Hij zat nog vrij ver weg, maar met wat zoom kon ik hem toch aardig in beeld vangen …
Gisteren zag ik de eerste lepelaar van 2022 in de Jan Durkspolder …
Het was ook zo ongeveer de enge bezienswaardigheid gisteren …
De eerste lepelaar
Categorie archief: Vogels
Nazorg bij de merels
De meest brutale jonge merel ging al snel op verkenning. Aan het eind van de ochtend zag ik hem nog net even op de schutting naar de buren van nummer 9 staan. Een moment later zag ik hem daar naar beneden fladderen. In het rommelige hoekje daarachter zou hij eerst wel even veilig zitten …
De jonge merel die ik het eerst in beeld had gekregen, bleef rustig in de haagbeuk zitten wachten tot hem weer wat werd gebracht. Na verloop van tijd werd hij door pa in de richting van de bamboe gelokt. Nummer drie zat daar al een tijdje, die had een mooi plekje op het egelhuis gevonden. De laatste jonge merel bleef tot ver in de middag op het nest zitten …
Het was maar goed dat ze eerst allemaal wat in de buurt bleven. Buiten onze tuin was de situatie af en toe ronduit dreigend. Alsof ze geroken hadden dat er jonkies zijn, verschenen er meteen op dinsdagochtend al een kraai en een paar eksters in de tuin van de buurvrouw scheef achter ons. Zowel die vogels als één van de katten van de buren – een echte jager – heb ik de afgelopen dagen al meermaals weg moeten jagen …
Ik sta er echter niet alleen voor. Ook de ouders zijn voortdurend attent. Zodra er echt gevaar dreigt, kondigt pa of ma merel dat meestal luidkeels aan. Na de luide en strijdvaardige alarmfase lijken ze met een zachtere roep een jong naar een veiliger plekje te dirigeren …
Het nestje in de pergola boven de vijver is intussen leeg. Maar het is nog niet vergeten en verlaten. Regelmatig zie ik één van de merels er nog in duiken. Deze eerste leg was erg vroeg, wie weet, misschien wordt er binnenkort nog eens gebruik van gemaakt …
De merels vliegen uit
Toen ik dinsdagochtend tussen de buien door even de tuin in liep, werd ik verrast met de aanblik van een bijzonder vogeltje in de haagbeuk … de eerste jonge merel …
Op zo’n moment is het handig dat ik (vrijwel) nooit zonder mijn camera de tuin in ga. Nu kon ik meteen een foto maken van het eerste jonge mereltje, dat kennelijk zojuist was uitgevlogen …
Al snel verscheen pa merel op de schutting met een snavel vol vette wormen. Daar wist het kleine ding wel raad mee. Op de foto rechtsonder lijkt meneer merel dat niet echt op prijs te stelen …
Zo bleef dat maar doorgaan die dag. Korte tijd later kreeg dit jong alweer een fris maaltje. Mevrouw merel had ik inmiddels tussen de bamboe zien duiken, blijkbaar zat daar ook een jong …
Na verloop van tijd vond pa merel blijkbaar dat het jonkie wel lang genoeg stilletjes op zijn tak gezeten had. Stukje bij beetje lokte hij het vogeltje omhoog, daar kreeg hij zijn beloning …
Drukte bij de merels
Dat de merels weer plannen hadden om in onze tuin te gaan broeden, was in maart al snel duidelijk. Van de transport- en bouwwerkzaamheden voor een nestje heb ik ditmaal echter geen foto’s kunnen maken …
En dat was ook niet verwonderlijk. Toen de merels eind maart wormen en bessen naar onze tuin begonnen te brengen, bleken die regelrecht naar de pergola boven de vijver te worden gebracht. Die slimmeriken gebruikten het nestje van vorig jaar nog eens …
Zelfs toen er op 1 april sneeuw lag bracht de merels vrachten lekkers naar het nest. Daar werden ze steevast met luid gepiep ontvangen …
