Er hangt en ligt in onze tuin op verschillende plaatsen allerlei voer voor de vogels. Dit koolmeesje leek daar niet genoeg aan te hebben. Hij liet zich onlangs betrappen terwijl hij Aafjes’ tafelstukje op één van de terrastafeltjes aan het plunderen was …
Terwijl mevrouw merel zich gistermorgen in haar frisse ochtendbad wentelde, deed meneer zich tegoed aan de halve appel op de voedertafel …
Zowel de nieuwe voedertafel, die we daar vorig voorjaar hebben ingericht, als het halve appeltje dat er de laatste tijd vaak op ligt, is wel een succes …
Eigenlijk ontbreken alleen de wat fotogenieker winterse omstandigheden nog …
Na mijn eerste ochtendkuier nestelde ik me vanmorgen even op het terras. Niet dat het zulk lekker weer was, dat ik lekker in de zon koffie kon drinken, maar een minuut of wat met de camera in de aanslag bij de vijver zitten, wil nog wel eens lonen …
De voorzienigheid was blijkbaar met me, want ik was nog maar net gaan zitten, toen er twee merels verschenen. De heer merel ging in de voederhoek zitten, waar hij gretig van de halve appel begon te snoepen. Ik koos echter voor mevrouw merel, zij streek bij de vijver neer voor een ochtendbad …
Pas nadat ze enige tijd uitgebreid had zitten poedelen, leek ze in de gaten te hebben, dat ik haar al die tijd op de korrel had. Ze wierp me een afkeurende blik toe en verdween dan in de richting van de prunus …
Na een paar rare weken in Huize Afanja word ik vandaag geplaagd door een soort leegte en plaatsvervangende vermoeidheid …
Oktober vorig jaar kwam mijn moeder na een val in het ziekenhuis terecht. Zodra ze daar weer was opgekalefaterd, kreeg ze een kamer op de Afdeling Revalidatie in een zorg- en verpleegcentrum in Drachten. Daar werd al snel duidelijk dat het niet meer zou lukken om nog zelfstandig te wonen. Drie weken geleden kreeg ze onverwacht snel te horen, dat er een kamer voor haar beschikbaar zou komen in een ander verpleegcentrum in Drachten. En intussen is ze met vereende krachten van mijn broer, mijn zus en Aafje al verhuisd ook, en ze zit daar prinsheerlijk. Door Aafje werd ik daarbij in fysieke zin steeds uit de wind gehouden, meer dan wat administratieve hand-en-spandiensten heb ik daar eigenlijk niet aan bij hoeven dragen. Maar het houd je wel bezig …
Een week geleden kwam daar het plotselinge overlijden van Joep bij. In aanloop naar zijn afscheid heb ik weinig meer kunnen doen dan wat oude foto’s bij elkaar zoeken. Vooral het verdriet van Nils, maar ook dat van Marianne en de beide jongens was en is groot. Maar ze hebben Joep een mooi, intens en waardig afscheid bezorgd. Vandaag is het even tijd voor rust en leegte, de rest komt nog wel …
Wij nemen vandaag afscheid van Joep van Mourik. Joep was in de jaren ’70 een collega van zowel Aafje als mij in bar dancing Jenifeu in Drachten. Maar hij was de laatste jaren vooral Aafjes’ voormalige echtgenoot, vader van Nils en trotse opa van Tijmen en Pepijn. Joep is vorige week zaterdag plotseling overleden op 68-jarige leeftijd …
Ik heb Joep vooral leren kennen als een leuke losbollige DJ. Tijdens één van de reisjes met het personeel van Jenifeu naar de Grolsch Brouwerij in Enschede, liet Joep bij de ingang zien dat hij nog best op één been kon staan. Na afloop van de verplichte rondleiding door de brouwerij en een daarop volgend royaal drinkgelag, was dat voor de meesten van ons een stuk ingewikkelder geworden. Sindsdien zijn we allemaal een stuk rustiger geworden. De laatste jaren dronken Joep en ik samen als trotse opa en grutske pake hooguit af en toe nog eens een glaasje ter gelegenheid van de verjaardag van één van de kinderen of kleinkinderen.
Dag Joep …
Vandaag sluit ik deze korte serie ‘Uit de doka’ af met een tegenlichtfoto die ik in 1994 heb gemaakt in één van mijn favoriete kastelen, de ruïne van Chateau de Bonaguil bij de Franse stad Fumel. Chateau Bonaguil (Google Maps) is wat mij betreft het ultieme voorbeeld van een vrijwel onneembare middeleeuwse burcht …
In de krochten van mijn foto-archief heb ik de afgelopen dagen nog verrassend veel in zwart/wit uitgevoerde vakantiefoto’s ontdekt. Ze zijn niet allemaal het digitaliseren en bewaren waard, maar voor de onderstaande spoorbrug geldt dat zeker wel.
Het is het Viaduc de Garabit, een tussen 1880 en 1885 gebouwde spoorbrug over de rivier Truyère in het Franse Centraal Massief. De brug, die is ontworpen door Gustave Eiffel, heeft een lengte van bijna 565 meter en een hoogte van 122 meter. Omdat de mistral er regelmatig krachtig door het dal blaast, was het gebruik van dikke (betonnen) profielen al op voorhand uitgesloten. Daarom werd voor gietijzer gekozen, net zoals later bij de bouw van de Eiffeltoren. …
Afanja's Weblog 