Vanmorgen zat ik al voor de koffie in de tuin om weer wat druppels in beeld te vangen. Meestal is groen daarbij de toonaangevende kleur, maar vandaag heb ik geprobeerd ze wat meer in te bedden in een herfstsfeertje …
Afijn, kijk mee even mee. Let er daarbij ook even op, dat druppels op verschillende manier door planten worden gevangen en tijdelijk vastgehouden. Ik kan me daar elke keer weer over verwonderen …
Gistermorgen heb ik weer eens een tijdje met druppels zitten spelen in de tuin …
Nu de bladeren van mijn favoriete druppelplant bij de vijver zijn verdwenen, moest ik op zoek naar alternatieven …
Ik sluit af met een foto waarop de heksenbol niet alleen in een druppel is te zien, maar ook op de achtergrond …
Er hing een heel klein spinnenweb aan de deurpost van de bijkeuken. Op zich niks bijzonders, want het hangt tegenwoordig in de tuin weer vol met webjes, maar door het tegenlicht schitterden de fijne druppeltjes in het web me tegemoet …
Daar heb ik mijn camera eens lekker pretentieloos op losgelaten …
Van de kijkhut bij de Leijen reden we naar de hut in de Jan Durkspolder. Daar was het zo mogelijk nog stiller dan op en rond de Leijen. En de wolken waren er nog wat donkerder …
Helemaal tegen de oostelijke oever van de plas stonden een paar grote groepen kieviten. De vogels verzamelen zich in deze tijd van het jaar om op te vetten en daarna samen de trek naar zonniger oorden aan te vangen. Een paar maal vlogen de kieviten massaal op. Vaak is dat een teken dat er een grote roofvogel in de buurt is, maar die hebben we niet kunnen ontwaren …
Zodra de vogels weer in het water stonden, keerde de rust in en om de plas terug. Er vloog nog een blauwe reiger voorbij, die een stukje verderop in het water landde. Als in een poging om een naderende bui te ontwijken, trok hij zich terug achter een klein bosje dat aan de westkant van de hut in het water staat. Die poging om droog te blijven is jammerlijk mislukt, vrees ik. Amper een minuut later begon het zachtjes te regenen, en die zachte regen ging al snel over in een hele stevige regenbui …
Zodra het even droog werd, besloten Jetske en ik onze biezen te pakken. Vlak voordat een volgende bui losbarstte, waren we weer bij de auto. Pas toen we ons huis naderden werd het weer droog. We lijken hier een soort abonnement op te hebben, want ons vorige bezoek aan de Jan Durkspolder eindigde op 1 augustus op dezelfde manier …
De zon scheen nog flauwtjes, toen Jetske en ik op de laatste vrijdag van augustus in de auto stapten om even een ritje te maken. Omdat er regen in de lucht hing, besloten we er een vogelkijkhut-dagje van te maken. De eerste stop was bij de vogelkijkhut bij de Leijen …
Terwijl we onze blik over het meertje lieten glijden, viel ons in eerste instantie niets bijzonders op. De enige andere fotograaf die in de hut zat, wees ons echter op het rechterdeel van de laatste restanten van het eilandje. Daar zat een visarend in de boom …
Tijd om even in te zoomen, want de visarend ontbrak tot dat moment nog in mijn foto-archief. Voor onze komst zat er nog een tweede visarend in de boom, maar die was net weggevlogen, vertelde de andere fotograaf. ‘Opgestaan plaatsje vergaan’, zo leek het, want nu verschenen er twee roeken of kraaien in de boom …
Door hinderlijk heen en weer te vliegen en te wisselen van tak, leken de zwarte vogels met hun pesterige gedrag een reactie van de visarend uit te lokken …
De enige reactie die daarop kwam, was dat de visarend een paar maal zijn vleugels uitsloeg. Dat gaf even een mooi beeld van het formaat van de visarend. Wat een vleugels heeft die vogel, hij is duidelijk groter en slanker dan de gemiddelde buizerd …
Omdat deze status quo voorlopig in stand leek te blijven, en er verder weinig te beleven was op de Leijen, besloten wij eens elders te kijken.
Met de onderstaande zonsondergang uit augustus 2004 komt er een eind aan deze korte virtuele vakantie in het departement Lot-et-Garonne. Het was leuk om aan de hand van een aantal foto’s weer even in Franse sferen te verkeren. Maar ook aan virtuele vakanties komt een eind. Vanaf morgen richt ik me hier weer op foto’s die ik in juli en augustus in eigen omgeving heb gemaakt …
Ook in Zuid-Frankrijk is de lucht niet altijd strakblauw. Bewolkte dagen gebruikten we graag om eens een stadje te bekijken. In het departement Lot-et-Garonne kun je veel kleine vestingstadjes vinden, de zogenaamde ‘bastides’. Eén van de mooiste bastides vind ik Monpazier (Google Maps). Veel Franse dorpjes en stadjes bieden van bovenaf een rommelige indruk. Bastides zijn vaak het tegendeel daarvan, zij hebben vaak een strak, rechthoekig stratenplan. Monpazier is daar een schoolvoorbeeld van, dat is goed te zien op Google Maps, maar ook een video met drone-opnamen laat dat mooi zien. Let er daarbij vooral ook op hoe dicht alle huizen en andere gebouwen tegen elkaar aan zijn gebouwd …
