Zwarte sterns en naderend onweer

De vreemde vogel liet zijn riedeltje nog steeds regelmatig horen vanuit de boom in het rietland. Hij liet zich echter niet zien, daarom besloten we door te lopen naar de vogelkijkhut met de toepasselijke naam ‘Blaustirns’. Het is de Friese benaming voor de zwarte stern, en dat is precies de vogel waarvoor we hier naar toe waren gekomen …

De zwarte stern is een trekvogel die als bedreigd op de Rode lijst staat. Die indruk kregen we zaterdagmiddag gelukkig geenszins. Vanaf het eerste moment dat we in de kijkhut zaten, vlogen er talloze malen zwarte sterns aan ons voorbij. Ik heb er nu eens een keer meer foto’s van kunnen maken dan ik hier nu kan laten zien …

Intussen kwam de bui die we eerder al boven Eastermar zagen hangen, langzaam maar zeker onze kant op. Na enige tijd hoorden we de donder in de verte over de Leijen rollen …

Wat ik niet goed begrijp, is dat sommige watersporters er desondanks voor kozen om het water op te gaan, zoals het motorbootje, of om er op te blijven zoals de kanoërs …

Jetske en ik hadden onze fotografische buit na een half uurtje wel binnen. Een echte duikvlucht om een visje te vangen en het voeren van bedelende jongen hadden we niet te zien gekregen, maar verder was ik zeer content over de medewerking die we hadden gekregen van de sterns. Daar besloten we op te stappen. Misschien konden we nog net voor de bui los zou barsten bij de auto zijn. …

Op de terugweg troffen we halverwege het pad door het riet een paar mensen aan. De man van het stel stond met de fiets aan de hand(!?) naar de boom te kijken. Daar klonk nog steeds het riedeltje dat we op de heenweg ook al hadden gehoord. De in een blauwe trui geklede man dacht dat het om een blauwborst ging.

Hij had hem alleen nog niet kunnen zien, daar bracht hij echter verandering. Behalve een fiets had hij ook een verrekijker meegenomen. Daarmee wist hij de vogel te lokaliseren, vertelde hij even later. Maar hoe goed hij ook zijn best deed om ons het juiste takje aan te wijzen, Jetske en ik kregen hem niet te zien …

Tot slot: hoewel we net niet helemaal droog bleven, waren we mooi op tijd bij de auto voordat de hemelsluizen echt open gingen. 🙂

Tussen de rollen hooi

Nadat ik het veld met de orchissen achter me had gelaten, kwam ik enkele honderden meters verderop aan de zuidkant van het Weinterper Skar langs een weiland met rollen hooi. Waar de boer aan het werk is (geweest), daar valt wat te smikkelen. En dus was er een groepje ooievaars aan het foerageren …

Ze lieten zich niet hinderen of storen door passerende fietsers en voorbij razende tractoren. Deftig voortstappend en zorgvuldig om zich heen spiedend, werden vooral de laagste stroken van het weiland gescand op kikkers en ander lekkers …

Nummer vijf!

Nadat ik het voorjaar de kievit, de grutto, de tureluur en de scholekster al had kunnen fotograferen, kreeg ik vorige week zondag onderweg van Wirdum naar huis ineens een wulp voor de lens. Hij gaf me maar één kans om een foto te maken, meteen daarna ging hij op de wiek.

Maar ik ben er blij mee, want met die ene foto van de wulp heb ik dit jaar de ‘grutte fiif fan de Fryske greiden’, oftwel debig five van de Friese weilanden’, compleet. En dat overkomt me niet zo vaak, want de wulp laat zich in mijn rayon maar weinig zien …

De mussencreche

De uitgebreide daksessie, die ik hier gisteren liet zien, heeft een mooi nestje tot gevolg gehad. Dat werd een maand later duidelijk. Eind mei, begin juni leek onze tuin af en toe wel een mussencreche …

De jongen voelden zich duidelijk meteen thuis in onze tuin. Ze maakten dartel gebruik van de speeltoestellen, zoals hieronder de oude druivenstam. Daar leek al meteen het musje over te worden geoefend …

Het voederhoekje was favoriet. Al dat spelen maakt hongerig, en dan is het fijn als je af en toe een extra hapje krijgt toegestopt van pa of ma …

En dat bijvoeren ging door tot op de speeltoestellen. Het tweetal hieronder voerde een steile wand act op, terwijl ze zich vastklampten aan de lisdoddes van cortenstaal …

Maar al snel gingen de jongen ook zelf op zoek naar voedsel. Nu de grote muur bijna is uitgebloeid, lijken de musjes die uitgebloeide bloemetjes wel lekker te vinden …

Mussen – the making of

Dat er onlangs jonge mussen in de tuin verschenen, verraste me niet. Toen ik eind april op een middag rond vier uur even de tuin in liep, hoorde ik een nogal heftig getsjilp op het dak …

Tussen de zonnepanelen zaten een paar huismussen op de warme dakpannen, die serieus werk maakten van hun gezinsvorming. Vele malen ging het mannetje zogezegd ‘musje over’. Verschillende keren maakt hij daarna een rondje om dan weer opnieuw te beginnen …

Toen de heer mus het na vele rondjes welletjes leek te vinden, was er zo te zien zelfs nog tijd voor een nagesprek. En zo worden jonge musjes dus gemaakt …

  • Videobeelden van de daad volgen nog … 😉

Nieuwe tuinbewoner

Het gaat landelijk nog steeds niet goed met de huismus. In onze tuin is daar echter weinig van te merken. Nadat ik eind april al getuige was van een tamelijk uitgebreide wip van een paar mussen op het dak, heeft een groep jonge mussen deze week de voederhoek in de tuin ontdekt. Dit is één van de jongelingen …