Dinsdag heb ik hier al getoond dat het aan de westkant van het Weinterper Skar lekker opschiet met de herinrichting van het gebied. Vandaag een 10-delige diashow van de werkzaamheden aan het nieuwe pad op de heide aan de oostkant. Met tractor en wagen wordt de ene karrevracht zand na de andere aangevoerd, waarna het zandbed met behulp van een rupskraan wordt geëgaliseerd. In ons tuintje zou zo’n vracht zand voor een onoverkomelijke ravage zorgen, hier lijkt het zand keer op keer in het niets te verdwijnen …
Categorie archief: Natuur
Weer een weg weg
“Kom, laat ik eens kijken hoe ver ze zijn met het verwijderen van het wegdek van de Nije Heawei …,” dacht ik vanmorgen na de koffie. Een half uurtje later stond me een verrassing te wachten … het asfalt is gisteren in één keer volledig van oost naar west verwijderd. Nadat eerder al een deel van de oude Opperhaudmare uit het landschap is verwijderd, is ook het oostelijk deel van Nije Heawei nu dus voorgoed verleden tijd. En zo ziet het er nu aan de westkant uit …
Dit is dus de plek waar vandaag precies drie weken geleden een boomwal uit het landschap is gerukt. Ik veronderstelde toen al dat de heide aan de noordkant op deze manier veel mooier op het landschap aan de zuidkant zou aansluiten, zodra de weg en de bermen eenmaal weggehaald zijn. Die veronderstelling lijkt nu wel te kloppen …
Verderop wordt nog hard gewerkt. Daar ben ik vandaag niet aan toe gekomen, want met de zware fotosessie van gisteren nog in mijn benen, liep het vandaag over het nieuwe zandpad dubbel zo zwaar …
Een geheimzinnig huisje
Omdat er in het Weinterper Skar niets te beleven viel, heb ik gisterochtend weer eens een kuier gemaakt in een stukje bos waar ik al geruime tijd niet meer was geweest. Op zeker moment werd mijn aandacht getrokken door iets dat op een meter of drie naast het pad goeddeels schuil ging achter de varens. Voor het geval dat het in het navolgende (staats)geheimen betreft, laat ik een nadere plaatsbepaling zekerheidshalve maar achterwege …
Nieuwsgierig besloot ik eens te bekijken wat dat kon zijn. Dichterbij gekomen zag ik tot mijn verrassing iets dat de vorm van een huisje bleek te hebben …
Een paar stappen verder bleek het inderdaad te gaan om een soort huisje, getimmerd van berkenhout, dat keurig was voorzien van een deur en een raam …
Voorzichtig maakte ik een omtrekkende beweging om het kleine bouwwerk ook even vanaf de andere kant te kunnen bekijken … Er lag iets in, wat was dat …? Uiteindelijk waagde ik me vlak voor het huisje om eens te kijken of ik zo zou kunnen zien wat er in lag. Daar werd ik niet veel wijzer van, en het deurtje was afgesloten met een driecijferig codeslot …
Een driecijferig slot … dan zijn er in totaal 10x10x10 = 1000 combinaties mogelijk … Als ik heel snel zou werken, dan zou ik met 2 seconden per combinatie toch al snel 2000 seconden bezig zijn om alle combinaties te proberen. Poehee, daar zou ik dus toch al gauw 34 minuten werk mee hebben … Een snelle check van de buienradar leerde me dat ik dat er toch maar beter niet kon wagen …
Maar nu dwalen er dus wel continue een aantal vragen door mijn hoofd: “Wat is dit …? Waarom staat het daar …? Wie heeft er neer gezet …? En waarom …?”
Grrrr … daar gaat mijn nachtrust … 😉
We willen naar binnen!
