RIET, en zo doen ze ‘t

Mijn fotomaatje (en gids in het rietland van de Weerribben) Jetske verraste mij onlangs met een prachtig cadeau. Op 28 mei was ze met vele rietsnijders en andere ingezeten van de Weerribben uitgenodigd voor de presentatie van het boek “RIET, en zo doen we ‘t” in het Kalenberger Gemeenschapshuis. Op haar weblog heeft Jetske uitgebreid verslag gedaan van deze feestelijke presentatie

160624-1644x

Foto: Susan Oosterlaar

Schrijfster Aletta Jongschaap en fotografe Susan Oosterlaar, allebei woonachtig in het midden in Nationaal Park Weerribben-Wieden gelegen Kalenberg, hebben in het boek in woord en beeld ruim 70 rietsnijders geportretteerd, die in de periode 2011-2015 werkzaam waren in de Weerribben. Maar er is meer, want er wordt ook uitgebreid aandacht geschonken aan het ontstaan, de ontwikkeling en de huidige situatie van het gebied rond Kalenberg/Hoogeweg (de Weerribben). Zoals het een goed RIETboek betaamt, is er daarnaast natuurlijk veel aandacht voor het ambacht van het rietsnijden en het proces van de verwerking van het riet, voordat het naar de dakdekker gaat. Dit mooie, in kleine oplage uitgegeven boek is gebonden, full color met harde kaft (30 bij 23 cm) en telt net geen 290 bladzijden, waarvan ongeveer 200 pagina’s met prachtige foto’s en 90 pagina’s tekst …

160624-1645x

Foto’s: Susan Oosterlaar

Zoals op bovenstaande en onderstaande foto’s te zien is, zijn in dit prachtige standaardwerk over de rietcultuur in de Weerribben ook twee pagina’s toebedeeld aan Klaas Pen en zijn schoonzoon Klaas-Jan, de rietsnijders die al sinds december 2009 regelmatig op mijn weblog voorbij komen. En dat zal – ijs en weder dienende – ook in winter en voorjaar van 2017 vast wel weer het geval zijn. Het RIETboek zal daarbij vast nog wel eens van pas komen als welkom naslagwerk. Jetske, ook via deze weg nog eens hartstikke bedankt voor dit prachtige cadeau, dat ongetwijfeld nog lang zijn waarde zal houden …

160624-1646xFoto’s: Susan Oosterlaar

Ik sluit mijn serie over de rietoogst van 2016 af met een korte video, waarin nogmaals te zien is hoe het binden van het riet tot bossen met een omvang van 46 cm in zijn werk gaat. Om aan te sluiten bij de eerder gemaakte fotoserie, heb ik ook de video geconverteerd naar het wat sfeervollere zwart-wit …

Overstekende ganzen

Vanaf het punt waar de vogelkijkhut met de poëtische naam “Twitterhut” aan de zuidkant van de nieuwe natuur bij de Wetering Oost staat, hebben Jetske en ik nog even een ommetje gemaakt naar de noordkant van het gebied. Als je heel goed kijkt, kun je daar vandaan nog net de vogelkijkhut aan de andere kant van het gebied zien staan …

160422-1405x

Het gebied wordt hier doorsneden door de A.F. Stroïnkweg, een lange, smalle dijkweg, die door sommigen als een uiterst hinderlijk obstakel in het landschap wordt ervaren …

160422-1418x

Vooral ganzen zijn helemaal niet zo blij met die weg. In de korte tijd dat we daar stonden, hebben we diverse ganzenfamilies de weg van noord naar zuid – voor de kijker van links naar rechts – zien oversteken …

160422-1408x

Op de kop van de dijkweg is het allemaal nog goed te doen voor de ganzen, er is gelukkig maar weinig verkeer en het talud is er niet al te steil …

