Op weg terug naar de duinen heb ik nog wat strandvondsten gekiekt …
Een oude werkhandschoen …
Een messchede …
Een eipakketje van een wulk …
Halverwege de zee en de duinen troffen we dit skelet aan …
Het was ongeveer een meter lang, zou het ’t skelet van een zeehond kunnen zijn …?
Aan de kop valt hij in elk geval niet meer te herkennen, want die is er zo te zien keurig af gezaagd …
Dat gebanjer door het rulle zand op het eerste deel van het strand viel me niet mee zo vlak na het fietstochtje. Daarom heb ik maar zo snel mogelijk koers gezet naar het harde zand bij de waterlijn. Onderweg passeerde ik Fikkie, die met de bal op zijn baasje leek te wachten …
Witte schuimkoppen bleven gestaag het strand op rollen …
Een paar meisjes slenterden samen blootsvoets door het water …
Even heb ik overwogen mijn sokken en schoenen ook uit te trekken, maar ik kon er niet toe komen, want dan loop je daar met in de ene hand een camera en in de andere een paar schoenen, dat werkt niet …
En om Aafje nu met mijn schoeisel op te zadelen, dat is ook al weer zo wat …
Het is goed te zien dat er vlak boven de Waddeneilanden een druk bevaren scheepvaartroute loopt …
Het was er een komen en gaan van passerende schepen, het moest niet mogen zo dicht bij de kust …
Morgen slenteren we terug naar de duinen, onderweg bekijken we dan wat strandvondsten …
Vanaf de Badhuiskuil was het nog maar een klein stukje fietsen naar het strand bij Paal 8. Daar moest nog even worden geklommen om de duinenrij te overwinnen, en vervolgens lag de schier oneindige zandvlakte van het brede Terschellinger strand voor ons …
Een klein knulletje kreeg er zijn eerste vliegerles …
“Kijk eens papa … zo hoog …”
Jetske lag al snel in haar kenmerkende houding in het zand …
Aafje genoot op haar eigen manier van zon, wind, zand en zee …
Een miniduintje in wording …
Sporen in het zand …
Morgen neem ik jullie even mee naar de waterlijn …
Om de een of andere reden schijn ik een abonnement te hebben op problemen m.b.t. het reageren op mijn weblogs. Sinds WordPress.com afgelopen week een nieuw reactieformulier heeft ingevoerd, kunnen sommige mensen helaas niet meer zien wat ze daarin typen, omdat zij het moeten doen met witte letters op een witte achtergrond, en die zie je nu eenmaal bar slecht …
Zelf heb ik gek genoeg geen last van dit probleem, omdat er bij mij en bij de meeste andere gebruikers gewoon keurig donkergrijze of zwarte letters verschijnen op de witte achtergrond. Intussen heb ik het probleem voorgelegd bij WordPress.com:
http://en.forums.wordpress.com/topic/some-of-my-followers-cant-see-what-theyre-writing-in-the-new-comment-form?replies=2#post-624447
Daar weet men er tot op dit moment nog geen raad mee. Maar even afwachten of er een oplossing komt …
Op de tweede dag zijn we rond 11:00 uur op de fiets gestapt, want het was een prima dagje voor een bezoekje aan het strand. Nadat ik op dag één het hoge duin bij West-Terschelling had overwonnen, moest het ook lukken om het strand bij West aan Zee te bereiken.
Onderweg naar Paal 8 kwamen we langs de monumentale “Bessenschuur”. Naar verluidt is dit de enige originele cranberryschuur in Europa. Van oudsher is dit het middelpunt van de cranberryteelt op Terschelling. Net als twee jaar geleden hebben we hier ook dinsdag even halt gehouden …
Twee jaar geleden bood “de Bessenschuur” een heel ander beeld, niet alleen omdat we toen vanaf de andere kant kwamen, maar vooral ook omdat het toen grijs en regenachtig was. Afijn, de grote waterplas waarin de schuur wordt weerspiegeld, spreekt voor zich …
In 2009 kwamen op weg terug naar ons huisje langs de Badhuiskuil. Daar zijn we indertijd even gestopt om onze regenkleding aan te trekken, want het werd op dat moment echt bar en boos met het weer …
Van het uitzicht hebben we daar toen niet kunnen genieten, dat was afgelopen week gelukkig anders. Ditmaal kwamen we er langs op weg naar het strand, terwijl het zonnetje vriendelijk scheen. Nu was het een prima plekje om even te genieten van het uitzicht en om mijn benen even wat rust te gunnen …
Bij de Badhuiskuil staat een beeldje ter nagedachtenis aan Victor Westhoff (1916-2001). Westhoff was een van de meest invloedrijke natuuronderzoekers en -beschermers in Nederland. Hij was er van overtuigd dat variatie en rijkdom in de natuur gedeeltelijk afhankelijk is van menselijk beheer. Veel van zijn onderzoek voerde hij uit op Terschelling. De Boschplaat werd bezocht, maar ook verschillende natte en droge duinen. Een van deze natte duinen was de Badhuiskuil, bij West aan Zee. Hier werden zijn ideeën over menselijk beheer toegepast. In de beginjaren van zijn onderzoek kwamen er in de Badhuiskuil vele zeldzame plantensoorten voor. Eind jaren tachtig waren al deze soorten verdwenen en alles bijna volledig dichtgegroeid. In 1989 besloot Staatsbosbeheer de Badhuiskuil tot aan de schone zandlaag uit te graven …
