Het was mistig toen ik gistermiddag van huis ging, heel mistig. Daarom besloot ik een route te kiezen waar nog wel eens een roofvogel langs de kant van de weg zit. Ik heb namelijk het idee, dat torenvalkjes en buizerds vaak wat langer op hun paal blijven zitten als het koud, miezerig en mistig is. Mogelijk heeft dat te maken met de hoeveelheid energie die ze met dit weer verbruiken. Hoe dan ook, dat idee bleek gistermiddag weer eens te kloppen, want behalve de poepende torenvalk kreeg ik ook nog een buizerd voor de lens …

Onlangs stelde iemand me weer eens de vraag hoe het me toch zo vaak lukt om een torenvalk of een buizerd op de foto te krijgen. Wel, in feite is er maar één manier om een torenvalkje of een buizerd op de foto te krijgen. De meeste successen behaal ik door in bedaard tempo over plattelandsweggetjes te rijden en scherp te letten op de dampalen in de verte. Zodra ik een vogel op een paal zie staan, laat ik de auto rustig uitrollen, totdat ik het doelwit goed in beeld kan krijgen. Zo ging het gisteren zowel met de torenvalk als met de buizerd, die ik ongeveer 20 minuten later zag zitten …

Vaak maak ik eerst al op enige afstand een foto door de voorruit van de auto. Als de vogel daarna nog niet is gevlogen, laat ik de koppeling rustig opkomen om voorzichtig wat dichterbij te komen. Afhankelijk van de plaats waar de vogel zit, laat ik nog tijdens het uitrollen het linker- of rechterraam van de auto naar beneden zakken en positioneer ik de auto zo, dat ik zo makkelijk mogelijk gebruik kan maken van het geopende raam …

Het torenvalkje zat gisteren aan de rechterkant van de weg. Dat is in principe de moeilijkste kant, omdat je de auto bijna dwars op de weg moet zetten om de vogel door het geopende raam te kunnen fotograferen. Gistermiddag had ik geluk, omdat ik de auto bijna naast de paal met de torenvalk kon parkeren. De buizerd maakte het me wat makkelijker. Hij zat aan de linkerkant van de weg, zodat ik hem goed in beeld kon krijgen door de auto al tijdig netjes aan de rechterkant van de weg in de berm te laten uitrollen …

Voorzichtig leunde ik met de camera naar buiten om een paar foto’s te maken. Vrijwel meteen reageerde de buizerd op het geluid van de camera. Vaak is het dan meteen afgelopen, omdat de vogel zich verheft van zijn paal. Deze keer verliep het anders. De  buizerd keek me eens aan, waarna hij zijn kop rustig weer weg draaide …

Dat gaf mij de kans om nog voorzichtig een paar meter dichterbij te komen. De buizerd keek eens naar rechts … hij keek eens naar links …

Toen pas ging hij er vandoor als een schim in de mist. Ik vond het prima, want ik had de buit binnen!
Ik kon hem zelfs nog even in zijn vlucht vangen, dat ik daarbij last had van de voorstijl van het autoraam is jammer, maar het is niet anders. Op een kopie van de foto heb ik die donkere streep intussen weggepoetst, maar ik heb besloten om toch het origineel maar te publiceren, omdat een dergelijke foto ook bij de jacht hoort …

Zie je een buizerd of een torenvalk nu eens wat aan de late kant en/of rijd je eigenlijk net wat te snel, trap dan niet meteen op de rem voor een snelle stop, want dan is de vogel gegarandeerd gevlogen. Gewoon doorrijden en een stuk verderop even keren is het motto. Daarna begint het verhaal opnieuw met een rustige, stapvoetse benadering …

Tot slot nog even een opmerking over de foto van de poepende torenvalk. Dat ik dat moment zo fraai op de foto heb gekregen is puur toeval. Ik was in de veronderstelling dat hij overeind kwam om weg te vliegen, en ik hoopte hem met gespreide vleugels te vangen. Daarvoor was ik even later net wat te laat, maar ik was met deze toevalstreffer uiterst tevreden.  🙂