Pinksterbloemen zo ver het oog reikt in het Weinterper Skar …
In de verte als een witte wollige deken, van dichtbij lila tot roze kleurige bloemblaadjes met een fijne paarse tekening …
En waar pinksterbloemen zijn. daar zijn oranjetipjes. Voor mijn gevoel laten ze zich dit jaar meer dan ooit zien in het Weinterper Skar …
Al dagenlang heb ik geprobeerd om er eentje mooi op de gevoelige plaat vast te leggen. Vanmorgen lukte het eindelijk, en met het onderstaande resultaat ben ik best tevreden …
Zo rood was het kevertje dat ik zaterdagmiddag in het Weinterper Skar voor de lens kreeg …
Het lijkt me een snuitkevertje, maar ik heb nog niet kunnen achterhalen wat voor soort het is …
Dus … als iemand weet wat voor soort het is, dan houd ik me aanbevolen …
Vanmiddag heb ik voor het eerst dit jaar weer eens een uurtje lekker op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar gezeten. Het leek wel zomer, heerlijk! Andere mensen waren er in geen velden of wegen te zien, vlinders, kikkers en padden echter des te meer. De vlinders waren me allemaal te snel af, maar een kikker die vanuit het bos onderweg was naar het water, wilde wel even poseren voor een foto …
Ook in het water was het een drukte van belang, diverse koppeltjes padden gingen geheel in elkaar op …
De paringsdaad resulteerde op verschillende plaatsen in fraaie kralenkettingen van eitjes …
Kijkend naar de hoeveelheid kikkerdril en paddeneitjes, zal het over een tijdje weer een gekwaak van jewelste zijn in het Weinterper Skar. Ik verheug me alweer op de zomeravondconcerten …
Na een goeddeels grijs verlopen week scheen gisteren de zon weer eens volop. Aan het begin van de middag besloot ik daarom weer eens een fotokuiertje te maken naar de dobbe in het Weinterper Skar, het zou vast goed toeven zijn op één van mijn favoriete bankjes ..
Halverwege het pad naar de dobbe liep ik Geert tegen het lijf. Hij kwam net terug van de dobbe, maar hij besloot spontaan rechtsomkeert te maken, waarna we samen onze weg naar de dobbe vervolgden. Enkele minuten later streken we samen op het bankje neer …
Terwijl een paar kuifeenden rustig op het wateroppervlak dobberden en drie reeën in gezwinde spoed het open veld aan de andere kant van de dobbe overstaken, hebben we bijna twee uur lekker in de zon op het bankje zitten bijpraten over de dagelijkse ditjes en datjes des levens.
Noflik noemen we dat in Fryslân, genoeglijk in goed Nederlands …
Rond 15:00 uur vond Geert het welletjes. Terwijl hij de terugweg aanvaardde, besloot ik nog even wat rond te struinen bij de dobbe, want ik had tenslotte nog geen foto gemaakt. Veel meer dan wat landschappelijke plaatjes en een enkel stilleventje aan de waterkant was er niet te fotograferen …
Af en toe fladderde er nog een vlinder rond, maar even ergens rustig gaan zitten poseren was er niet bij. Ook de laatste juffers en libellen bleven ongedurig heen en weer vliegen, maar na enige tijd kon ik toch nog een juffertje vastleggen. Kijkend naar de stand van de vleugels lijkt het me een pantserjuffer te zijn, wellicht een houtpantserjuffer …
Het was een heerlijke middag, waarop ik weer heel wat vitamientjes heb kunnen bijtanken. 🙂
Het doet me deugd dat er zo af en toe eens iemand is, die zich zorgen maakt als het eens een aantal dagen achtereen stil is op mijn weblog. Zo vaak gebeurt dat tenslotte niet, want ik streef er nog altijd naar om mijn weblog dagelijks bij te werken. Het zat er de laatste weken al een beetje in, dat dat niet zou blijven lukken. Sinds begin augustus zit ik weer in een fase van slopende vermoeidheid. Vooral de dagen waarop ik wat langer op pad was, zoals de dag bij het skûtsjesilen en mijn tocht langs de IJsselmeerkust hebben er behoorlijk ingehakt …