En er werd niet zomaar wat naar het nest gesleept, hoor. De jongen kregen dagelijks van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat een vers en gevarieerd maaltje voorgeschoteld. Nu eens bessen, dan weer wormen …
En alle arbeid was niet voor niets …
Bij de kikker en de kippen
We begonnen en we eindigden die mooie vrijdag in maart bij Jetske in de tuin. Om half elf ’s ochtends zaten we aan de rand van de vijver aan de koffie met verse cake. Rond vier uur ’s middags deden we dat nog eens, alsof het zomer was …
De ‘harige’ kikker dobberde rustig in het water, aan de andere kant van de vijver en de pomp kakelden de kippen ons vrolijk toe en de prachtige bloemen van de magnolia wuifden zachtjes met gesloten kelken heen en weer. Het was een passende afsluiting van een mooie dag, zoals we die ook ruim 15 jaar geleden ijs en weder dienende al vaak hadden. In dat opzicht is er nog weinig veranderd. Dankjewel, fotomaatje …
Alle begin is moeilijk
Nadat we de nodige foto’s hadden gemaakt van de ooievaars in het bosachtige deel van ‘de Lokkerij’ zijn Jetske en ik enige tijd bij het veld met de paalnesten gaan zitten …
Vooral het geklepper, dat regelmatig opklonk van één of meerdere nesten was fascinerend. Het geklepper begint vaak al, wanneer een partner naar het nest komt vliegen. Na de landing wordt er niet alleen geklepperd, maar ook stijlvol gedanst. Met de snavels dicht bij elkaar tonen de geliefden elkaar hun genegenheid. Het is niet voor niks dat ooievaars monogame partners zijn, die elkaar in principe hun leven lang trouw blijven …
Dat alles bij elkaar vroeg niet alleen om beeld, maar ook om geluid. Tijd voor een actiefilmpje …
Daarmee kom ik aan het eind van dit verrassende bezoek aan ‘de Lokkerij’. Met dank aan mijn fotomaatje!
Zo zie ik ze niet vaak
Tijdens mijn reguliere ritjes zie ik vooral rondom Earnewâld regelmatig ooievaars, maar in zo’n bosrijke omgeving als hier bij ‘de Lokkerij’ zag ik ze niet eerder. De naam ‘Lokkerij’ betekent trouwens niet dat de ooievaars hier naar toe werden gelokt. De naam houdt verband met de familie Lokken, die in de boerderij waarin nu het ooievaarsstation gevestigd is, generaties lang het boerenbedrijf uitoefende. Lokkerij betekent dus: ‘de boerderij van Lokken’ …
Ik vond het fascinerend om te zien hoe de ooievaars daar in het bos bouwmateriaal bijeen sprokkelen om hun boomnesten te bouwen. Dat sprokkelen is één ding, maar dan moet het spul vervolgens ook nog naar huis worden gebracht. Dat betekent in dit geval opstijgen tussen de bomen door, daarna wordt buiten het bos met een wijde boog hoogte gemaakt …
Eenmaal op de juiste hoogte keert de ooievaar met zijn vracht terug naar het bos. Vervolgens is het de kunst om strak tussen de bomen door te manoeuvreren om het bouwmateriaal uiteindelijk netjes af te leveren bij moeder de vrouw op het nest in aanbouw. Er is nog wel het nodige werk aan de winkel voor dit koppel, want meer dan een paar takjes liggen er zo te zien nog niet. Maar ze vliegen af en aan, dus ze doen wel hun best …
De meeste ooievaars op boom- en paalnesten rondom hebben het er beter voor staan. Vooral veel van de oude boomnesten zijn indrukwekkend. Aan veel van die nesten wordt al jarenlang gewerkt, en daar zijn ook al vele generaties uit voortgekomen …
Maar niet iedereen maakt zich even druk om een nest. Dit koppel stond lekker rustig naast elkaar in de zon. Het fundament ligt er, en daar lijkt het nog even bij te blijven. Misschien zijn ze ook nog simpelweg te jong om al aan broeden te beginnen. Je weet ’t niet …
Afanja's Weblog 