De eerste kieviten

Bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder was weinig te beleven, daarom ben ik vrijwel meteen doorgereden naar de Hooiweg aan de andere kant van Earnewâld. Bij een langzaam uit elkaar vallend hek van It Fryske Gea zette ik de auto even half in de berm om mijn medicijnen te nemen en een stukje koek te eten …

Na enige tijd zag ik verderop een kievit neerstrijken. Toen ik even later dichterbij kwam, zag ik dat het er zelfs twee waren. Het vrouwtje deed alsof ze aan het broeden was. Daar geloofde ik echter niks van, zo dicht bij de weg. Niet veel later vlogen ze allebei op om hun heil ergens anders te zoeken. Maar mijn eerste kievit van het jaar was weer binnen …

Een ooievaar en een ree

Na het treffen met het ree en de reebok bij de Legauke vervolgde ik mijn weg in de richting van Oudega en de Jan Durkspolder. De eerste reeën van die dag hadden me verrast op een plek waar ik nog niet eerder een ree had gezien.

Een kwartiertje later reed ik rustig over de Westersânning bij Oudega. Hier had ik in het verleden al vaak reeën getroffen. Deze keer zag ik er na lange tijd rechts van de weg eindelijk weer eens een ree in het weiland staan. Even verderop foerageerde een ooievaar, alsof het landschap die ochtend nog wat extra rust had meegekregen …

Omdat de dieren op flinke afstand stonden en de wind gunstig was, kon ik de auto een stukje achteruit zetten zonder ze te verstoren. Zo had ik een beter zicht.. Dat leverde de onderstaande serie op. Ik had er nog veel meer foto’s van kunnen maken, want ze maakten geen enkele aanstalten om zich te laten afleiden. Het landschap vertelde verder weer zijn eigen verhaal …

Daarmee was het gemis aan reeën eerst weer even gecompenseerd.

Een rennende reebok

Het was alweer enige tijd geleden dat ik reeën had gezien, bedacht ik me op weg naar de Jan Durkspolder. De ochtend was stil en helder, en voorbij Opeinde koos ik weer eens een andere route, via de buurtschap Eiberstgeasten langs de Legauke. Soms is zo’n kleine omweg precies genoeg om de dag een andere wending te geven …

Ter hoogte van de Legauke zette ik de auto even half in de berm om een tegemoetkomende vrachtwagen te laten passeren. Aan de overkant van de weg zag ik meteen een ree lopen. De camera was snel gepakt, en dat was maar goed ook, want enkele tellen later kwam er in volle galop een reebok achteraan …

Er zat iets trefzekers in dat moment: een stil landschap, een korte aarzeling, en dan ineens die snelle, soepele beweging van twee dieren die even het beeld bepaalden. Zulke ontmoetingen zijn klein, maar ze blijven langer hangen dan veel grotere gebeurtenissen. Ze herinneren eraan dat je, ook op een gewone ochtendrit, zomaar midden in een levend landschap kunt belanden. En daar bleef het die ochtend niet bij.

Drie lammetjes in een treintje

In de buurt van Earnewâld kwam ik langs een weiland waar een paar schapen met wat lammetjes liepen. Zodra ik was gestopt, huppelde er een lammetje mijn kant op. Nieuwsgierig bleef hij me een tijdje aan staan kijken …

Al snel voegde moeder schaap zich bij haar lam. Beschermend ging ze ervoor staan. Toen ik uitzoomde, zag ik dat ze nog twee lammetjes bij zich had. Na enige tijd stonden ze alle drie achter het moederschaap, dat intussen weer rustig was gaan grazen. Ik had gehoopt dat ze gedrieën wat zouden gaan ravotten, maar dat kwam er niet van. Verder dan treintje spelen, waarbij moeder de locomotief was, kwamen ze niet …

Een vlinder bij de Leijen

Vanuit de vogelkijkhut keek ik oostelijke richting over de rietkraag langs de noordelijke oever van de Leijen. Ik houd van het contrast van de golvende rietkraag en het blauwe water …

Recht voor de hut was het een kale bedoening. Het viel me op dat alleen de stok voor de ijsvogel was blijven staan. De andere stokken die er in het water stonden om als rustpunt voor vogels te dienen, waren verdwenen …

Terwijl ik over de vlonder terug liep op weg naar de auto, viel de glans over het riet aan de westkant van de hut me op. Zowel de gemaaide stoppels als de wuivende pluimen in de verte glansden prachtig in de zon …

Bijna aan het eind van de vlonder zag ik een citroenvlinder fladderen. Het was niet de eerste zie ik dit jaar zag, maar wel de eerste die wel even wilde gaan zitten voor een foto …

Het was weer een fijn uurtje bij de Leijen.

Rust bij de Leijen

Zoals ik dat meestal doe op verkiezingsdagen, ben ik gisterochtend na de koffie eerst even naar het stembureau geweest. Ondanks het mooie weer was het er stil, jammer. Dat was het even later bij de Leijen ook, maar dat vond ik prima. Ik had gehoopt de lokale rietsnijders er nog even aan het werk. Aan de sporen te zien was dat ijdele hoop, zag ik bij aankomst …

Onderweg naar de vogelkijkhut liep ik langs het rietland. Het riet was (nog) niet allemaal gemaaid. Dat kon twee dingen betekenen, òf het laatste deel zou later nog gemaaid worden, òf het riet zou blijven staan. Jetske en ik hadden in het najaar al eens geconstateerd, dat een deel van het riet er hier slecht uitzag. Zoals je kunt zien, staan er veel lisdodden tussen. Daar kan de dakdekker niks mee …

Ik was alleen in de vogelkijkhut. Uitkijkend over het glinsterende water, zag ik dat er net een paar kuifeenden langs de hut zwommen. Op het vernieuwde eilandje was het ook nog niet erg druk. In het midden zaten een paar ganzen en helemaal links stond een aalscholver zijn vleugels te drogen …

Een weerspiegeld eendje

Gisteren was het rustig, grijs en bewolkt. Daarbij viel er een deel van de dag motregen. Geen weer om een ommetje te maken, maar desondanks heb ik me prima vermaakt …

Ik ben weer eens afgedaald in de krochten van mijn archief. Daar kwam ik behalve wat oud videomateriaal o.a. deze eend en zijn weerspiegeling tegen. Hij zwom begin 2024 op een rustige dag langs wat boothuizen ten westen van Aldeboarn. De foto’s pasten goed bij het rustige, grijze weerbeeld van gisteren …

Maar vandaag … vandaag schijnt de zon volop. Fijne woensdag, en vergeet niet te gaan stemmen!