In weer en wind …
Zon of regen …
Het werk gaat door …
Tagarchief: Druppels
Druppels in ’t groen
Tot afgelopen weekend hadden we hier deze maand alleen op 3 juni een flinke bui met regen van betekenis gehad. Dat was goed tegen het stof, en sindsdien was het weer droog …
Aan die droge periode is sinds zondag een eind gekomen. Een aantal fikse buien – soms gepaard gaand met onweer – heeft de afgelopen dagen ruim 40 mm water in ons tuintje achtergelaten. Maar ach, we zitten nog altijd onder het langjarig gemiddelde …
Gistermiddag ben ik tussen de buien door even een paar maal met de camera de tuin in gegaan. Op zoek naar fotogenieke druppels heb ik me eerst maar eens een tijdje gericht op de lange bladeren van de gele lis. Daar liggen de druppels vaak als mooie glanzende bolletjes op …
Altijd mooi om even met druppels te spelen, omdat er vaak zowel een spiegel als een lens in schuil gaat. Als je goed kijkt, zul je zien dat je behalve weerspiegelingen soms ook mooie kleine doorkijkjes voorgeschoteld krijgt …
’t Schaap met de mooie wimpers
Van voorgaande bezoeken aan ‘de Merelhof’ wisten we dat er regelmatig een koppel koeien graast op het weiland achter ‘de Schaapskooi’, die waren er ook dit jaar weer …
Vorig weekend liepen er in het weilandje aan de voorkant van het landgoed voor het eerst schapen …
Toen we na ons bezoekje aan de hunebedden rond vijf uur ’s middags terugkeerden op ‘de Merelhof’, lagen die schapen daar nog lekker in het laatste zonlicht …
Kleine vliegjes die boven de weide en de schapen rond dartelden, lichtten mooi op in het laatste zonlicht …
Het schaap met nr. 13 viel me vooral op door haar buitengewoon mooie wimpers …
De droogte voorbij
Augustus was tot gisteren met slechts 10 mm regen duidelijk aan de droge kant. Dat is op veel plaatsen intussen wel goedgemaakt. Ook hier regent het sinds gisterochtend vrijwel continue zachtjes door. Hoewel we vergeleken met andere delen van het land met ruim 20 mm regen nog steeds niet mogen klagen, ben ik na twee dagen eigenlijk eerst wel weer even klaar met dat gedruppel. Aafje heeft tenslotte ook deze en volgende week nog vakantie, en die wil nog best wat zon op haar nog bijna lelieblanke huid voelen. Gelukkig lijkt het weer vanaf woensdag weer wat meer zomerse trekjes te krijgen …
Niet mijn zomer
Met de grote temperatuurverschillen van de laatste tijd is het mijn zomer niet. Terwijl de 15 graden vorige week maar amper werd gehaald, zat ik gisteren op zoek naar wat verkoeling bij een temperatuur van 30 graden te puffen op de oever van het Sneekermeer …
En vandaag ligt de temperatuur weer ruim 10 graden lager en daalt er uit een grijs wolkendek al een groot deel van de ochtend gestaag regen in ons tuintje neer …
Als ik donderdag weer wat fit wil zijn en plezier wil beleven aan het skûtsjesilen op het Tjeukemeer, en dat wil ik toch zeker, dan kan ik het vandaag en morgen maar beter weer even heel rustig aan doen, want die grote temperatuurverschillen zuigen me helemaal leeg.
Warm, hè ..!?
Maar even wat virtuele verkoeling dan …?