160422-1409x

Halverwege het talud aan de zuidkant wordt het echter vooral voor de kleintjes toch even lastig, want daar is het talud knap steil. Gelukkig doet mama even voor hoe je je schrap moet zetten …

160422-1414x

Uiteindelijk komt het hele spul heelhuids aan de waterkant, zonder dat de kleintjes naar beneden zijn gerold. In volmaakte slagorde zwemt het ganzengezin de vrijheid tegemoet …

160422-1415x

O ja … en dan nog even over die roerdomp … We hoorden zijn klaaglijke roep luid en duidelijk, hij zal vast niet ver weg in het riet hebben gekregen, maar we kregen hem helaas niet te zien … Volgende keer beter!    🙂

Vederlicht en zijdezacht

Gisteren liet ik hier een foto zien van de overzwaluwenwand, die ik vorige week heb gemaakt vanuit de vogelkijkhut bij Wetering Oost, vandaag zal ik daar eens wat verder op inzoomen …

160422-1348x

Met het blote oog is het vanuit de hut niet te zien, maar wie een verrekijker op de wand richt – en welke vogelaar heeft die nu niet bij zich – zal zien dat er een gedicht van de dichteres Heleen Bosma op de wand staat:

Vederlicht is onze ziel
van dons en zijdezacht
wij zijn een stipje in het zwerk
een knipoog naar de zwaartekracht

160330-1254xx

Veel waren het er niet toen wij in de vogelkijkhut stonden, maar het lukte op een bepaald moment toch om een paar voorbij flitsende oeverzwaluwen op de foto te zetten …

160330-1306x

Verderop in het gebied zit een meeuwenkolonie en daar schijnen ook de eerste purperreigers te zijn gesignaleerd. Naast diverse andere vogels die er hun domicilie hebben, weten Jetske en ik intussen uit eigen ervaring dat ook de roerdomp er een plekje heeft gevonden …

160330-1302x

Hoe wij dat weten van die roerdomp …? Wel, we hebben nog even een ommetje gemaakt langs de overkant van het gebied. Morgen wat foto’s vanaf het punt waar hieronder het rode pijltje staat … en daar hoorden we luid en duidelijk de misthoorn van de roerdomp …

160330-1308xx

Geoorde futen bij de Twitterhut

Nadat Jetske en ik ons van onze fotografische plicht bij de rietsnijders hadden gekweten en we daar ook nog van een smakelijke lunch hadden mogen genieten, waarvoor nog hartelijk dank, stelde ik Jetske voor om nog even naar de vlakbij gelegen vogelkijkhut ‘de Twitterhut’ bij de Wetering Oost te rijden …

160422-1339x

Net als bij de hier eerder beschreven waterberging bij Wetering West, is landbouwgrond hier in de afgelopen jaren veranderd in nieuwe natuur die dienst doet als waterberging. Of is het andersom …? Hoe dan ook, een stukje vóór de vogelkijkhut is een grote betonnen wand voor oeverzwaluwen in het water geplaatst …

160422-1351x

Voor die wand en de weinige oeverzwaluwen die er op dat moment rond vlogen, had ik al snel geen aandacht meer, want vlak voor de hut zwommen een paar geoorde futen rond …

160422-1345x

Deze prachtige, vrij kleine watervogels met hun rode ogen en de goudgele oorpluimpjes aan weerszijden van de kop had ik nog niet eerder kunnen fotograferen. De ingeving om hier nog even naar toe te gaan, bezorgde me dus nog een paar foto’s waar ik erg blij mee ben …   🙂

160422-1346x

Het lossen van ’t riet

Na een ritje van ongeveer 6 km is de thuisbasis van de rietsnijders bereikt en kan de lading riet worden gelost om voor verdere verwerking te worden opgeslagen in de loods. Ook hier heeft de mechanisatie zijn intrede gedaan, want vrijwel meteen komt Klaas-Jan met een heftruck uit de loods tevoorschijn, waarmee hij de zware rollen met riet van de wagen haalt om ze vervolgens netjes op te stapelen in de loods …

Deze slideshow vereist JavaScript.

