Vandaag begint de lente, maar dat is aan de temperaturen niet te merken, ze dalen zelfs weer de komende dagen. Mevrouw Merel zag de bui blijkbaar hangen, badderen met koud weer is niks. En dus nam ze eerder deze week nog eens een bad in de vijver …
Meneer Merel hield vanaf de schuttingdeur een oogje in het zeil. Het zijn niet de beste foto’s, want ik heb ze gemaakt vanuit de kamer, maar hier stuur ik jullie het weekend mee in …
Terwijl ik gefocust was op de twee reeën die samen een plekje tussen de maïsstoppels hadden gevonden, zag ik vanuit een ooghoek elders in het veld iets bewegen …
Toen ik mijn camera die kant op had gedraaid, zag ik dat er een paar hazen waren verschenen. De reeën waren zogezegd ‘het haasje’, ze moesten hun dis delen met de hazen. En daar hadden ze duidelijk geen enkel probleem mee …
Goed, de democratie heeft gewonnen. Maar progressief Nederland en de sociaaldemocratie hebben – zoals ik hier gisteren al verwachtte – duidelijk verloren. Maar eerlijk is eerlijk, links had in de aanloop naar de verkiezingen ook geen goed verhaal. Rutte heeft dankzij zijn aanpak van Corona de verkiezingen gewonnen, denk ik. En hoe het nu verder moet …? Ik heb geen idee, want theoretisch kan het alle kanten. Ik wacht het af, en ga voorlopig maar weer over tot de orde van de dag. Terug naar de reeën!
Zoals ik gisteren al schreef, gingen twee van de zeven reeën na enige tijd hun eigen weg …
Een stukje verderop ging de reegeit tussen de maïskolven liggen. De bok bleef nog wat dralen en draaide even later wat om haar heen …
Na de vierde foto werd mijn aandacht even afgeleid door iets wat zich elders in het veld afspeelde. Daar kom ik morgen op terug. Toen ik terug draaide naar de beide reeën, lagen ze ontspannen maar attent naast elkaar tussen de maïsstoppels …
Ik sluit dit logje af met de foto waarvan vorige week in twijfel werd getrokken of hij de werkelijkheid liet zien of dat ik hem had gemanipuleerd in Photoshop. Heeft iemand nu nog enige twijfel …?
– wordt vervolgd –
Hoewel ik maandag al gebruik heb gemaakt van mijn democratisch recht om te stemmen, kan ik vandaag niet om de verkiezingen voor de Tweede Kamer heen. Ik vond het een rare campagne in deze verwarrende tijden. Rutte lijkt zijn rol als ‘vadertje des vaderlands’ in crisistijd goed te hebben gespeeld in de campagne. Je weet natuurlijk nooit hoe het uitpakt, de peilingen hebben er wel eens vaker naast gezeten, maar ik heb er geen goed gevoel over. Ik ben bang dat progressief Nederland nog verder weggedrukt zal worden de komende jaren …
Ja, het zijn vreemde en verwarrende tijden, ik heb zelfs een mooi rood kleurpotlood aan mijn stembusgang overgehouden. Maar gelukkig gaat de natuur gewoon zijn gang. Neem nu de roedel reeën die ik onlangs twee keer in hetzelfde stuk maïsland zag lopen. De eerste keer was op de laatste dag van de februariwinter. Ik was gestopt om wat foto’s te maken van de maïsstoppels in de sneeuw. Ik zou net op de reeën inzoomen, toen ze er spoorslags vandoor gingen …
Ruim een week geleden kwam ik opnieuw langs dezelfde akker. Omdat een roedel reeën vaak op dezelfde locatie komt foerageren, liet ik de auto voor de zekerheid rustig in de berm uitrollen. Tussen twee boompjes door had ik mooi zicht op het maïsland, zijraampje naar beneden en turen maar …
In eerste instantie zag ik niet meer dan wat kleine bruine stipjes in de verte. De zoomfunctie van mijn camera liet echter al snel zien dat er opnieuw zeven reeën in het maïsland liepen …
Na verloop van tijd viel mijn oog op twee reeën die zich wat van de rest van de roedel leken af te scheiden. Morgen meer foto’s van dit koppel …
– wordt vervolgd –
Ook zonder aangenaam voorjaarsweer gaat de tijd gestaag voort. Het is intussen alweer bijna drie weken geleden dat ik voor het laatst met mijn fotomaatje op pad was. Jetske nam me die dag mee naar een observatiewand in De Weerribben …
Dit is – of in ieder geval was tot voor kort – het jachtgebied van een ijsvogel. Hoewel ik er al jaren naar uitkijk om eindelijk eens een mooie foto van een ijsvogel te kunnen maken, had die kans zich tijdens onze tochtjes door de Weerribben nog niet eerder voorgedaan …
Een ijsvogel kregen we nog niet meteen te zien. Wel verschenen er een paar niet-alledaagse eenden. Een koppeltje grote zaagbekken paradeerde geruime tijd voor de observatiewand heen en weer …
Op de bovenstaande foto’s zie je mevrouw Zaagbek met haar bruine coronakapsel. Meneer Zaagbek, die op de onderstaande foto’s te zien is, was blijkbaar al naar de kapper van Baudet geweest of zo …
Na verloop van tijd hielden de zaagbekken het voor gezien. In fraai tegenlicht verdwenen ze langzaam uit zicht …
Tegelijkertijd kwam er van rechts een tweede verrassing tevoorschijn, een nonnetje. Net als de grote zaagbek is ook het nonnetje met zijn prachtige tekening een eendensoort die zich hier alleen in de winter laat zien …
Een ijsvogel hadden we intussen nog niet gezien.Omdat ijsvogels dagelijks een aantal verse visjes moeten vangen om te kunnen overleven, is het maar de vraag of ze allemaal de korte, maar krachtige februariwinter hebben overleefd. Achter de observatiewand werd het er gedurende de tijd dat we er zaten overigens ook niet beter op. Rietsnijders die verderop aan het werken waren, deden een geslaagde poging om ons uit te roken …
Tijd om het elders te proberen, maar dat is voor morgen.
Na de paarse krokus is het tijd om zijn gele neefje in het zonnetje te zetten. Achter in de tuin staat een fraai exemplaar dat eind februari beschutting trachtte te zoeken bij een vroege tulp …
De resterende foto’s heb ik allemaal op 2 maart gemaakt. Toen voelde het bij een temperatuur rond de 13 ºC nog bijna aangenaam aan …
Hoe anders is dat nu! De trieste aanblik van dit ‘moaie giele krookje’ na alle regen en wind van de afgelopen week zal ik jullie maar besparen. We zouden tenslotte fleurig het weekend in gaan …
Maak er een mooi weekend van!
Even een moment van rust aan het eind van deze roerige week …
Afanja's Weblog 