Reikhalzende keeltjes

Als jullie het niet erg vinden, blijf ik nog een bij de jonge vogels. Al geruime tijd had ik merels in ons tuintje af en aan zien vliegen met nestmateriaal. Steevast doken ze aan de achterkant van de pergola bij de schutting in de hedera, en daar had ik dan ook al eens vruchteloos gezocht om te zien waar het nestje zat …









En zo ging het de afgelopen week ook met rupsen, wormen en ander voedzaam materiaal. Dat er ergens een nestje met jongen tussen de dichte begroeiing van de klimop moest zitten, was wel duidelijk. Maar waar … Ook het intussen zacht hoorbare gepiep wanneer er verse mondvoorraad werd aangevoerd, bracht nog niet direct duidelijkheid …









Gistermiddag heb ik eens een tijdje zitten kijken wat er nu eigenlijk gebeurde, wanneer één van de ouders in de klimop was verdwenen. Toen werd duidelijk wat er zich afspeelde. De ouders duiken inderdaad aan de achterkant van de pergola in het groen. Daarna lopen ze vanaf het terras gezien al ritselend van links naar rechts het door gebladerte naar de rechterkant van de pergola. Een mooie manier om buurkatten en andere rovers op een dwaalspoor te brengen …









Bijna helemaal aan de rechterkant – bijna boven de steunpaal – zit het nestje. Nadat één van de ouders net weer was vertrokken, heb ik de camera aan het begin van de middag even voorzichtig door het groen bewogen om een paar foto’s te maken van de vier aandoenlijke reikhalzende keeltjes …








Geoorde futen met jonkies

Woensdagmiddag ben ik nog even een keer naar de Kop van Overijssel gereden om wat foto’s en video-opnamen te maken van de laatste werkzaamheden van de rietsnijders dit seizoen. Daar kom ik binnenkort zeker nog eens op terug, nu wil ik wat foto’s tonen die ik na afloop van het bezoek aan de rietsnijders heb gemaakt in de nieuwe natuur bij Wetering-Oost. Vanuit de vogelkijkhut spotte ik tot mijn verrassing al snel weer één van de geoorde futen, die ik hier op 22 april ook al had gefotografeerd …









Plotseling zag ik tot mijn nog grotere verrassing een klein kopje tussen de veren van de fuut opduiken … jawel, ze had een klein geoord fuutje op haar rug …









Korte tijd later zag ik een tweede kopje tevoorschijn komen …









Nog weer even later verscheen ook papa fuut ten tonele met verse mondvoorraad, en dat viel zo te zien goed in de smaak …

(onderstaande foto’s aanklikken om te vergroten)









Zodra het kroost de aangevoerde waar had weggewerkt, verdween papa fuut weer onder water om opnieuw op jacht te gaan …









Mama weerde zich intussen ook goed, want terwijl pa onder water op jacht was, wist zij ook een hapje voor haar kroost te vangen, en dat werd met een gymnastische oefening aan de jongen overhandigd …

(onderstaande foto’s aanklikken om te vergroten)









Kijk eens aan, het ene hapje is nog maar nauwelijks weggewerkt, of daar is pa alweer met de volgende lekkernij …









En zo bleef dat zich maar herhalen … duiken, vangen, afleveren en weer doorgaan. Het was een mooi en vertederend gezicht hoe de jongen keer op keer liefdevol gevoerd werden …









Zo’n drie kwartier later zette ma – zo te zien op verzoek van één van de jonkies – koers naar de zwaluwenwand. Voor mij was dat het sein om er eerst maar een punt achter te zetten. Ik heb er ten volle van genoten …









Mijn fotomaatje is gistermiddag nog even naar de betreffende locatie gereden. Zij had daarbij het geluk om de jonkies zelf volop te zien zwemmen en duiken, voor Jetskes’ beeldverslag van de zwemmende en duikende jonkies: klik hier!



Koude Pasen, jonge merels

Aan het eind van deze koudste maart in een kwart eeuw was er op deze eerste Paasdag voor het eerst sinds enige tijd weer water in onze vijver te zien, de ijsvloer vertoont duidelijk tekenen van slijtage …





Terwijl ik bij de vijver stond, zag ik dat meneer merel achter in de tuin met een snavel vol wormen in de prunus neerstreek. We hadden al enige tijd het idee dat de merels ergens in de klimop tussen onze tuin en die van de buren een nest hadden gebouwd, maar waar het precies zat was nog een raadsel …





Nadat ik een paar foto’s had gemaakt van pa merel, heb ik me strategisch terug getrokken om rustig af te wachten waar hij naar toe zou gaan. Geduld werd hier op prijs gesteld, want de merel dook pas de pergola in nadat hij ervan overtuigd was dat er geen enkel gevaar meer dreigde …





Eerlijk gezegd had ik verwacht dat de wormen wellicht bestemd waren voor het broedende vrouwtje, maar zodra pa merel in de buurt van het nest kwam, hoorde ik een welluidend gepiep tussen het gebladerte. Moeizaam balancerend op het smalle randje met allerminst stabiel liggende stenen aan de achterzijde van de vijver, wist ik even later het vrouwtje op het nest te localiseren. Meer dan de staart en het wakend oog van ma merel is er niet te zien, maar met wat geluk krijg ik de komende week op een zonnig moment wel een kansje om de jongen te kunnen fotograferen …





Kortom: voor ons geen eieren, maar jonge merels met Pasen.  🙂