegen de wat opstaande rand van het pad. Heel voorzichtig, sloop ik stapje voor stapje dichterbij. De snelle rakker gaf me net de kans om drie foto’s van hem te maken, waarvan deze twee de mooiste zijn. Net als van zoveel beestjes weet ik van hagedissen niet zo gek veel, maar ik vermoed dat dit een levendbarende hagedis is. En als dat inderdaad het geval is, dan zou het kijkend naar het bolle buikje wel eens een hoogzwanger vrouwtje kunnen zijn. Reacties omtrent deze gedachtegang zijn van harte welkom …
Het moge duidelijk zijn dat mijn dag absoluut niet meer stuk kon. Rustig, maar nog steeds attent op addergebroed heb ik mijn weg naar de auto vervolgd. Langs het pad heb ik nog een paar vlinders kunnen vangen, en ook onderweg in de auto wachtte me nog een verrassing. Dat alles komt nog wel, nu is het tijd om even lekker in de tuin te profiteren van het mooie zomerweer …
Vrijdag was het hier licht bewolkt en er stond een lekker windje bij een temperatuur rond de 20 graden. Omdat daarnaast mijn lijf en bovenal mijn benen goed aanvoelden, waren het prima omstandigheden om weer eens een fotokuiertje te maken bij de Merskenheide …
Terwijl ik over het zuidelijke pad wandelde, lukte het me om weer eens een paar andere vlinders te fotograferen dan de gebruikelijke witjes. Al doende wierp ik ook regelmatig even een blik op het pad voor me en hield ik ook de voet van het struikgewas links naast het pad in het oog, want het was typisch zo’n dag waarop er wellicht ergens op een zonnig plekje een adder zou kunnen liggen. Het is altijd oppassen geblazen op de Merskenheide, dat ondervond Geert vorige week nog, toen hij ineens bijna op een njirre oftewel een adder stond …
Nadat ik het zuidelijke pad achter me had gelaten, zette ik halverwege het oostelijke pad de pas er even extra in, toen ik het bankje aan het eind van dat pad in zicht kreeg. Met de blik op het bankje gericht, zag ik onder in mijn blikveld amper een halve meter voor me plotseling iets bewegen op het pad. Ik zou net mijn rechtervoet neerzetten om de volgende stap te maken, toen ik me realiseerde dat er vanuit de heide een adder van rechts naar links het pad overstak. In plaats van die voet neer te zetten, zette ik intuïtief flink af met mijn linkerbeen om over het beest heen te springen. Geloof me, als je maar genoeg adrenaline in je lijf hebt, dan kun je ook met MS in geval van nood nog een flinke sprong maken …
Een paar stappen verderop heb ik me omgedraaid om te zien waar de adder was gebleven. Blijkbaar was hij net zo zeer geschrokken als ik, want hij was doodstil half op het pad blijven liggen met zijn kop in het gras …
Omdat ik die kop vanaf de zijde waar ik stond niet kon zien, ben ik toch maar even heel voorzichtig met een boogje achter de slang langs gelopen, zodat ik nog even een paar foto’s kon maken, waaronder een close-up van de kop. Vrijwel meteen daarna verdween de adder geruisloos in de heide …
Het zal duidelijk zijn dat ik na afloop van dit avontuur nog lang en lekker in het zonnetje op het bankje in de noordoost hoek van de Merskenheide heb gezeten alvorens ik begon aan de weg terug. 🙂
Het was gistermiddag goed toeven op het Pieter Postma bankje op de heide in het Weinterper Skar, maar na een tijdje heb ik mezelf toch maar weer overeind gehesen. Boven het achterste deel van de hei fladderden heel wat heideblauwtjes rond, en daar wilde ik in dit matige vlinderjaar toch nog wel even wat foto’s van maken …
De vlagerige wind en de wisselende lichtomstandigheden maakten het niet echt makkelijk om ze er mooi scherp op te krijgen, maar nadat ik gisteravond heel wat onscherpe foto’s had weggegooid, bleven er toch nog wel wat aardige plaatjes over …
Nu had ik een poging willen wagen om de mannetjes en de vrouwtjes netjes uit elkaar te houden, maar daarbij liep ik al meteen bij de eerste foto vast. Omdat dit exemplaar zijn vleugels strak gesloten houdt, kan ik aan de kleur van de bovenkant van de vleugels niet zien wat het geslacht van dit vlindertje is. En aan de onderkant van de vleugels valt naar mijn idee alleen te zien dat het geen erg jong exemplaar meer is, want daar zit bijna geen kleur meer op …
Kijkend naar de bruine bovenkant van de vleugels, lijkt de tweede me een vrouwtje. De derde zou dan een al wat ouder mannetje moeten zijn en de laatste is naar mijn idee weer een vrouwtje. Maar ach, wat maakt het in feite uit. Het zijn gewoon mooie vlindertjes, die blauwtjes. En belangrijker nog: ze hebben mij weer even aangenaam bezig gehouden in de buitenlucht …
Toen ik na afloop van deze winderige fotosessie op de hei nog even zat bij te komen op de afsluitboom van één van de paden, kwam Geert van Geert Sines ook net aan om een kuiertje te maken. Eigenlijk had ik mijn oogst even aan hem moeten laten zien, want Geert weet met dergelijke determinatieproblemen over het algemeen wel raad. In plaats daarvan hebben we een tijdlang genoeglijk zitten bijpraten, en dat is ook wat waard.
Het was vanmiddag overwegend bewolkt, maar wel droog. Omdat we dat laatste de komende dagen maar weer moeten afwachten, heb ik ondanks mijn nog steeds vermoeide benen toch maar even een ommetje gemaakt. Voor het eerst sinds lange tijd heb ik weer eens een fotokuiertje gemaakt op de heide in de noordwesthoek van het Weinterper Skar …
Langs de zuidelijke rand van de heide ligt een kwetsbaar stukje blauwgrasland. Het kan niet missen: dit gebied mag net als het blauwgrasland elders in het Weinterper Skar niet worden betreden …
Met een vlagerige wind werden afwisselend grijze en wollige witte wolken voortgedreven, in de verte bouwde zich een mooie cumulustoren op. Kortom: het was genieten op de hei …
Daar waar het pad over een wat hogere rug in het landschap loopt, ligt het er mooi droog en zanderig bij. Verderop zou het zeker in deze natte zomer heel anders zijn, zo bleek al snel …
Midden op de hei lagen drie van de heideschapen die het gebied begrazen vlak naast het paadje rustig te herkauwen. Ze keurden me nauwelijks een blik waardig …
Om me ook in lang gras maar zo goed mogelijk te wapenen tegen teken, draag ik sinds kort laarzen tijdens dergelijke fotokuiertjes. Dat kwam vandaag ook om andere reden wel goed uit, want het pad was her en der knap nat …
Zo nu en dan brak het zonnetje even door. Dat was ook het geval toen ik bij het Pieter Postma bankje arriveerde, dat maakte mijn verblijf bij dit welverdiende rustpunt extra aangenaam …
Morgen wat heideblauwtjes die ik na de pauze voor de camera heb gehad.
Afanja's Weblog 