“Hé, boer … schiet ‘ns wat op met hekkelen … d’r komt slecht weer aan …”
“We willen eerder naar binnen vandaag …”
Overleg te velde
Begin februari vorig jaar kon ik hier het heugelijke nieuws melden, dat ik n.a.v. het afsluiten van de Nije Heawei de toezegging heb gekregen dat Staatsbosbeheer bij monde van Pieter Huisman na overleg met Anne Meijer van Project N381 akkoord was gegaan met het plaatsen van een bankje nabij de parkeerplaats aan de oostzijde van de Nije Heawei …
Inmiddels is er ter vervanging van de Nije Heawei een nieuw wandelpad gebaand over de heide aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Om een idee te krijgen hoe dat pad erbij komt te liggen en wat het in de toekomst te bieden heeft, ben ik vorige week – gewapend met camera en viskrukje – eens voorzichtig op verkenning gegaan. Ik ben tot de conclusie gekomen, dat het nieuwe pad best eens een verrijking zou kunnen zijn …
Het zou mooi zijn als er behalve op de toegezegde plek ook halverwege en aan het eind het nieuwe pad een bankje zou kunnen komen, bedacht ik me onderweg. Dat bleek echter wat al te optimistisch gedacht, want vandaag hoorde ik dat er slechts geld beschikbaar is voor twee bankjes. Maar goed, ik ben gewend om een gegeven paard niet in de bek te kijken, en twee bankjes zijn er tenslotte toch meer dan het ene bankje dat me in eerste instantie is toegezegd … 🙂
Hoewel het bepaald geen ‘technisch weer’ was, heb ik vanmiddag een overleg te velde gehad met een delegatie van Project N381 en Staatsbosbeheer over de plaatsing van een paar bankjes. Over het eerste bankje waren we het snel eens, dat komt op de plek waar nu het oostelijke pad en de Nije Heawei elkaar nog kruisen. De plek voor een tweede bankje hebben we nog niet definitief vastgesteld, omdat de boswachter niet echt gelukkig was met een bankje midden op de heide …
Ik zit nu te dubben tussen een plekje aan de oostkant van de heide (de meest zelfzuchtige en gemakkelijkste optie voor mij) en een plekje aan de westkant van de heide. Kijkend naar het totaalbeeld van het gebied, is dat laatste de meest sociale optie. Ik denk, dat ik morgen nog maar eens op verkenning moet … 🙂
Een kleurige trilzwam
Tijd voor wat licht en kleur op deze grijze zondag …
In het Weinterper Skar trof ik deze fraai schimmel aan …
Wat het is …? Verder dan dat het waarschijnlijk een tremella of trilzwam is, kom ik niet …
Maar ik was eerlijk gezegd met alleen de aanblik ook al tevreden … fijne zondag verder! 🙂
Een vliegenvangzwam
Het viel me na de lange, warme zomer niet makkelijk om mijn fotokuiertjes weer op te pakken. Daarom heb ik sinds enige tijd ter stimulering van mezelf een appje op mijn telefoon, dat me er toe aanzet om op zijn minst een half uur per dag flink in beweging te zijn. Dat werkt op zich prima, maar ik heb het deze week ietwat overdreven, vrees ik …
De kunst is altijd om de juiste balans te vinden, en dat valt vaak niet mee. Daarom doe ik het vandaag maar weer eens een dagje rustig aan met een paar foto’s die ik eind oktober heb gemaakt in het toen nog lekker zonnige herfstbos bij Heidehuizen …
Om dergelijke laag bij de grondse macro’s te kunnen blijven maken, heb ik sinds het voorjaar altijd een superlicht aluminium viskrukje in de auto liggen. Het regelmatig doen van gymnastische kniel- en hurk tijdens een fotokuiers vergt onnodig veel kracht en energie. Wie niet sterk is moet maar weer slim zijn …
En dan nog even over de foto’s: ik weet natuurlijk ook wel, dat dit een porseleinzwam is, maar ik vond het met al die vliegjes op zijn kleverige hoed eigenlijk toch ook wel een mooie vliegenvangzwam. Maar kijkend naar de laatste foto, had ik hem eigenlijk net zo goed pompeblêdzwam kunnen noemen … 🙂
Afanja's Weblog 