De ijsvloer op de dobbe in het Weinterper Skar leek zaterdag in niets op die van één van de vennetjes bij de Merskenheide op 20 januari, daar waren het echt sierlijke ijsbloemen …
Het ijs op de dobbe lag er zaterdagmiddag bij als een grote gebroken spiegel …
Door wat verder in te zoomen, wordt een fraai lijnenspel met prachtige abstracte ijstekeningen zichtbaar …
De eerste wolken schoven net voor de zon, toen ik gistermiddag rond twee uur bij de dobbe in het Weinterper Skar arriveerde …
Na twee nachten met matige vorst lag er weer een prachtig ijsvloertje op het water. Omdat de dobbe aan drie kanten is omzoomd door bomen en struiken heeft de wind in vorstperioden hoegenaamd geen vat op het water. Daardoor ontstaat er vrijwel altijd een spiegelglad ijsoppervlak, dat ook al heel snel draagkrachtig is …
Gisteren was het ijs net sterk genoeg om de schitterende rijpfiguurtjes, die Koning Winter hier had gecreëerd, heel voorzichtig van dichtbij te kunnen bekijken …
Zeg nu zelf, die minuscule ijskristallen vormen toch de mooiste sterren op het ijs die je je kunt voorstellen …
Hoewel mijn lichaam de laatste week nogal heftig protesteert tegen de temperatuurschommelingen, hebben Jetske en ik donderdag toch even een gezamenlijke fotokuier gemaakt. Omdat het mooi helder weer was, stelde ik voor om even bij de Merskenheide te kijken. Met een beetje geluk zouden we misschien een paar reeën kunnen fotograferen …
De eerste foto’s maakten we bij de deels bevroren vennetjes. Langs de oever had Koning Winter een laagje met prachtige patronen over het water gelegd …
Wat verderop lag het ven nog open, daar vormden wind en water een mooie gebroken spiegel …
Jetske leek er niet uitgekeken te raken …
Toen we bij de heide aankwamen, zag ik in de verte een paar reeën staan. Terwijl ik Jetske op de ranke dieren wees, zagen we dat ze alle drie plotseling met grote sprongen maakten dat ze weg kwamen. De reden van hun gedrag werd al snel duidelijk: er rende een hond dwars over de heide. Daarmee was de kans om de reeën te kunnen fotograferen wel verkeken. Omdat we het allebei bovendien last kregen van de koude wind, besloten we maar rustig aan richting auto te gaan …
Enige tijd later werden we ingehaald door de man die zijn hond maar lukraak over de heide liet rennen. Toen ik de man aansprak op zijn gedrag, beweerde hij dat zijn hond altijd een meter of vier voor hem op het pad blijft lopen en nooit de heide in gaat. Kwader dan door keihard tegen me te liegen kunnen ze mij niet krijgen, want Jetske en ik hadden zowel de reeën als die hond over de heide zien rennen. Daarmee geconfronteerd had ontkennen geen zin meer, daarom gooide de man het over de boeg van de onschuld: “Die hond moet toch even kunnen rennen, en hij doet daar toch helemaal geen kwaad …”
Terwijl ik de discussie aanging, legde Jetske man en hond even vast op de gevoelige plaat. Van de stress die zo’n rond rennende hond bij de reeën veroorzaakt, en over wat er gebeurt als de reeën over enige tijd jongen hebben, had de man geen benul. Aan het begin van het pad heb ik hem nog even gewezen op het niet te missen bordje, waarop in kapitalen “HONDEN AAN DE LIJN” staat.
Ik heb niet de illusie dat deze discussie voor de toekomst veel zal opleveren, maar ik ben wel van mening dat we elkaar moeten blijven aanspreken op dergelijk grensoverschrijdend gedrag, want als we dat volledig overlaten aan de boswachter, dan komt het ook niet goed.
Het is duidelijk: de Hooidamsbrug ligt eruit en hier kunnen we voorlopig niet meer langs …
Gelukkig ben ik te voet, en 5 km per uur haal ik al geruime tijd niet meer …
Hier en daar is iemand aan het werk …
Er wordt wat heen en weer gelopen …
En natuurlijk is er op z’n tijd werkoverleg onder het genot van een shagje …
Nadat ik zaterdag was uitgekeken bij de brug, heb ik een kort kuiertje gemaakt op de westelijke oever van de Hooidamsloot. Daar lag een bootje waarop mijn naam prijkte …
Het was wat een onooglijk werkschuitje, dat wel een opknapbeurt en een kwastje verf zou kunnen gebruiken …
Morgen wat foto’s die ik aan dek van het schuitje heb gemaakt …
Afgelopen weekend is de Hooidamsbrug gedemonteerd en van zijn plaats gelicht. Ik had gehoopt wat plaatjes te kunnen schieten van het takelwerk, maar dat was in de nacht van vrijdag op zaterdag al afgerond. Op Wâldnet is daarvan wel een aantal foto’s te zien …
Toen ik zaterdag bij de Hooidammen arriveerde, reikten een immense telescoopkraan en een hoogwerker werkeloos naar de wolken …
Het brugdek lag inmiddels al op een ponton …
Een stukje verderop lagen de pilonen van de brug op een ander ponton …
Van vrijdag t/m zondag lag het scheepvaartverkeer hier helemaal stil. Het wegverkeer kon en kan gebruik maken van een pontonbrug, die hier tot eind maart blijft liggen …
Vanaf vandaag kunnen ook schepen er weer langs, daartoe wordt de pontonbrug t.b.v. de passage van een schip tijdelijk opzij gevaren, zoals op een filmpje op de website van de gemeente Smallingerland te zien is …
Zaterdag ben ik lopend over de pontonbrug gegaan, maar binnenkort zal ik er vast ook nog wel eens met de auto over komen, en natuurlijk neem ik dan de middelste rijbaan …
In de komende maanden worden het elektrische deel en het brugdek volledig vernieuwd, andere onderdelen van de brug worden gerenoveerd. Als het allemaal goed verloopt, wordt de geheel vernieuwde brug eind maart weer herplaatst. Wat zal hij lachen …
Sinds de demping van de Drachtster Vaart aan het eind van de zestiger jaren heeft de gemeente Smallingerland nog slechts één beweegbare brug, de Hooidamsbrug in het westelijk deel van de gemeente. Hieronder een foto van de brug gezien vanaf de zuidkant bij De Veenhoop …
De brug vormt de enige verbinding over de weg voor de bewoners van de Hegewarren met de rest van de wereld en kruist de drukke vaarweg naar de haven van Drachten. Kortom: de Hooidamsbrug is een belangrijke verbindingsschakel voor de gemeente. Op de onderstaande foto is de brug te zien vanaf de noordkant …
De laatste keer dat ik op de brug heb staan fotograferen, was op dinsdag 4 januari, vlak nadat het vaarverbod was opgeheven en een eerste schip de ijsvloer had uiteengereten en een lang lint van schotsen restte …
De brug maakte allerminst een solide indruk. Hij leek met kabels en linten op provisorische wijze bijeen te worden gehouden …
De werkelijkheid was iets minder erg, maar veel scheelde het niet, want er zijn al langere tijd problemen met de bediening van de brug …
Regelmatig deed zich een storing voor, die problemen voor het weg- of het waterverkeer tot gevolg had …
Het was duidelijk: dit was een brug met verdriet …
Wordt vervolgd …
Afanja's Weblog 