Vanmiddag om 14:09 uur zijn we voor de tweede maal pake en beppe geworden van een prachtige kleinzoon.
Tijd voor beschuit met muisjes dus …

Wordt vervolgd.
Vanmiddag om 14:09 uur zijn we voor de tweede maal pake en beppe geworden van een prachtige kleinzoon.
Tijd voor beschuit met muisjes dus …

Wordt vervolgd.
Om organisatorische redenen wilden zijn ouders Tijmen wel even een paar dagen kwijt, daarom logeert het mannetje deze week een paar dagen bij pake en beppe (opa en oma voor de niet-Friestaligen). Hij was gisterochtend nog maar nauwelijks binnen, of hij vertelde met een stralend gezicht dat hij de oude fotocamera (Fuji Finepix J110w) van papa en mama had gekregen, nadat die een nieuw toestel hadden aangeschaft. Aangestoken door pake, die hij nog nooit zonder camera had gezien, ging er een grote wens van Tijmen in vervulling, want al voordat hij vier werd hanteerde hij dit toestel af en toe verbazend knap. Natuurlijk moest pake al snel op de foto …

Nadat Tijmen zich de eerste uren op teken- en plakwerkjes had gestort, heb ik hem ’s middags voorgesteld om samen wat te gaan fotograferen in de tuin. Die suggestie werd stralend beaamd. Toen ik er nog aan had toegevoegd, dat ik een aantal van zijn foto’s op pake zijn weblog zou plaatsen, stapte hij trots glunderend gewapend met de camera naar buiten …

Tijmen heeft al van jongs af aan iets met onze druiven. Het was dan ook niet verwonderlijk dat daar een foto van gemaakt moest worden. Daarbij schuwde Tijmen het gebruik van de zoomfunctie niet …

Ook de knalrode mandevilla en de regenmeter werden secuur in beeld gebracht …

Natuurlijk mocht een foto van de vijver, waar de gele plomp zijn tweede bloem showt en waar de zoveelste waterlelie is opgedoken, niet ontbreken …

Helemaal achter in de tuin waren deze bloemetjes en de kruik een kiekje waard …

Wel een struik, maar nog steeds geen vlinders …

Terug op het terras bleek dat beppe aan het werk was bij de vijver …

Terwijl Tijmen met beppe over de vijver stond te kletsen, liet ik mijn blik en gedachten even naar de lucht dwalen. Juist op dat moment passeerde er een ooievaar. Toen ik de camera op hem had ingezoomd, zag ik dat hij niet alleen was. Waar zou zo’n beest dat vrachtje nou toch gaan afleveren …?

Waar was ik gisteren gebleven? Even terugbladeren …
Juist! Eten of gegeten worden …
En zo is het ook met waterjuffers. Vlak nadat ik er eentje had geportretteerd die een cicade te pakken had gekregen, zag ik een gewone pantserjuffer die in de kleverige tentakels van een kleine zonnedauw terecht was gekomen …

De kleine zonnedauw is een wettelijk beschermd vleesetend plantje dat op de Nederlandse Rode Lijst voor planten staat als algemeen voorkomend, maar sterk afgenomen. Gelukkig tref ik de plant op een paar van de plekjes waar ik regelmatig kom nog veelvuldig aan …

Met zijn glinsterende tentakels lokt de zonnedauw allerlei insecten. Die insecten komen vast te zitten zodra ze in aanraking komen met de kleverige stof op de tentakels van de bladeren. Vervolgens vouwt de plant zijn blad om de prooi heen dicht, waarna het blad verteringsenzymen uitscheidt. De vrijkomende voedingsstoffen worden door de plant opgenomen …

Met het gevangen houden en verteren van kleinere insecten heeft de zonnedauw geen enkel probleem. Met een vlinder of een waterjuffer die in zijn tentakels terecht komt, wil het nog wel eens anders aflopen. De pantserjuffer die hier vast kwam te zitten, bleef maar vechten voor zijn vrijheid. En ik bleef daar maar verslag van doen. Toen hij zijn voorpootjes uiteindelijk had weten los te rukken, meende ik een ijzingwekkende hulpkreet te horen … Het ging me door merg en been …

Ik weet het …, je moet je niet teveel bemoeien met de loop der dingen in de natuur, maar hier kon ik geen weerstand meer aan bieden. Ik ben nu eenmaal een softie … En dus pakte ik een stukje dood hout van de grond en hield dit onder de pootjes van de juffer. Het was gelukkig een pienter type dat meteen in het snotje had dat hij zich vast moest grijpen aan het hout. Met vereende krachten lukte het daarna om het juffertje te bevrijden uit de tentakels van de zonnedauw …