Ontsnapt aan ’n blooper
“Hé.., de achtergrond van ‘Wat een waar man!’ 🙂 Ik heb de aflevering net nog weer een keer bekeken, Afanja voor z’n weblog aan het werk, het blijft leuk!” Dat was de reactie van boerin Hendrika bij het zien van de foto’s van het Witte Meer, die ik hier afgelopen donderdag liet zien. Die herinnering had ik woensdag ter plekke ook al met mijn fotomaatje gedeeld, en daar voegde ik er nog een tot dusver onbekend gebleven detail aan toe …
Hendrika verwees met haar opmerking naar een programma van Omrop Fryslân TV, waarin ondergetekende in oktober 2007 werd geportretteerd. Weerman Piet Paulusma had indertijd een wekelijks programma getiteld ‘Wat in waar man’ (Wat een weer man). In dat programma werd het weer gecombineerd met een fotowedstrijd. Dat was natuurlijk net wat voor mij, en nadat ik in één van de afleveringen als weekwinnaar uit de bus kwam, kreeg ik de vraag voorgelegd of er voor het programma een portret van mij gemaakt mocht worden …
En zo ging ik op 7 oktober 2007 op pad met een cameraman en een verslaggever van Omrop Fryslân TV. Nadat we bij ons thuis koffie hadden gedronken en er in huis en tuin wat opnamen waren gemaakt, nam ik de mannen mee naar een mooie oude beukenlaan bij Olterterp …
Omdat ik me ook toen al bezighield met macrofotografie, leek dat me een goed plekje om te beginnen vanwege de herfstkleuren en de paddenstoelen die er groeiden. Indertijd was het laag-bij-de-grondse fotowerk nog tamelijk favoriet, omdat ik toen nog een stuk makkelijker door de knieën ging (en vooral ook weer kon opstaan) dan tegenwoordig …
Indertijd maakte ik dan ook aanzienlijk meer foto’s van paddenstoelen dan heden ten dage, want de MS blijft gestaag zijn slopende werk aan mijn lijf voortzetten. De cameraman van de Omrop had er met zijn loodzware camera ook nog geen probleem mee om even diep af te dalen voor een close-up …
Voor een tweede buitenset stelde ik voor om nog even naar het iets verder gelegen Witte Meer te gaan. Nadat ik daar nog het een en ander had verteld over mijn dagelijkse doen en laten, maakte de cameraman nog een laatste shot van het wateroppervlak. En nu kom ik toe aan het nog niet eerder vertelde deel van deze kleine geschiedenis …
Bij mij sloeg op dat moment de vermoeidheid toe, dat was overigens niet zo verwonderlijk, want we waren intussen ook al ruim twee uur bezig geweest. Om vooral mijn benen even wat rust te geven, besloot ik even op één van de balken te gaan zitten, die daar ’s winters aan de rand van de ijsbaan als bankjes dienen t.b.v. het aanbinden en weer losmaken van de schaatsen. Met een korte droge krak brak het uiteinde van de balk af, waarna ik met de benen in de lucht achterover op mijn rug viel. De balk bleek compleet verrot te zijn …
Bij dat alles had ik alle geluk van de wereld. Om te beginnen was het niet erg nat achter het bankje, zodat de schade beperkt bleef tot een nat zitvlak en een paar natte ellebogen. Maar belangrijker nog: de cameraman was op het bewuste moment nog volledig geconcentreerd op zijn shot van het Witte Meer. Lachend keek hij op van zijn camera, toen hij mij zag liggen: “Ooh, wat jammer dat ik dat beeld gemist heb … dat zou een fantastische blooper geweest zijn … ;-)” Daarna schoten beide mannen me overigens keurig te hulp om overeind te krabbelen, waarna we er met zijn drieën nog even hartelijk om hebben gelachen …
Ook verder liep het verhaal goed af. Aafje en ik werden samen met andere deelnemers uitgenodigd voor de prijsuitreiking van de fotowedstrijd op vrijdag 14 december en voor het bijwonen van het live tv-programma ‘Faktor Freed’. Daarna was het nog lang gezellig in de kroeg van Omrop Fryslân …
De hoofdprijs van de fotowedstrijd ging aan mijn neus voorbij, maar met een eervolle tweede plaats voor de onderstaande foto, getiteld “Kleurenexplosie op de grijze dag” was ik dik tevreden …
En dan tot slot nog even het 6 minuten durende portret dat een paar weken later werd uitgezonden in het programma ‘Wat in waar man” …