Als de wagen leeg is en de heftruck weer in de parkeerstand staat, is het tijd om een hapje te eten, en ik kan jullie verzekeren dat dat óók voor fotograferende gasten goed verzorgd is bij de rietsnijders, want brandstof is alles bij dit zware werk. En dan gaan de mannen terug het veld in om de volgende lading op te halen.

Dank voor de gastvrije ontvangst en tot de volgende ronde!

Het laden van ’t riet

In februari liet ik hier al zien hoe een deel van de rietoogst van een klein perceel werd opgehaald door de rietsnijders. De zware rietbossen moesten daar stuk voor stuk door de mannen over een wankele loopplank naar de wagen worden gedragen, omdat er geen zwaar materieel op dat perceel kon komen …

160212-1153x

Wie de film “Werken in het Weerribbenriet” (in zijn geheel) heeft gezien, weet dat het riet hier tot voor kort ook op deze manier werd opgeladen, maar daar hebben de riettelers dit jaar wat anders op gevonden …

160422-1039xx

Achter op een tractor is een laadbak gemonteerd, waar de rietbossen in worden gelegd door de mannen. Het is en blijft nog steeds zwaar lichamelijk werk, maar men hoeft nu in elk geval niet meer met elk bos de wagen te beklimmen …

160422-1041x

Om beschadiging van het riet te voorkomen, worden de rietbossen zorgvuldig om en om in de laadbak gelegd …

160422-1029x

Zodra de bak gevuld is met 20 bossen riet, worden de bossen met spanbanden en touwen samengebonden tot een rol …

160422-1033x

Met een tweede tractor met hefinstallatie wordt de rol met 20 rietbossen uit de laadbak getild …

160422-1036xx

De rol wordt netjes aan de kant van het pad gelegd …

160422-1037x

Op deze manier verzamelen de riettelers alle rietbossen voor verder transport …

160422-1051x

Vervolgens worden de zware rollen met de tractor op een aanhangwagen getild …

160422-1112x

Op deze manier wordt er een rondgang gemaakt langs de verschillende percelen …

160422-1126x

Zodra er 7 rollen met ieder 20 bossen riet op de wagen zijn vastgesjord, zetten de mannen koers naar de bedrijfsloods …

160422-1130x

– wordt vervolgd –

Vochtpercentage 10%

Nadat ik eerder deze week een weloverwogen, maar helaas fout uitpakkend experiment met mijn medicatie had ondernomen en ik daar bovenop flink verkouden werd, paste het me eigenlijk niet echt, maar toch ben ik gisterochtend weer eens afgereisd naar het rietland in de Kop van Overijssel …

160422-1047x

Zoals op de bovenstaande foto is te zien, kan een deel van de oogst van 2016 als verloren worden beschouwd. Maar het riet dat ondanks de wateroverlast in de afgelopen weken gemaaid kon worden en heeft kunnen drogen, lag – in grote bossen bijeen gebonden – klaar voor vervoer naar de thuisbasis van de rietteler. Van Jetske had ik een seintje gekregen dat de mannen vrijdag zouden beginnen met het transport. Daar moest ik natuurlijk wel even bij zijn …

160422-1110x

Voor alle zekerheid stak rietteler Klaas rond kwart voor elf de hygrometer in een paar van de rietbossen om te controleren of aan de belangrijkste voorwaarde voor de opslag in de loods was voldaan. Om schimmel en rot te voorkomen mag ’t riet niet te nat zijn, wanneer het naar binnen wordt gehaald …

160422-1045x

Het apparaat gaf een vochtpercentage van 10% aan. Daar was de rietteler tevreden over, en dus kon er een begin worden gemaakt met het laden en vervoeren van de rietoogst van 2016 …

160422-1046x

– wordt vervolgd –