Terwijl ik vanuit de fietstunnel bij Nijtap omhoog reed, zag ik op het talud links van de weg eerst een paar grote en daarna een hele serie kleine zwaantjes boven het gras uit steken …
Dat was voldoende reden om de Joiny even aan de kant van het fietspad te parkeren. Zonder pa en ma zwaan te verontrusten lukte het om er een aardige fotoserie van te maken …
Terwijl de skûtsjes de finish naderden, heb ik maandagmiddag aan de picknicktafel bij het Noordergemaal aan de Bûtendiken (kaartje OpenStreetMaps) nog even wat water gedronken en een stukje koek gegeten. Boven it Krûme Gat – de uitloop van het gemaal – waren wat visdiefjes actief …
Een meter of vijf boven het water hangend, werd uitgekeken naar een smakelijk hapje onder de glinsterende waterspiegel. Eenmaal wat gezien, volgde er een duikvlucht naar beneden. Vrijwel iedere keer werd die duikvlucht echter afgebroken voordat de vogel het water raakte. Het leek een visloos dagje te worden …
Ook een passerende grote zilverreiger zag ik een aantal vergeefse pogingen doen om een visje te verschalken. Sneu voor de vogels, maar mijn dag was goed …
Ik had jullie gisteren min of meer jonge zwaantjes beloofd, maar die houden jullie nog even tegoed.
Nadat ik gisteren heb gehoord dat mijn laatste vriend van zo ongeveer het eerste uur een ernstig ongeluk heeft gehad, ben ik even wat ontdaan en stil …
Na twee dagen over begraafplaatsen is het tijd voor wat jeugdigs …
Willen jullie meer of minder jonge zwaantjes …?
De begraafplaats bij Nijtap die ik hier gisteren liet zien, ligt nog geen kilometer ten noorden van Drachten. Tijdens een ritje over onbekende paden ten zuidwesten van Drachten kwam ik enkele dagen later langs de oude begraafplaats van Ald Beets. De begraafplaats bij Nijtap was nieuw voor me, deze begraafplaats ken ik al zeker 50 jaar …
In het verleden heb ik hier al verschillende fotoseries gemaakt, zowel alleen als met Johan en later met Jetske. Zo mooi als ik hem onlangs aantrof, had ik hem echter nog niet eerder gezien. Het is qua onderhoud het tegenovergestelde van de begraafplaats bij Nijtap. Daar was het gras gemillimeters, hier stond het bijna kniehoog. Maar ik vind het prachtig, het past helemaal bij deze echt bijzondere begraafplaats …
Dit is een plek met een rijke historie. In de 11e eeuw is op de plek van de huidige begraafplaats een Rooms Katholieke kerk gebouwd: de Sint Geertruidskerk. In 1889 werd er een nieuwe kerk gebouwd, de Adelskerk die werd gefinancierd door de adellijke families Lycklama à Nijeholt en Van Lynden uit Beetsterzwaag. Om een lang verhaal kort te maken, de Adelskerk is uiteindelijk na blikseminslag in 1984 gesloopt. Op de fundamenten staat sinds 1988 een klokkenstoel. Daar omheen ligt een keur aan oude graven …
Hier liggen teveel beelden en verhalen om snel even te bespreken. Ik kom er op enig moment zeker nog op terug.
Zoals ik al schreef, ben ik gisteren weer naar de Jan Durkspolder gereden. Omdat het weerbeeld een stuk vriendelijker was dan vorige week maandag, ben ik ditmaal op de Joiny gegaan. Dat laatste had Ria niet verwacht, vertelde ze, nadat we elkaar hartelijk hadden begroet en Ria de Joiny had bewonderd …
Ria en ik hebben elkaar leren op Bluesky. Een paar jaar geleden hebben we eens samen een kuier in de Ecokathedraal gemaakt. Nu Ria een weekje vakantie heeft in Fryslân leek het haar leuk om weer eens wat af te spreken. En zo zaten we gistermorgen rond half elf in de grote vogelkijkhut. Terwijl we uitkeken over de plas, praatten we wat bij over de ditjes & datjes des levens.
Buiten de hut was het stil, de meeste vogels bleven ver weg. Maar ach, het was mooi weer en we zaten lekker in de buitenlucht. Het was trouwens niet eens zo warm in de hut. De noordoostelijke wind blies dermate fris naar binnen, dat we allebei toch maar even een extra vestje hebben aangetrokken …
Na een uurtje hielden we het voor gezien in de vogelkijkhut. Ria stelde voor om nog een stukje de polder in te gaan. Daarbij kon het vest al direct weer uit. Vanaf de Geau trokken we wandelend en rollend in noordelijke richting naar de kleine vogelkijkhut. De Joiny weerde zich kranig in het oneffen terrein en hij paste net over een smal houten bruggetje.
Een dagpauwoog deed onderweg zijn best om de show te stelen. Rond de kleine vogelkijkhut was het zo mogelijk nog stiller dan rond de grote hut. Een oeverlibel die regelmatig naar zijn plekje op een takje terugkeerde moest de show daar redden …
Tot slot wandelden we samen nog een stukje over het zandpad de Geau tot aan het bruggetje nabij de Krúsdobbe. Het was gezellig geweest, maar daar bij het bruggetje scheidden onze wegen voorlopig weer tot een volgende keer. Ria liep over de Geau terug naar haar auto om nog wat in de omgeving rond te zwerven. Ik zette via het fietspad en de fiets- & voetgangerspont De Grietman Eco koers naar huis.
Vorige week maandag heb ik een ritje naar de Jan Durkspolder gemaakt. Het was zwaar bewolkt, en er stond een stevige wind. Maar met een temperatuur net boven de 20°C was het zeker niet koud …
In en rond de vogelkijkhut was het stil, Er zwommen een paar eenden en een handjevol grauwe ganzen in de buurt van de hut. Verderop zaten een paar lepelaars en een grote witte reiger. Maar het mooist vond ik toch de bloemenpracht in de bermen langs de Westersânning …
Vandaag ga ik er nog eens naar toe. De lucht is een stuk helderder dan vorige week en het zou wel eens wat warmer kunnen worden. Ditmaal hoop ik er een bekende van Bluesky te treffen, die ik een paar jaar geleden eens heb getroffen in de Ecokathedraal.
Afanja's Weblog 