Ongeveer halverwege de Hooidamsbrug en het dorp Oudega staat een Amerikaanse windmotor …
Toen ik daar onlangs na mijn bezoekje aan de Headammen langs kwam, stond hij zo mooi afgetekend in het zonnige tegenlicht, dat ik de auto nog maar even in de berm heb gezet om er weer eens een paar foto’s van te maken …
Zoals wel vaker voorkomt, kon ik weer niet kiezen, dat mag u dus zelf doen … 🙂
Aan de voet van een dijkje in de Jan Durkspolder waren twee soepganzen op zoek naar voedsel. Daarbij werden ze gestoord door een aalscholver die plotseling uit de vaart opdook …
Met de kop hooghartig in de nek deden de ganzen de aalscholver uitgeleide naar de overkant van het dijkje …
Met nog wat parelende druppeltjes op zijn kop, ging de aalscholver aan de andere kant van het dijkje weer te water …
De soepganzen hadden zich intussen weer omgedraaid om hun zoektocht naar voedsel voort te zetten alsof er niets gebeurd was …
Toen de wegen vorige week vrijdag weer vrij waren van ijzel en ander ongerief, heb ik even een ritje gemaakt in de buurt van Oudega en Earnewâld. In de Jan Durkspolder heb ik de auto even aan de kant gezet om een groepje soepganzen te observeren, die net waren aangeschoven voor de maaltijd …
Soepganzen zijn afstammelingen van losgelaten of ontsnapte vogels. Hun verspreiding is in 1998-2000 voor het eerst in kaart gebracht. Ze broeden vooral in het waterrijke deel van het land en speciaal in stedelijke omgeving en nabij boerderijen. De vogels nestelen geregeld samen met Grauwe Ganzen of andere ganzen, waardoor allerlei kleurvariaties optreden …
Bron: Sovon
Na alle fotokuiertjes van de laatste weken met vele kniebuigingen om paddenstoelen te fotograferen, heb ik het me gisteren maar eens wat makkelijker gemaakt …
Ik heb mijn uitje van gisteren beperkt tot het maken van een ritje door het weidegebied ten westen van Drachten. Een paar maal heb ik een tussenstop gemaakt om even de benen te strekken en wat uit te waaien …
Tussen Aldeboarn en De Deelen heb ik de eerste ganzen gefotografeerd, die hier de afgelopen dagen zijn neergestreken om de winter in de grazige Friese weilanden door te brengen …
Attent als ze altijd zijn, schuifelen de ganzen verder het weiland in zodra er een auto stopt op de weg naast het weiland. En dan hoeft er maar weinig te gebeuren of de hele meute gaat de lucht in …
Na een korte rondvlucht strijken de ganzen over het algemeen al snel weer in één van de omringende weilanden neer. Dit zal hier de komende maanden weer een vertrouwd beeld zijn …
Nadat ik een fotokuiertje had gemaakt in De Deelen, stopte ik op de terugweg nog even bij een petgat waar wat brandganzen op het water dobberden …
Hoewel ik op een flinke afstand van de waterkant bleef staan, werd mijn aanwezigheid al snel opgemerkt door één van de ouders …
De familie werd ertoe aangezet om zo snel mogelijk de wal op te zoeken …
De ouders stonden al snel op het droge …
Voor de kleintjes viel dat nog lang niet mee, maar eentje redde het om naar boven te klauteren …
De andere twee bleven bleven achter in het water … mama … papa …
Pa en ma hielden hun kroost vanaf de walkant nauwlettend in de gaten. Om de rust terug te laten keren, heb ik mijn reis maar vervolgd, hoewel het met dit weer best lekker zou zijn om ook even te water te gaan …
Terugkijkend kan ik niet anders dan zeggen dat vrijdag 5 juni een vreemde dag was. Om te beginnen was het na een fris voorjaar de eerste tropische dag van het jaar. Omdat MS en tropische temperaturen allerminst vrienden zijn, heb ik die dag grotendeels lekker met de airco aan in de auto doorgebracht. De rit voerde me o.a. langs ooievaarsnesten waar vliegoefeningen werden gedaan, Friese paarden in zon en schaduw, een bruidspaar in wit, roze en rood en een machtige mooie trike …
Maar het eerste wat ik die dag voor lens kreeg, was een groepje ganzen die in Nationaal Park De Alde Feanen bij Earnewâld genoeglijk stonden te grazen. In een soort sluipgang schuifelden ze al vretend gestaag door het grasland aan de waterkant …
Regelmatig stak er eentje de kop op om de omgeving eens in ogenschouw te nemen, je weet tenslotte maar nooit wanneer er gevaar dreigt en waar het vandaan komt. Dit groepje ganzen kon gerust zijn die dag, door toevallig op een goede plek te gaan zitten, zijn ze aan de dood ontsnapt …
Een vele malen grotere groep ganzen had op hemelsbreed pakweg 3 km afstand in datzelfde Nationaal Park De Alde Feanen veel minder geluk. In de Jan Durkspolder werden op die vrijdagochtend de eerste grauwe ganzen gevangen en vergast. Drijvers in boten en te voet leidden de vogels naar een vangkraal. Daarna werden de ca 1.000 ganzen vergast met CO2. De provinciale vereniging voor natuurbescherming ‘It Fryske Gea’ – waar ik nota bene (nog) lid van ben – voelt zich gedwongen dit middel in te zetten omdat andere middelen te weinig effect hebben, stelt directeur Henk de Vries.
Ik zat net in alle rust lekker in het zonnetje op het bankje aan de Geau in de Jan Durkspolder …
Plotseling hoorde ik achter me een enorm geraas en gesnater van vele honderden opvliegende ganzen …
De winter – voor zover daar al sprake van was – ligt dan wel achter ons, van de ganzen zijn we zo te zien nog lang niet af …
Enkele ogenblikken later was de rust teruggekeerd, zodat ik me weer ongestoord in het zonnetje kon koesteren …
Afanja's Weblog 