Toen Westhoff de Badhuiskuil tien jaar later opnieuw bezocht, vond hij hier dezelfde zeldzame planten weer terug. De Badhuiskuil is de historische proeftuin van de natuurontwikkeling in Nederland, waarvan Westhoff de geestelijk vader is. De Badhuiskuil is een natte duinvallei die is hersteld volgens zijn inzichten. Met een geweldig resultaat: verloren gewaande planten kwamen hier massaal terug, onder meer zeldzaamheden als oeverkruid en draadgentiaan. Dat was het grote voorbeeld voor de natuurontwikkeling die daarna in gang is gezet in de overige duinvalleien …
Normaal gesproken zitten er veel vogels in en rond het meertje, maar nu was het er opvallend rustig. Wel kregen we van een voorbijganger nog een tip m.b.t. een plek verderop waar zich o.a. aalscholvers en lepelaars ophielden, maar daar zijn we toch maar niet meer naar op zoek gegaan …
Terwijl de dames nog genoten van de rust en het uitzicht, heb ik me nog even op een vlinder gestort, die zich tegoed deed aan de lekkernij die een bloeiende distel te bieden had. Het viel nog niet mee om hem enigszins acceptabel op de foto te krijgen, want de wind liet bloem en vlinder nogal heen en weer zwiepen …
Mogelijk betreft het hier een duinparelmoervlinder, maar als iemand hier een ander idee over heeft, dan hoor ik dat natuurlijk graag …
Tijd om verder te gaan. Op naar het strand …
Eerder deze week heb ik me dagelijks beperkt tot het plaatsen van slechts één of enkele foto’s en een kort stukje begeleidende tekst over ons uitstapje naar Terschelling. Bloggen gaat intussen prima vanaf de iPad, maar ik vond het ook wel eens lekker om een paar dagen bijna helemaal niet met internet bezig te zijn, temeer daar ik goed gezelschap was.. Vanaf vandaag zal ik eens wat meer vertellen en vooral laten zien van de geweldige dagen die we op Terschelling hebben gehad.
Laat ik eens beginnen mijn reisgezelschap voor te stellen. Net als twee jaar geleden had ik het genoegen om een paar dagen op Terschelling te zijn samen met Aafje en mijn fotomaatje Jetske. De relatie van Jetske en mij rust al bijna vijf jaar op de stevige basis van onze gezamelijke hobby, de fotografie. Daaruit heeft zich in de loop der jaren een fijne vriendschap ontwikkeld, die ik ten zeerste koester. Dat Aafje en Jetske gedurende die tijd ook prima met elkaar bleken te klikken, geeft die vriendschap nog meer waarde. Aafje en ik hoefden dan ook niet lang na te denken over Jetske’s voorstel om weer eens een paar dagen samen op Terschelling door te brengen.
Maandag 6 juni kwamen we rond 13:30 uur aan op een druilerig Terschelling. Dat was twee jaar geleden wel anders, toen was het tropisch warm en hebben we meteen de verkoeling van strand en zee opgezocht. Ditmaal hebben we eerst maar een terrasje opgezocht om te schuilen voor de miezerige regen en maar vast wat extra vitamientjes tot ons te nemen …
Omdat we op een terras aan de voet van Neerlands oudste vuurtoren de Brandaris zaten, zag ik mijn kans schoon om wat foto’s te maken van die oude reus …
Het viel nog niet eens mee om de volledige 55 meter in beeld te krijgen …
Veel meer dan dit heb ik er niet van kunnen maken in het miezerige weer …
Het was alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst had gefietst, maar na twee glazen vitaminerijk sinaasappelsap moest ik er toch weer aan geloven. Onderweg naar ons huisje werd ik bij West-Terschelling meteen al geconfronteerd met een forse kuitenbijter, maar dankzij de trapondersteuning wist ik de top te overwinnen en ons huisje te bereiken. Voor een eerste dag had ik daarmee wel voldoende lichaamsbeweging gehad. ’s Avonds hebben we het gezellig en behaaglijk gemaakt bij de als open haard vermomde gaskachel. En dat was geen straf. 🙂
Deze week zijn we een paar dagen naar Terschelling geweest. Dit was het uitzicht op de Waddenzee vanaf het terras van onze bungalow …
This week we’ve been to the Dutch isle Terschelling for a few days. This was the view of the Wadden Sea from the terrace of our bungalow…
We hadden een zonnige dag op het Noordzeestrand …
We had a sunny day at the beach of the North Sea … …
… en we hadden er een bewolkte dag, en het waren allebei geweldige dagen!
… and we had clouded day overthere, and both were wonderful days!
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
Afanja's Weblog 