Zodra het beestje voelde dat hij weer vrij was, vloog hij op van het stukje hout waarmee ik hem los had weten te maken. Hooguit anderhalve meter verderop zag ik hem neerstrijken op een grashalm. Toen ik nog een laatste foto van hem maakte, meende ik echt een zacht “Tige tank, maat …” te horen …

Het was ondanks de dreigende lucht een bijzonder kwartiertje daar bij het vennetje van de Merskenheide. Meer tijd had ik niet nodig om de libel in de wind, de etende pantserjuffer en de gevangen pantserjuffer te fotograferen. Drie cadeautjes op een rij. Mijn dag kon niet meer stuk. 🙂
Nadat ik de libel bij het vennetje bij de Merskenheide had vereeuwigd, was het tijd om de rug even te rechten en even te genieten van de wolken die op het wateroppervlak werden weerspiegeld. Op zoek naar een volgend onderwerp deed ik een paar stappen tussen de graspollen door. Lang hoefde ik niet te zoeken, want toevallig was ik er getuige van hoe een juffertje een smakelijk hapje ving …

Om het juffertje – volgens mij een gewone pantserjuffer – niet te storen tijdens de maaltijd, sloop ik heel voorzichtig dichterbij, zodat ik vanuit verschillende hoeken een paar fraaie portretfoto’s kon maken …

Het juffertje bleef wonderlijk genoeg rustig aan die ene grasspriet hangen, terwijl ze intussen ook haar prooi – zo te zien een groene cicade – in een stevige wurggreep hield …

Tja, zo is de natuur: eten of gegeten worden …

Hoe het afgelopen is, weet ik niet, ik had geen tijd om dat af te wachten, want ook een stukje verderop werd het diner geserveerd …
Donkere wolken waren troef in de afgelopen week. Hoewel het vaak wel mooie plaatjes oplevert, mag het wat mij betreft wel weer een paar dagen zonnig en droog blijven. De laatste keer dat ik een fotokuiertje bij de Merskenheide maakte, dreven er ook weer donkere wolkenpartijen over. Omdat licht en wind bepaald niet optimaal waren voor macrofotografie, had ik er vooraf geen hoge verwachtingen van. Dat viel echter weer alleszins mee …

Vanwege de bewolking verwachtte ik bij de heide in elk geval geen vrolijk fladderende vlinders aan te treffen. Daarom besloot ik me te beperken tot het zoeken van juffers en libellen bij het vennetje. Als snel kreeg ik een eerste slachtoffer – waarschijnlijk vrouwelijke zwarte heidelibel – in het vizier. Zekerheidshalve eerst maar even een foto met de zoomfunctie …

Daarna ben ik stapje voor stapje dichterbij geslopen om dit schijnbaar volleerde model met de macrofunctie vast te leggen …

Nog even een uitsnede waarop de libel met die prachtige voile tot in detail te zien is …

Omdat de wind onder invloed van een bui, die vlak langs de Mersken trok, alle kanten op draaide, waaiden de vleugels ineens naar achteren …

Dat gaf me de kans om met een uitsnede het kopje ook nog eens tot in detail te tonen …

En dat was nog maar het begin van deze fotokuier … 🙂
Nadat ik in juli door een groot aantal vlinders werd weerhouden van een kuiertje op de heide in het Weinterper Skar, heb ik afgelopen week een nieuwe poging ondernomen. Omdat de bloemen, waarbij het de vorige keer krioelde van de vlinders, nu waren uitgebloeid, werd ik ditmaal niet afgeleid en kon ik zo doorlopen naar de heide …

Erg veel was er niet te beleven op de heide. Omdat er donkere wolken over dreven, leken de vlinders en insecten zich allemaal schuil te houden. Na verloop van tijd kreeg ik bij de bocht van het paadje toch een vlindertje in het vizier …

Ik had gehoopt een heideblauwtje te kunnen fotograferen, maar dit lijkt me meer een boomblauwtje. Niet dat dat wat mij betreft veel uitmaakt, want ook dit is een mooi vlindertje …

Terwijl ik mijn weg vervolgde in de richting van het bankje, dat aan de rand van de heide tegen een boomwal staat, begon ik uit te kijken naar de klokjesgentiaan. Van deze prachtige bloemetjes, die op de rode lijst staan, bloeien er hier elk jaar wel een aantal. Het leek nu echter zoeken naar een speld in een hooiberg, maar uiteindelijk vond ik er toch eentje …

Het enige exemplaar dat ik kon vinden, had zijn beste tijd intussen wel gehad, want de bloem was behoorlijk aangevreten. Nee, het gaat niet goed met de klokjesgentiaan …

We hebben veel donkere wolken en regen gehad deze week …
We’ve had a lot of dark clouds and rain this week …

Maar gelukkig waren er ook zonnige en grappige momenten …
But there were sunny and funny moments too …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend!… – … Enjoy your weekend!