Op deze grijze dinsdag laat ik het hier even bij een stemmig plaatje van een stukje rietland in de Weerribben. Wachtend op zonnig voorjaarsweer houd ik me vandaag namelijk op virtuele wijze in het rietland op, om de laatste opnamen voor de film “Werk in het Weerribbenriet” in te voegen …
Deze foto’s heb ik vorige week zaterdag gemaakt in De Weerribben (kaartje Google Maps) …
I made these photo’s last saturday in De Weerribben (map Google Maps) …
Dit gebied is onder andere bekend vanwege de rietteelt …
Among other things this region is known for the cultivation of reed …
Het meeste riet is in de winterperiode gemaaid en ligt nu te drogen onder fraaie wolkenpartijen …
Most of the reed is cut during the winter and is now drying under great clouds …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
Tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe camera kwam ik op internet uiteindelijk uit op twee camera’s die mogelijk aan mijn verwachtingen en vereisten zouden kunnen voldoen. Toen ik vorige week woensdag nog steeds dubbend en wikkend en wegend in de winkel stond, maakte de verkoper het me ineens een stuk makkelijker: welke van de beide camera’s ik ook zou kiezen, als ik niet tevreden was, zou ik hem altijd binnen twee weken nog mogen omruilen voor de andere …
En dus stapte ik een halfuurtje later de winkel uit met de Canon Powershot SX50 HS. En dat was niks te vroeg, want ’s avonds kreeg ik een telefoontje van één van de riettelers in wiens opdracht ik nog steeds bezig ben met een film over het werk van de rietsnijders in De Weerribben. Hij zou graag willen dat ik zaterdagmiddag naar het rietland kwam om de laatste opnamen te maken …
Het grootste deel van het rietland was intussen al kaalgeschoren, en overal lagen bossen riet te drogen. Dankzij het voor de rietsnijders gunstige winterweer met vanaf half januari weinig sneeuw en veel ijs, lagen de mannen bijna een maand voor op schema …
De laatste afvalresten, de zogenaamde ruigte, was her en der op bultjes verzameld en werd door één van de rietsnijders in brand gestoken. Dat legitiem vuurtje stoken (nog wel …) is toch wel een van de aantrekkelijke kanten van het werk, lijkt me, maar daar kwam ik niet voor …
Er moesten nog wat opnamen gemaakt worden van één van de rietmaaiers, daarbij gaat het niet om de maaier die voor op een tractor is gemonteerd, want die heb ik vorig jaar al uitgebreid in beeld genomen …
Nee, het gaat om de handmaaier, die hieronder in de verte te zien is, terwijl hij zich een pad baant door één van de laatste stukken rietland die nog gemaaid moesten worden …
In gezelschap van de trouwe hond van één van de rietsnijders, die altijd met de baas naar het werk gaat, wacht ik rustig in het zonnetje en in de nog frisse wind op de terugkomst van man en maaier …
Kijk, daar komt hij weer aan, dat komt mooi uit, want nu kan ik jullie nog mooi even een videosnippertje laten zien van de SX40 HS …
Binnenkort nog wel het een en ander over mijn nieuwe camera, maar de eerste resultaten zijn veelbelovend.
Zo onstuimig als het dinsdag was op de westelijke Belterwijde, zo rustig was het op het oostelijke deel van dat water aan de andere kant van de weg …
Terwijl het zonnetje even doorbrak, hebben we daar een tijdje in de luwte gezeten. Een zweefvliegje kwam er even gezellig bij zitten …
Vlak naast me zat een spin in een opgerold blad te wachten tot een vliegje verstrikt zou raken in haar spinsels …
Het lukte zelfs om er nog even een groot koolwitje te kieken …
Kortom: het was genieten daar in de luwte, want ook het uitzicht was er mooi …
Eerder deze week liet ik al wat foto’s zien van het tweede deel van de dinsdag, waarop ik met mijn fotomaatje op stap was. Nadat we koffie hadden gedronken, hebben we aan het eind van de ochtend eerst een kijkje genomen bij de westelijke Belterwijde. Het was er knap onstuimig, waardoor er witte schuimkopjes op de golven verschenen …
Bij de trailerhelling werd het water samengesperst, daar leek het helemaal flink tekeer te gaan …
Dat viel ook Jetske op, en dus waagde ook zij zich even op hellend vlak …
Omdat de wolken in hoog tempo werden voortgejaagd, verschenen er regelmatig mooie schitteringen op het wateroppervlak …
Een enkele windsurfer waagde zich op de woelige baren …
Met de Friese vlag fier in top scheerde hij over de golven …
Het leek echter spectaculairder dan het was, want bij de keerpunten hier en aan de overkant liet hij steevast het zeil vallen …
Daarna ging hij zelf te water, en als hij de plank had gedraaid klom hij weer aan boord om vervolgens rap weer uit zicht te verdwijnen …
Het was een winderig, maar mooi begin van de dag, vooral ook omdat ik al deze foto’s kon maken zonder noemenswaardige afstand te hoeven lopen. Dat zou later op de dag echter ruimschoots worden goedgemaakt 🙂
Tot slot: ook mijn fotomaatje laat vandaag wat foto’s van deze locatie zien.
Dinsdag liep ik om 13:53 uur langs deze tjasker in De Wieden, het was er grijs en winderig op dat moment …
Tuesday I passed this old so called tjasker mill around 13:53 o’clock, it was grey and windy at the moment …
Toen ik er bijna anderhalf uur later weer langs liep, brak het zonnetje door, het landschap zag er ineens een stuk vriendelijker uit …
Let ook even op de vlinder die net voorbij fladdert … 🙂
When I passed the mill again about an hour and a halve later, the sun started to shine, suddenly the landscape seemed much more friendly …
Don’t forget to look at the by chance passing butterfly … 🙂
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.
Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …
Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …
Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …
De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …
Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …
Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.
Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …
We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …
Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …
Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar ’n gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 😉
Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …
Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar.
