Donderdagmiddag ontdekte ik de eerste bloeiende krokus in ons tuintje.
Vorig jaar bloeiden de eerste krokussen in ons tuintje in de eerste week van maart en twee jaar geleden bloeiden ze pas half maart.
Nu maar hopen dat het arme ding niet verzuipt de komende dagen …
Begin deze week had ik hem al eens zien rondscharrelen in de buurt van Earnewâld, maar toen kon ik hem niet goed voor de camera krijgen. Vandaag lukte dat wel: de earste earrebarre fan it jier, oftewel in goed Nederlands: de eerste ooievaar van het jaar …
Omdat de paalnesten bij de wat verderop gelegen gaswinningslocatie allemaal nog leeg waren, vermoed ik dat dit vermetele exemplaar de voorspellingen omtrent de nakende horrorwinter aan zijn laars heeft gelapt en hier lekker is gebleven …
Omdat hij vrij ver van de weg heen en weer paradeerde, heb ik de foto’s wat bij moeten snijden. Toch wilde ik ze jullie niet onthouden, want zo vaak zien we hier tenslotte half januari geen foeragerende ooievaar rond stappen …
En opnieuw is het een grijze en winderige dag. Ik waag me ook vandaag weer niet aan een kuiertje, want er valt momenteel in bos en veld toch maar weinig te zien. Het lijkt me beter om mijn krachten te sparen voor het weekend. Om toch even wat frisse lucht op te snuiven en even wat te bewegen, heb ik rond het middaguur even wat in de tuin rondgescharreld …
Met een temperatuur van ruim 9 graden is het ook vandaag weer allerminst koud. De natuur lijkt zich op verschillende fronten aan te passen aan het zachte weer. Dinsdag zag ik in de omgeving van Earnewâld een ooievaar in een weiland lopen. Vandaag staan in ons tuintje het eerste sneeuwklokje en de campanula gebroederlijk naast elkaar te bloeien. Het is een vreemdsoortige horrorwinter …
Zo, daarmee heb ik het 500-ste logje op dit weblog toch op een aardige manier kunnen vullen, al zeg ik het zelf … 🙂
Vandaag deel 3 -tevens het slot- van een serie foto’s die om wat voor reden dan ook dit jaar niet eerder op het weblog terecht zijn gekomen.
Na een natte zomer werd het vanaf half september eindelijk weer een langere tijd achtereen droog, en dus kon ik tegen het eind van de maand op mijn gemak even op het terras gaan liggen om deze snuitkever vast te leggen …
Ik heb dit jaar maar weinig paddenstoelen gefotografeerd, maar de exemplaren die ik heb gekiekt, mogen stuk voor stuk gezien worden. Daarom verdient ook deze vliegenzwammen die ik half oktober in De Deelen aantrof zo voor de jaarwisseling nog even een plekje …
Het kon weer niet normaal met het weer dit jaar. Na een druipnatte zomer volgde een kurkdroge herfst, waarin het vaak heerlijk kuieren was. De foto hieronder heb ik begin november gemaakt in het Fochteloërveen …
Met een gemiddelde temperatuur die ongeveer 2 graden boven normaal lijkt uit te komen, deed de wintermaand december zijn naam helaas geen eer aan. Behalve dat het erg zacht was, gingen de hemelsluizen ook weer veelvuldig open, zo ook toen we op 5 december over de Wâldwei naar Leeuwarden reden …
Het ziet er niet naar uit, dat we het grijze weertype dit jaar nog kwijt raken. Een kuier onder een heldere winterlucht zit er voorlopig nog niet in. Dat is wel jammer, want in de komende nacht is er weer een kansje op poollicht, maar dan moet het wel helder zijn … 😦
Er rest me weinig anders dan nog maar even door te gaan met het tonen van wat foto’s die het weblog eerder dit jaar niet hebben gehaald.
Eerst maar even een typisch voorjaarsplaatje van een schaap en een lam met nog net zichtbaar wat koeien op de achtergrond …
Op één van de weinige mooie zomerdagen in juni hebben we op Terschelling een tijdje heerlijk aan het Wad gezeten …
In de trieste en regenachtige julimaand was er in ons tuintje niet veel te beleven, af en toe was er een zweefvliegje te zien …
Ook augustus kon de zomer niet meer goedmaken, regelmatig trokken er zware buien over land en water, zoals hier bij het Sneekermeer …
Omdat het ook vandaag weer grijs is en omdat mijn benen nog allerminst jofel aanvoelen, gebruik ik de laatste dagen van het jaar maar om hier wat foto’s te plaatsen, die het weblog dit jaar nog niet hadden gehaald.
Om te beginnen een plaatje van de dobbe in het Weinterper Skar, waar op 29 januari een dun laagje ijs op lag …
Op 24 februari ontdekte Pepijn mijn camera en ondernam hij voor het eerst een serieuze poging om daar een greep naar te doen …
Tijdens een van de filmdagen in het riet in de Weerribben zag ik hier op 23 maart in een flits een otter in het water verdwijnen …
Op 28 april zette ik de eerste waterjuffer van dit jaar op de foto …
Dus … dit zijn de donkere dagen voor de kerst …
Nou, laat ik er duidelijk over zijn, ze bevallen me maar matig, die donkere dagen …
Ik heb vanmiddag nog wel even een ommetje gemaakt, maar ik ben niet zo lang buiten de auto geweest, want het bleef maar miezeren. Onderweg heb ik een paar buizerds kunnen fotograferen. Echt mooie foto’s heb ik daar niet aan overgehouden, daarvoor was het te grijs en te donker …
De eerste foto heb ik gemaakt in de buurt van De Veenhoop.
Nog voordat ik die wat verfomfaaide buizerd nog een keer kon kieken op z’n paal, ging hij er vandoor …
Terwijl ik later op de middag in de buurt van het Weinterper Skar over de parallelweg van de Opperhaudmare huiswaarts reed, zag ik een buizerd aan de overkant van de weg zitten. Ook hier mocht ik in eerste instantie maar één foto van maken …
Dit exemplaar was echter zo vriendelijk om slechts enkele tientallen meters verderop weer op een paaltje neer te strijken. Nadat ik stapvoets rijdend op mijn beurt ook een stuk verderop opnieuw post had gevat, kon ik hem in de herkansing nogmaals vastleggen …
Afanja's Weblog 