Bij een Friese rietsnijder (1)

Terwijl we rustig langs de rietlanden bij Earnewâld toerden, kwamen we langs een rietsnijder die vlak bij de weg aan het werk was. Wie hier al wat langer meeleest, weet dat Jetske uit een rietsnijdersgeslacht komt en ook één van mijn opa’s heeft nog in het riet gewerkt. Samen hebben Jetske en ik de afgelopen 15 jaar al heel wat foto’s en video-opnamen in het rietland gemaakt. Vrijwel altijd waren we dan in de Weerribben in de Kop van Overijssel, maar nu was er eens een Fries rietsnijder aan de beurt …

Nadat Jetske de auto netjes half in de berm had geparkeerd, liepen we naar de jonge rietsnijder toe om een praatje en wat foto’s te maken. Daar bleek de vriendelijke jongeman geen probleem mee te hebben. Integendeel, hij zette de luidruchtig ratelende rietkam-machine even stil en nam rustig de tijd voor ons …

Met foto’s kun je veel duidelijk maken. Met video kun je soms nog net wat meer verduidelijken. Dat is naar mijn idee ook het geval met het kammen van het riet. De rietsnijder haalt m.b.v. een kammachine de ruigte, het natuurlijk afval, uit het riet. Dat is al het groen dat aan de voet van het riet groeit. De rietsnijder kan daar niets mee, en daarom kamt hij het eruit. Ik heb dat al eens mogen proberen, en daarbij werd me al snel duidelijk dat die machine bij elk bosje zijn best doet om je over die scherpe tanden te trekken …

  • morgen meer …

Het is wat ’t is

Van chronologie en logica is op mijn blog al een tijdje hoegenaamd geen sprake meer …

Er zit weinig anders op dan mezelf en u de komende tijd maar wat op deze manier te blijven verrassen, denk ik …

Wachtend op het voorjaar

Met een laagste temperatuur van eenmalig -6,8°C in december en een gemiddelde temperatuur van 4,6°C over december en januari en is het tot dusver een winter van niks …

Vrijwel bewegingloos leek de kikker in onze vijver onlangs omhoog te zweven, alsof hij eens even wilde checken of het water alweer warm genoeg was om tot actie over te gaan …

Sindsdien is hij weer uit zicht verdwenen, vermoedelijk heeft hij het nog niet warm genoeg gevonden en is hij weer in een soort winterslaap weggedommeld …

Een merel en vier wandelaars

Voordat ik de hut verliet, keek ik nog even door één van de vensters in oostelijke richting naar buiten. Slechts heel vaag was de glinstering van de windmotor aan de Geau door de mist te zien…

Terwijl ik over het met wilgen omgeven paadje richting auto liep, streek er vlakbij me een merel neer. Even leek er van mist geen sprake te zijn, zonovergoten bleef de merel geduldig voor me poseren …

Terug bij de weg besloot ik nog even een stukje in de richting van de windmotor te lopen. Daar vandaan heb ik een foto gemaakt van de vogelkijkhut in de mist …

Ik was niet de enige die volop genoot van de rust in het mistige en heerlijk rustige buitengebied van de Jan Durkspolder. Uit de mist doemden vriendelijk groetende wandelaars op …

Honderden smienten

Na de fotosessies met de reeën en het spel van zon, wind en wolken reden we naar het eind van de weg, waar fotomaatje Jetske de auto parkeerde. Daarna liepen we naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder…

Vooral wolken en water bepaalden in eerste instantie het beeld. In de verte dobberden enkele honderden smienten op het water. Meestal zitten ze helemaal aan de zuidkant van de plas, ver weg van gluurders in de kijkhut. De zuidwestelijke wind voerde ze die dag echter steeds verder in onze richting …

De smienten, die ook wel fluiteenden worden genoemd, brengen hier de winter door. In het vroege voorjaar trekken ze naar hun broedgebieden in Scandinavië en Siberië. Waarom ze ook wel fluiteenden worden genoemd, ontdekten we even later …

Op het moment dat we ze net wat beter konden bekijken, ging het hele spul luid fluitend op de wiek. Ze vlogen een klein stukje naar het zuiden en landden daar weer op het water. Zodra ze opnieuw te dicht bij ons dreigden te komen, vlogen ze weer op. Dat spel herhaalde zich een aantal keren, en dat leverde vooral tegen de achtergrond van de boerderij en de windmotor mooie beelden op …

Koolmees plundert tafelstukje

Er hangt en ligt in onze tuin op verschillende plaatsen allerlei voer voor de vogels. Dit koolmeesje leek daar niet genoeg aan te hebben. Hij liet zich onlangs betrappen terwijl hij Aafjes’ tafelstukje op één van de terrastafeltjes aan het plunderen was …

Een appeltje voor meneer

Terwijl mevrouw merel zich gistermorgen in haar frisse ochtendbad wentelde, deed meneer zich tegoed aan de halve appel op de voedertafel …

Zowel de nieuwe voedertafel, die we daar vorig voorjaar hebben ingericht, als het halve appeltje dat er de laatste tijd vaak op ligt, is wel een succes …

Eigenlijk ontbreken alleen de wat fotogenieker winterse omstandigheden nog …