En dat was na afloop van de heerlijke vaartocht die Aafje en ik afgelopen maandag samen met Jetske op de Gieterse wateren hebben gemaakt al niet anders. Hoewel je aan boord weinig meer hoeft te doen dan lekker zitten en genieten van net uitzicht, vergt het voortdurende geschommel van zo’n sloep meer van mijn bovenbenen dan mij lief is. Voeg daar over de hele dag nog wat wind en volop zon op je bol bij, dan zal duidelijk zijn, dat ik uiterst rozig thuis kwam. Daar kon een partijtje zwemmen in de Beulakerwijde niets aan af doen. In tegendeel zelfs, daar zal het niet beter van zijn geworden, maar het was het weer waard, want het was een heerlijke en uiterst gezellige dag …
Dinsdag heb ik zo ongeveer de hele dag voor pampus gelegen om wat bij te tanken, maar dat zat er gisteren niet in. Een paar weken geleden hebben we nieuwe kozijnen gekregen, en die worden door Aafje en één van haar broers in eendrachtige samenwerking van een beschermende laag mergelwitte verf voorzien …
Omdat de rust thuis ver te zoeken was, ben ik gistermiddag maar even naar het Weinterper Skar gereden. Daar heb ik een eigenlijk al weer net wat te lange kuier naar de dobbe gemaakt, maar mijn inspanning werd weer ruimschoots beloond. Het uitzicht vanaf het bankje was mooi en rustgevend als altijd, en ik kreeg er ook nog leuk en fotogeniek gezelschap …
Net als in september 2012 kwam er bijna tien minuten lang een kleine levendbarende hagedis bij me op het bankje. Zowel beweeglijk als geduldig liet hij zich al die tijd van dichtbij portretteren, nu eens van links, dan weer van rechts. Ik zal er binnenkort nog wel eens een paar foto’s van tonen …
Toen ik later op de middag nog even zat te rusten op de paal aan het begin van het pad naar de dobbe, streek daar een bloedrode heidelibel naast me neer. Die moest natuurlijk ook nog even op de foto, voordat ik de terugreis naar huis aanvaardde …
Zo, hiermee zijn jullie eerst weer helemaal op de hoogte. Behalve de vermoeidheid die me plaagt, is er niets verontrustends aan de hand. Het zal zijn tijd wel weer even moeten hebben, tijd en rust … Van dat laatste zal de eerstkomende dagen echter wel niet zo gek veel terechtkomen, want van morgenmiddag t/m zondagmiddag komen Tijmen en Pepijn logeren. Omdat die mannetjes over het algemeen wel raad weten met mijn energie, zal het hier eerst nog wel even rustig blijven. Daarom wens ik jullie wat vroeger dan te doen gebruikelijk nu alvast een prettig weekend!
Gistermiddag heb ik in het lange gras een tijdlang verstoppertje gespeeld met sprinkhaantjes …
Dat is altijd weer een leuke, maar vermoeiende bezigheid …
Het was dan ook geen wonder dat mijn bovenbenen me vanmorgen vertelden, dat ik dat beter niet had kunnen doen …
Het is hier wisselend bewolkt vandaag, en uit de bewolking ontstaat af en toe spontaan een zomers buitje. Tussen die buitjes door is het meteen weer zonnig en warm, voor het vee is dat voldoende reden om meteen weer de schaarse schaduwplekjes te bevolken …
Langs het zuidelijke pad in het Weinterper Skar leek een wantsje te twijfelen tussen zon en schaduw. Met zijn kop naar beneden gericht liep hij over de rafelige zijkant van een blad …
Iets verderop was een lieveheersbeestje bezig met het poetsen van zijn antennes. Daarbij leek hij zijn best te doen om de druppeltjes, die het buitje op zijn schildjes had achtergelaten van zich af te schudden …
Toen ik weer terug was bij de weg, streek er een schorpioenvlieg op mijn linkerhand neer. De laatste tijd heb ik al verschillende keren tevergeefs geprobeerd om het achterlijf van een mannelijke schorpioenvlieg, dat nogal lijkt op dat van een schorpioen goed op de foto te krijgen, Nu werd die kans me bijna letterlijk in de schoot geworpen …
Langs het pad aan de noordkant dartelden diverse vlinders door de lucht. De vele witjes heb ik maar mooi laten fladderen, in plaats daarvan heb ik mijn aandacht enige tijd gericht op een landkaartje, maar die wilde niet even gaan zitten …
Het oranje zandoogje op de laatste twee foto’s wilde wel even voor me poseren, zodat ik al met al toch weer met een mooie verzameling klein spul thuis kwam …
Afanja's Weblog 