Langzaam komt er zowel bij ons als in de ons omringende landen een eind aan de lockdown. De kinderen t/m 12 jaar gaan weer naar school, er mag weer mondjesmaat gesport worden en de kapper is weer open. En zo gaan we als het goed is stapje voor stapje verder. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben er niet gerust op hoe het zich de komende tijd zal ontwikkelen. Hopelijk weet iedereen zich te gedragen, want ik zou de komende tijd de zorgverleners op de ic en andere corona-afdelingen zo graag een paar weken rust en vakantie gunnen. Maar als ik hoor hoe lichtzinnig en onnadenkend sommige mensen met de coronaproblematiek omgaan … brrrrr …

Mijn fotomaatje werkt intussen vrijwel helemaal weer volgens haar normale rooster. En dat betekent dat wij in principe weer om de 14 dagen samen op pad gaan om een fotokuier te maken. Vorige week waren we o.a. in Speelbos Sparjebird. Die serie onderbreek ik op deze tussenliggende ‘zorg-woensdag’ even voor een korte terugblik op het begin van onze vriendschap. Zelf blikte Jetske gisteren op haar weblog terug op haar opleiding en carrière in de zorg: ’12 mei – Dag van de Verpleging’ …

Nadat Jetske en ik in december 2006 een vierde gezamenlijke fotokuier hadden gemaakt, was het tijd om Aafje en Jetske eens aan elkaar voor te stellen. In de kerstvakantie van 2006 diende zich daarvoor een mooie gelegenheid aan. Zoals Jetske in reactie op mijn logje over haar vijver al schreef, was ik indertijd één van de mensen die Jetske en haar eega motiveerden om van hun zitkuil een vijver te maken …

Toen dat besluit eenmaal was genomen, vatte Jetske meteen de koe bij de horens. Voortvarend nam ze schep en andere gereedschappen en materialen ter hand om de zitkuil tot een royale vijver te kneden. Maar als je een grote bak met water hebt, dan heb je nog geen vijver. Daar heb je bacteriën en andere levende organismen voor nodig.

Omdat Jetske en haar eega letterlijk tegen de grens van Fryslân en Overijssel wonen, maar dan toch net aan de verkeerde kant, stelde ik voor om hen van wat levend Fries water uit onze vijver te voorzien. Ook toen was het biologisch evenwicht in onze vijver namelijk al heel goed. En dus togen Aafje en ik op 29 december 2006 samen naar de Kop van Overijssel voor de overdracht van Fries vijverwater …

En kijk eens waar dat uiteindelijk in heeft geresulteerd … het is van voor tot achter en van links tot rechts een prachtige vijver geworden. Ik schreef zaterdag dan wel plagerig: “Maar wij hebben salamanders in de vijver, en die heb ik bij Jetske nog niet kunnen ontdekken …”. Maar daar staat dan weer tegenover dat Jetske bij haar vijver libellen en waterjuffers ziet, waar ik bij onze vijver alleen maar van kan dromen …

Niet alleen de vijver heeft het overigens goed gedaan. Kijk ook eens naar dat kleine mannetje in zijn rode jas, dat op de laatste foto in de serie van drie zo aandachtig toekijkt bij deze plechtige handeling. De zoon van Jetske en haar echtgenoot is intussen een boomlange kerel,  die tegenwoordig studeert aan de VU in Amsterdam.   🙂