Spelen met licht en sneeuw

Aafjes’ afscheid van het werk ging gepaard met een leuke financiële meevaller, dat hebben we deels geïnvesteerd in verlichting in huis en tuin. Bij de vijver stond nog altijd een zware, energie slurpende spot, die we maar zelden meer gebruikten. Daar staat nu een nieuwe Hue spot …

Gebruik makend van de beplanting op het heuveltje achter de vijver, ben ik van achter in de tuin stapje voor stapje naar voren gelopen. Zowel de minuscule sneeuwvlokjes als de kleine sneeuwrandjes deden het goed in het tegenlicht, naar mijn idee …

De heksenbol die tussen de vijver en het heuveltje staat, was ook bij deze lichte sneeuwval het kleurige middelpunt van de tuin. Jammer dat er geen echte sneeuwvlokken vielen. Ik stel me zo voor dat de ijskristallen, waaruit die zijn opgebouwd, in tegenlicht op die rode bol best mooi kunnen zijn …

Toen ik na mijn omzwervingen bij de vijver was aangekomen, heb ik vanaf het terras nog wat foto’s gemaakt, waarbij het accent op de weerspiegelingen ligt …

De sneeuw was van erg korte duur ditmaal, maar het zal duidelijk zijn dat ik er volop van heb genoten. Voor het geval dat het de rest van de winter herfst blijft, heb ik zelfs nog wat foto’s in reserve kunnen houden.

Een spinnenkopmolen bij Goëngahuizen

Het grijze en kille weer lokt me nog steeds niet echt naar buiten. Een flinke sneeuwbui zou daar ongetwijfeld verandering in kunnen brengen, maar meer dan wat natte sneeuw lijkt er vandaag nog niet in te zitten. Daarom heb ik nog maar eens een greep in het archief gedaan om een wat oudere foto op te poetsen.

Dit is één van de drie poldermolens van het type spinnenkopmolen bij Goëngahuizen (Google Maps) ten westen van Drachten: de Modderige Bol, de molen Heechhiem en de Jansmolen. De foto dateert uit januari 2016 …

Fonkelende druppels

Op zoek naar frisse lucht, wat beweging en af en toe een foto-onderwerp maak ik tegenwoordig dagelijks zeker een keer of 6-7 een kuiertje in de tuin. Op de voorlaatste dag van het jaar viel de uitgebloeide agapanthus achter in de tuin weer eens op …

Net als bij de serie die ik hier in december al liet zien, viel het zonlicht er vlak na het middaguur weer heel mooi op. Het waren vooral de fonkelende druppels die ditmaal mijn aandacht trokken …

Wetend dat dit soort situaties soms maar kort duurt, liep ik snel naar binnen om mijn camera te halen. Nadat ik onderweg de Raynox macro-voorzetlens op de camera had geklikt, leverden de schitterende druppels in combinatie met de donkere achtergrond korte tijd later deze serie op …

Speurend naar prooi

De torenvalk die ik hier gisteren en ook vorige week al voor het voetlicht bracht, was echt een voorbeeldig model …

Nadat hij vanaf zijn prominente plekje in de top van een boom mogelijk ergens in het gras iets had gezien, vloog hij op. Enkele tientallen meters verderop bleef hij speurend naar prooi enige tijd biddend in de lucht hangen. Korte tijd later dook hij naar beneden, waar hij buiten zicht van de camera misschien een versnapering kon bemachtigen …

Torenvalk op de uitkijk

In de kerstdagen ben ik mijn foto-archief van dit jaar eens ingedoken om te bekijken wat daar nog in zit aan nog niet gepubliceerde foto’s …

Daarbij kwam ik onder andere deze serie tegen van een torenvalk, die het uiterste topje van een boom had uitgezocht om zijn jachtgebied in het oog te houden …

Weertje, hè!?

Een ouderwetse herfststorm genaamd Bella in plaats van ’n gezellig sneeuwstormpje tussen kerst en oud & nieuw …

Het is nu niet echt het ideaalplaatje wat ik me van de corona-eindejaarstijd had voorgesteld …

In plaats van een sneeuwwandeling heb ik vanmorgen een kuiertje door mijn foto-archief gemaakt …

Toen alles nog normaal was

Het was een mooi, maar fris weer, toen Aafje en ik op zondag 1 maart aan het begin van de middag in de auto stapten. De krokussen bloeiden gewoon alsof er niks aan de hand was …

En er was ook (nog) niks aan de hand. We passeerden achtereenvolgens de fiets- en voetgangersbruggen ‘de Slinger’ over de Zuiderhogeweg en ‘de Ring’ over de A7. Op de weg heerste de gebruikelijke zondagsrust. Dat het twee weken later ook op werkdagen gedurende langere tijd zo rustig zou zijn, konden we toen nog niet bevroeden …

Eenmaal op de plaats van bestemming kregen we het uitdrukkelijke verzoek om eerst het nieuwe uitzicht vanuit de kamers van de kleinzonen te bewonderen. Links het uitzicht in noordelijke richting, rechts dat in zuidelijke richting …

Pas toen een en ander was goedgekeurd mochten we ook de rest van het nieuwe huis bekijken. Ook dat kon onze goedkeuring wel wegdragen, waarna we met de gebruikelijke knuffel** afscheid namen …

** een knuffel … wat was dat ook weer …?