Vorige week liet ik hier een fleurig en kleurig bloementapijt van krokussen zien, dat over één van de plantsoenen in onze wijk lijkt te zijn gedrapeerd …
De krokussen in ons tuintje staan er een stuk minder florisant bij, er is maar een handjevol tot bloei gekomen …
Het maken van overzichtfoto’s zoals bij het plantsoen heeft dan ook geen enkele zin …
Maar door ze één voor één door de macrolens te bekijken, zijn ze stuk voor stuk toch wel de moeite waard …
Begin april kwam ik tussen Nij Beets en Tijnje langs een dijk waar twee Canadese ganzen mooi in het zonnetje stonden. Nadat ik een paar foto’s van ze had gemaakt, nam ik me voor om deze foto’s te bewaren voor half april …
Half april is namelijk de tijd dat Fryslân in 1945 werd bevrijd, en daarbij speelden Canadezen een belangrijke rol. Nadat Appelscha op vrijdag 13 april 1945 als eerste Friese dorp in handen kwam van de geallieerden, rukten The Royal Canadian Dragoons (1st Armoured Car Regiment) gesteund door de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten (NBS) in hoog tempo verder op naar het noorden. Met veel tegenstand kregen de bevrijders niet te maken, de meeste Duitsers die nog in Fryslân zaten, waren op de vlucht. Helemaal zonder schermutselingen verliep het overigens niet …
Terwijl de inwoners van het ten zuidoosten van Drachten gelegen Ureterp zich opmaakten voor de bevrijding, vond daar op 14 april 1945 nog een gevecht plaats tussen leden van de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten en de laatste terugtrekkende Duitse soldaten. De overmacht van de Duitsers was te groot, waardoor de manschappen van de Binnenlandse Strijdkrachten zich terug moesten trekken. Gelukkig klonken er korte tijd later enkele zware schoten en rolde er een aantal Canadese tanks Ureterp in. Met hun zware wapens wisten de Canadezen het verzet van de Duitsers al gauw te breken, waarna ze meteen doorstootten naar Drachten …
Drachten werd korte tijd later zonder noemenswaardige incidenten ingenomen door de geallieerden, die hun tocht meteen voortzetten in noordelijke en westelijke richting. De laatste Duitse tegenstand van betekenis op Friese bodem was uiteindelijk bij de Afsluitdijk. Na een hevige strijd gaven de Duitsers zich daar op 18 april over. De provincie was -op de eilanden na- bevrijd. Op 11 juni verlieten de laatste Duitse troepen de Waddeneilanden en waren Fryslân en Nederland weer echt helemaal vrij …
Op www. archieven.nl trof ik een filmpje aan, dat een impressie geeft van de bevrijding van Drachten in april 1945. De Canadezen trekken de stad in, toegejuicht door de bevolking. De inwoners vieren de bevrijding met een bevrijdingsoptocht, vlagvertoon en een feestelijke bijeenkomst in het sportstadion met toespraken, muziek en samenzang: Bevrijding Drachten april 1945, 04-1945
De afgelopen weken was er in ons land sprake van een ware invasie van sijsjes. Tijdens de trektocht naar hun noordelijker gelegen broedgebieden bleven ze in afwachting van warmer weer enige tijd in ons land hangen. Ook in ons tuintje lieten de mooie geel-zwarte vogeltjes zich in maart en begin april regelmatig zien. Op 28 maart liet ik hier al een serie foto’s van het sijsje en zijn meisje zien, terwijl ze zich tegoed deden aan de pinda’s. Vandaag zonder verder commentaar nog wat foto’s van een paar sijsjes in de hazelaar …
Een week of twee drie later dan te doen gebruikelijk zijn verschillende plantsoenen in Drachten in de afgelopen week weer voorzien van een kleurig bloementapijt van krokussen. Om het begin van het voorjaar ook in dit opzicht niet ongemerkt voorbij te laten gaan, heb ik gistermiddag wat plaatjes geschoten van de bloemenzee aan de Overstesingel. Verder commentaar lijkt me overbodig, en dat komt me eerlijk gezegd wel goed uit. Kijk maar gewoon even mee …
Van fotokuiertjes zal deze week wel niet zoveel komen, want ik zit momenteel weer in precies hetzelfde schuitje als vorig jaar rond deze tijd. De MS is de laatste tijd sluipenderwijs weer behoorlijk actief. De gevolgen: opnieuw een forse afname van de kracht in mijn benen, vrijwel voortdurend krampende spieren in mijn bovenbenen en weer die allesoverheersende vermoeidheid, die zich o.a. uit in een gebrekkig concentratievermogen. Voorlopig ga ik er maar vanuit, dat ik in de loop van mei mijn balans weer zal hervinden. Zo ging het vorig jaar tenslotte ook. Meer ga ik er derhalve ook niet over zeggen, rustig aan en lekker slapen is eerst het motto. Dus als jullie me eens een dagje missen, dan weet je wat er aan de hand is …
Omdat het vanmiddag opnieuw mooi zonnig weer was, heb ik wel even een ritje gemaakt. Zo lang ik de drukte wat vermijd is dat prima te doen. Belangrijkste doel van dit ritje: mijn eerste grutto van dit jaar spotten en fotograferen, want die ontbreekt tot dusver nog in mijn voorjaarscollectie van 2013 …
Terwijl ik in de buurt van Earnewâld rustig voort tufte, zag ik een fazant lopen. Nu gebeurt dat wel eens vaker, maar meestal tref ik ze om de een of andere reden in een tegenlichtsituatie aan. Dit exemplaar stond nu eens een keer heel mooi in het door cirruswolken gefilterde zonlicht, en hij bleef ook nog even keurig poseren, totdat ik een paar foto’s had gemaakt. Daarna verdween hij weer in het struweel …
Op dat moment hoorde ik door het open raam de roep van een aantal dichterbij komende grutto’s. Omdat uitstappen vanuit onze tegenwoordig eigenlijk wat te lage bolide niet altijd even makkelijk gaat, restte me slechts één kansje om een foto te maken van een drietal van de overvliegende grutto’s. Daarna had ik het nakijken. Een scherpe foto heb ik er niet aan overgehouden, vandaar dat ik er maar even een bewerking op los heb gelaten, dan lijkt het toch nog wat. Belangrijker is dat ik mijn eerste grutto’s van dit jaar nu in elk geval heb gezien en gehoord. Die foto komt nog wel. En laten we wel zijn … die fazant in zijn glanzende en kleurrijke tenue, dat is toch een cadeautje! Mijn dag was weer goed …
Nee, ook na deze op veel plaatsen recordkoude aprilnacht is het nog zeker geen rokjesdag …
Toch wil ik jullie op deze zonnige dage een blik gunnen onder een paar opwaaiende rokjes …
’t Kan geen kwaad, want het zijn maar sneeuwklokjes … 😉
Hoewel ik sinds woensdag niet meer in het nestje heb gekeken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met de jonge merels beter gaat dan met mij. Ik kan al een paar dagen mijn ene been maar met moeite voor het andere krijgen, maar van dergelijke beperkingen hebben pa en ma merel gelukkig geen last …
Terwijl ma merel waarschijnlijk elders op zoek was naar voedsel voor haar kroost, scharrelde pa aan het begin van de middag wat in de tuin rond. Toen hij daar niets van zijn gading kon vinden, vatte hij post op de deurpost van de schuttingdeur, vanwaar hij de omgeving nauwlettend in de gaten hield …
Waar ze het allemaal vandaan haalt, ik heb geen idee, maar korte tijd later arriveerde ma merel weer met een snavel vol lekkere hapjes. Op haar beurt ging ook zij eerst achter in de tuin zitten om te kijken of de kust veilig was, voordat ze naar het nestje in de klimop vloog …
Daar steeg meteen weer een luid gepiep op toen ma haar traktatie presenteerde. Als de wind het één dezer dagen eindelijk eens laat afweten, dan zal ik videocamera eens een tijdje op het statief op het terras zetten. Spectaculaire beelden zal dat niet opleveren, daarvoor zit het nest te diep verstopt in de klimop, maar het gepiep van de jongen is wel de moeite van een opname waard …
